บทที่ 45 - เก็บของดีได้ซะงั้น

อู๋เสียนมองดูคะแนนห้ามิติของยมทูตขาวดำแล้วก็รู้สึกพอใจในระดับหนึ่ง

ด้วยทักษะที่ถูกเคี่ยวเข็ญมาอย่างหนักจากการเป็นพนักงานบริษัทในชาติก่อน ฝีมือวาดรูปย่อมไม่ขี้ริ้วขี้เหร่ แต่ไม่นึกว่าค่าพรสวรรค์ห้ามิติของยมทูตขาวดำจะสูงปรี๊ดขนาดนี้

ส่วนค่าสีสัน 43 และรายละเอียด 60 นั้น น่าจะเป็นเพราะคุณภาพของสีที่ใช้มันฉุดคะแนนลงมา

วันหลังถ้าอัดวัสดุดีๆ เข้าไป คะแนนสีสันและรายละเอียดน่าจะพุ่งขึ้นตาม

"มิน่าล่ะม้วนภาพตำนานจีนถึงได้โหดนัก" อู๋เสียนเข้าใจแจ่มแจ้ง

ตอนนี้เขาได้เห็นความเทพของม้วนภาพตำนานจีนด้วยตาตัวเองแล้ว

สรุปสั้นๆ ก็เหมือนเดิม

ไอเดียของม้วนภาพตำนานจีนมีระดับความขลังที่สูงส่งมาตั้งแต่ต้นทุน พื้นฐานค่าพรสวรรค์ห้ามิติเลยดีเยี่ยมมาแต่เกิด พลังต่อสู้จะโหดกว่าชาวบ้านก็สมเหตุสมผล

ในอีกมุมหนึ่ง ฝีมือการวาดของอู๋เสียนก็ยอดเยี่ยมมากด้วย

หันไปมองผู้เฒ่าเฉินและเซวียหลิงหลิง ทั้งสองคนอ้าปากค้างไปเรียบร้อยแล้ว

"เป็นไปได้ยังไง เธอ... เธอทำได้ยังไง?" เซวียหลิงหลิงทำหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อ

"ก็แค่ตัวเลขสูงนิดหน่อย แปลกเหรอครับ?" อู๋เสียนแกล้งทำหน้าใสซื่อบริสุทธิ์

แต่ผู้เฒ่าเฉินกลับพูดอย่างมีนัยว่า "สีสันและรายละเอียดได้รับผลกระทบจากสีและวัสดุที่ใช้ แต่จิตวิญญาณและลายเส้นต้องอาศัยฝีมือและเวลาในการขัดเกลา พ่อหนุ่มอายุน้อยแค่นี้แต่กลับมีฝีมือวาดระดับนี้ รวมถึงความเข้าใจและการตกผลึกทางความคิดต่อม้วนภาพที่ลึกซึ้ง ช่าง..."

"ผู้น้อยชอบวาดรูปมาตั้งแต่เด็ก อาจจะ... ค่อนข้างมีพรสวรรค์มั้งครับ?" อู๋เสียนยิ้มซื่อๆ

เซวียหลิงหลิงยังคงเหลือเชื่อ แววตาสั่นไหวไม่หยุด "เธอเพิ่งทำม้วนภาพนี้ออกมาได้ไม่นาน ก็สามารถถ่ายทอดจิตวิญญาณได้แม่นยำและลายเส้นเข้ากันได้ขนาดนี้เลยเหรอ?"

ผู้เฒ่าเฉินข้างๆ ก็มองมาด้วยความอยากรู้

พูดตรงๆ คือ จิตวิญญาณและลายเส้น สองค่านี้แหละที่แสดงถึงพรสวรรค์ของจิตรกรม้วนภาพได้ดีที่สุด

ไม่เพียงต้องใช้ฝีมือวาด แต่ต้องใช้เวลาในการตกผลึกและขัดเกลา เพื่อปรับปรุงและเข้าถึงแก่นแท้ของไอเดียม้วนภาพนั้นๆ จนเกิดความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง

หารู้ไม่ว่า ไอเดียม้วนภาพของอู๋เสียนเหล่านี้ ผ่านการขัดเกลาและตกผลึกโดยบรรพบุรุษชาวจีนมานับพันปีแล้ว

และในฐานะลูกหลานมังกรในชาติก่อน อู๋เสียนซึมซับสิ่งเหล่านี้มาตั้งแต่เด็ก โดยธรรมชาติแล้วย่อมมีความเข้าใจต่อไอเดียม้วนภาพเหล่านี้อย่างลึกซึ้ง

เรียกได้ว่าเป็นสิ่งที่ฝังอยู่ในสายเลือดเลยก็ว่าได้

"อืม..." อู๋เสียนใช้ไหวพริบแก้สถานการณ์ "ผู้น้อยชอบวาดอะไรที่เหนือจินตนาการมาตั้งแต่เด็ก ไอเดียม้วนภาพนี้อยู่ในหัวผมมานานมากแล้ว แค่เพิ่งจะวาดออกมาเป็นชิ้นเป็นอันตอนนี้เอง"

ได้ยินดังนั้น ทั้งสองคนก็ชะงักไปเล็กน้อย

เหตุผลนี้ดูเหมือนจะไม่มีอะไรผิดปกติ แต่พอลองคิดดีๆ มันก็ยังดูเหลือเชื่ออยู่ดี

"หมายความว่า เธอเริ่มคิดไอเดียม้วนภาพมาตั้งแต่เด็กแล้วเหรอ?"

เซวียหลิงหลิงจ้องตาอู๋เสียนเขม็ง เพื่อยืนยันอีกครั้ง

"จะเรียกว่าไอเดียก็ไม่เชิง แค่ชอบเพ้อฝัน ชอบจมอยู่ในโลกจินตนาการของตัวเอง" อู๋เสียนตอบทันควัน แววตาจริงใจ เพราะสิ่งที่เขาพูดคือความจริง "พอเริ่มเรียนรู้เรื่องม้วนภาพด้วยตัวเอง ก็เลยลองวาดภาพในจินตนาการเหล่านั้นออกมา แล้วมันก็กลายเป็นม้วนภาพได้จริงๆ"

อู๋เสียนพูดเหมือนเป็นเรื่องง่ายๆ แต่คำพูดนี้กระแทกใจเซวียหลิงหลิงและผู้เฒ่าเฉินอย่างจัง

เด็กชอบเพ้อฝันเป็นเรื่องเข้าใจได้ เด็กๆ มักจะไร้เดียงสา จินตนาการอะไรฟุ้งซ่านไปเรื่อย

แต่แค่การเพ้อฝันเฉยๆ กับไอเดียม้วนภาพ มันคนละเรื่องกันเลยนะ

ประเด็นคือจินตนาการวัยเด็กของเขาดันได้รับการยอมรับจากกฎเกณฑ์โลกซะด้วย

หรือนี่คือสิ่งที่เรียกว่า "พรสวรรค์แห่งม้วนภาพ" ในตำนาน?

"..." ผู้เฒ่าเฉินเกาหัวอยู่นาน "หมายความว่าในหัวเธอยังมีไอเดียแปลกๆ อยู่อีกเพียบเลยสิ?"

"ก็พอมีครับ นิดหน่อยๆ" อู๋เสียนยิ้มถ่อมตัว แล้วหยิบ [พี่เบิ้มออพติมัส] ใส่เครื่องทดสอบ "เช่นอันนี้ คือจินตนาการของผมตอนเด็กๆ เกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตจักรกลและโลกจักรกล"

ครู่ต่อมา ผลการตรวจสอบปรากฏ ทั้งสองคนตกตะลึงอีกครั้ง

[ผู้นำออโตบอตส์ - ออพติมัส ไพรม์] แกนทองแดงสองดาว

ประเภท: ม้วนภาพบุคคล

สีสัน: 27

รายละเอียด: 29

จิตวิญญาณ: 36

ลายเส้น: 38

ภาพรวม: 40

ถึงจะแย่กว่ายมทูตขาวดำไปเยอะ แต่ก็ถือว่าเป็นม้วนภาพสายจักรกลที่ยอดเยี่ยมมากแล้ว

ประเด็นคือนี่เป็นแค่ "ไอเดียม้วนภาพ" ในจินตนาการวัยเด็กของอู๋เสียน

"ยังมีสองอันนี้ ตอนเด็กๆ ผมชอบสัตว์..."

จากนั้นเขาก็ทยอยเอาไก่ราชันและเสือเทพใส่เครื่อง ทดสอบฟรีให้ครบ

ไก่ราชันและเสือเทพในฐานะตัวละครพิทักษ์บ้านตามคติความเชื่อชาวบ้าน ย่อมเทียบกับยมทูตขาวดำไม่ได้ แต่ค่าศักยภาพห้ามิติก็ทะลุด่าน 40 คะแนน จิตวิญญาณ ลายเส้น และภาพรวม ทะลุด่าน 50 คะแนน

รวมสี่ม้วนภาพ อันหนึ่งระดับเทพเจ้า สองอันระดับท็อป และอีกอันระดับยอดเยี่ยม

จิตรกรม้วนภาพทั่วไปทำได้สักอันในชีวิตก็ตายตาหลับแล้ว

แต่คนตรงหน้าคืออู๋เสียน เด็กใหม่ที่เพิ่งเข้าวงการ

อัจฉริยะ คือสิ่งที่คนธรรมดาไม่อาจเข้าใจได้จริงๆ สินะ?

หันไปมองนักเรียนหญิงที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ตอนนี้เริ่มสงสัยในชีวิตตัวเองแล้ว

ดู [มอนสเตอร์เมล็ดพันธุ์] ในมือตัวเอง แล้วหันไปมองสี่ม้วนภาพระดับเทพของอู๋เสียน ในใจเริ่มปลง บางทีเธออาจจะไม่เหมาะกับการเป็นจิตรกรม้วนภาพจริงๆ ก็ได้มั้ง?

"พ่อหนุ่มสนใจมาทำงานที่สมาคมไหม? สมาคมของเรา..." แววตาของผู้เฒ่าเฉินลุกวาว

น่าเสียดายพูดยังไม่ทันจบก็โดนเซวียหลิงหลิงขัดจังหวะ

"ท่านผู้เฒ่าคิดจะทำอะไร? นี่ลูกศิษย์หนูนะ!"

พูดจบ ไม่สนใจผู้เฒ่าเฉิน ลากอู๋เสียนไปรับใบอนุญาตจิตรกรม้วนภาพฝึกหัดทันที

เสร็จธุระก็ชิ่งหนีเลย ทิ้งให้เสียงเรียกด้วยความอาลัยของผู้เฒ่าเฉินดังไล่หลังมา

บนโลงศพบิน อู๋เสียนมองดูใบอนุญาตจิตรกรม้วนภาพฝึกหัดในมือ และเข็มกลัดที่แสดงสถานะจิตรกรม้วนภาพฝึกหัด รู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อไม่นานมานี้ เขายังเป็นแค่คนที่ไม่มีปัญญาจ่ายค่าสมัครสอบอยู่เลย

เผลอแป๊บเดียว กลายเป็นท่านจิตรกรม้วนภาพฝึกหัดผู้ทรงเกียรติไปซะแล้ว

"ศิษย์รัก บ้านเธออยู่ไหน? เดี๋ยวอาจารย์ไปส่ง" เซวียหลิงหลิงยิ่งมองอู๋เสียนก็ยิ่งถูกชะตา แอบชมตัวเองว่าเก็บของดีได้จริงๆ

"อ๊ะ ไม่ต้องครับๆ ส่งผมลงที่เขตถนนเหนือก็พอ ผมต้องซื้อของหน่อย"

ครู่ต่อมา หลังจากปล่อยอู๋เสียนลงที่เขตถนนเหนือ เซวียหลิงหลิงมองด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ "สโมสรของอาจารย์ใกล้เสร็จแล้ว ถึงตอนนั้นเธอมาเป็นรองประธานสโมสรนะ"

"ขอบคุณครับท่านอาจารย์"

"อีกอย่าง อย่าไปฟังพวกตาแก่ในสมาคมเป่าหูนะ" เซวียหลิงหลิงเตือนด้วยสีหน้าจริงจัง "ไว้อาจารย์จะแนะนำเธอเข้าสำนักวิญญาณ มีอนาคตกว่าสมาคมกะโหลกกะลานั่นตั้งเยอะ"

"ครับผม"

มองส่งอาจารย์พี่จากไป เหมือนฝันเลยแฮะ

มิน่าล่ะถึงมีแต่คนชอบเกาะขาใหญ่ ความรู้สึกหลังได้เกาะขาใหญ่มันต่างกันจริงๆ ด้วย!

หันหลังเดินยิ้มร่าเข้าไปในร้านขายวัสดุของเถ้าแก่หูเต๋อโหย่ว

"เถ้าแก่ มีสสารวิญญาณหายากไหม?"

"มีสิ มีแน่นอน" เถ้าแก่หูตาไวเหลือบเห็นเข็มกลัดที่หน้าอกอู๋เสียนทันที "แม่เจ้าโว้ย ไม่เจอกันกี่วัน พ่อหนุ่มกลายเป็นท่านจิตรกรม้วนภาพไปแล้วเหรอ?

จุ๊ๆ อั๊วว่าแล้ว พ่อหนุ่มต้องไม่ใช่คนธรรมดา"

"แค่ฝึกหัด แค่ฝึกหัดครับ"

อู๋เสียนโบกมือยิ้มๆ ดูท่าทางไอ้ของพรรค์นี้ไม่ติดตัวไว้จะดีกว่า ล่อเป้าเกินไป

จะว่าไป วัสดุที่มีจิตวิญญาณหายากนี่มันแพงระยับจริงๆ ยิ่งเข้มข้นยิ่งแพง

แถมร้านเถ้าแก่หูก็ใช่ว่าจะมีของหายากทุกอย่าง ของหลายอย่างขาดตลาด

ช้อปปิ้งรอบนี้ จ่ายไปล้านกว่าหยวน ทำเอาอู๋เสียนปวดใจสุดๆ

แต่ช่วยไม่ได้ หลังจากควบรวมแผนภาพเทพแล้ว จิตรกรม้วนภาพก็เข้าสู่วิถีการผลาญเงินอย่างเป็นทางการ

กริ๊งงง...

"เสี่ยครับ เสี่ยอยู่ไหน?" จ้าวเหอโทรมา "ปู่หวังบอกว่าเสี่ยย้ายบ้านแล้ว? ย้ายไปไหนครับ?"

อู๋เสียนส่งที่อยู่ใหม่ให้จ้าวเหอทันที

ครู่ต่อมา เจอกันหน้าบ้านใหม่ จ้าวเหอกับเจ้าหัวทองถึงกับอึ้งกิมกี่

แต่พอลองคิดดู ด้วยเบื้องหลังของอู๋เสียน อยู่ที่แบบนี้ก็สมเหตุสมผลแล้ว

หลังจากเอาเศษวัสดุที่สะสมมาหลายวันขายให้อู๋เสียน จ้าวเหอกับเจ้าหัวทองก็ถามอีกครั้ง "วัสดุปกติรับไหมครับ? ราคาแล้วแต่เสี่ยจะให้เลย"

"รับสิ" อู๋เสียนนับของคร่าวๆ "โห เยอะนะเนี่ย!"

หลังจากควบรวมแผนภาพเทพ วัสดุพวกนี้ยิ่งเยอะยิ่งดี ไม่มีคำว่าพอ

"เฮะๆ ได้อานิสงส์จากเสี่ยแหละครับ ตอนนี้ผมกับไอ้หัวทองก็พอจะลืมตาอ้าปากได้แล้ว ช่วงนี้กำลังเตรียมตัวจะไปสมัครทหารกัน" จ้าวเหอทำหน้าซาบซึ้ง "จริงสิ เสี่ยทายซิว่าเมื่อวานพวกเราลงดันเจี้ยนไปเจอใคร?"

"ใคร?"

"พวกจางหน้าปรุไง" จ้าวเหอเล่าอย่างตื่นเต้น "แม่เจ้าโว้ย พวกนั้นฉีกอกภูตผีด้วยมือเปล่า เล่นเอาพวกผมยืนเอ๋อไปเลย"

(จบแล้ว)