บทที่ 11 - คณะล่าฝันและโลกแมลง

ในตอนนี้ เขามั่นใจแล้วว่าจะสามารถผสมสีสำหรับวาดราชันไก่และพยัคฆ์เทพได้

อู๋เสียนนำวัสดุเกรดเอระดับสองทั้งสองชุดออกมา กระตุ้นพลังวิญญาณเพื่อแทรกซึมและสกัดสารวิญญาณ

เมื่อเทียบกับเศษวัสดุเหลือใช้ สารวิญญาณภายในวัสดุคุณภาพดีนั้นบริสุทธิ์กว่ามาก สิ่งเจือปนก็น้อยนิด การสกัดและจัดการจึงง่ายกว่าเศษวัสดุหลายเท่า

จากนั้นเขานำสารวิญญาณที่สกัดได้มาผสมผสาน ปรุงแต่งให้ได้สีสันและเนื้อสัมผัสที่ต้องการ

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาลงมือผสมสีอย่างจริงจัง อู๋เสียนจึงระมัดระวังเป็นพิเศษ

ค่อยๆ ผสมสารวิญญาณหลายชนิดเข้าด้วยกันทีละนิด ด้วยความกังวลว่าโครงสร้างวิญญาณจะพังทลาย

กระบวนการทั้งหมดเต็มไปด้วยความลุ้นระทึก จนกระทั่งผสมสำเร็จในที่สุด เขาก็ยังแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

สำเร็จแล้วเหรอ?

ตอนฝึกกับเศษวัสดุ โครงสร้างวิญญาณพังไม่เป็นท่าอยู่บ่อยๆ ไม่นึกว่าพอลงสนามจริงจะสำเร็จในครั้งเดียว

"รู้สึกไม่ค่อยยากเท่าไหร่นะ"

อู๋เสียนแอบภูมิใจในใจเล็กน้อย

แน่นอนว่าอาจเป็นเพราะระดับความยากในการผสมสีไม่สูงนัก เพราะเป็นแค่วัสดุระดับสอง และสารวิญญาณที่นำมาผสมก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไร

เมื่อสีหลักพร้อมแล้ว อู๋เสียนไม่รอช้า ลงมือวาดราชันไก่และพยัคฆ์เทพทันที

เริ่มจากทดลองวาดบนกระดาษฝึกวาดเพื่อตรวจสอบความเป็นไปได้

ภาพราชันไก่พิทักษ์เรือนในครั้งนี้ไม่พังทลาย กระดาษฝึกวาดเปล่งประกายระยิบระยับ เพียงแต่ติดขัดที่ข้อจำกัดของกระดาษฝึกวาด ทำให้ไม่สามารถก่อตัวเป็นม้วนภาพสมบูรณ์ได้

จากนั้นเขาจึงหยิบกระดาษเกรดดีแบบธรรมดาออกมา เริ่มวาดอย่างระมัดระวัง

ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่นราวกับสายน้ำไหล กระดาษวาดภาพถูกกฎเกณฑ์ของโลกล็อกเป้าอย่างรวดเร็ว ภาพลักษณ์ของราชันไก่พิทักษ์เรือนปรากฏขึ้นในหัว สอดประสานกับภาพวาดบนกระดาษ

วินาทีที่ตวัดพู่กันเสร็จสิ้น กฎเกณฑ์ของโลกก็รวมตัวกัน แสงเทพสาดส่อง

ราชันไก่ผู้สง่างามในภาพนิมิตในหัวโก่งคอขันก้อง และประทับแน่นลงในจิตวิญญาณของอู๋เสียน ยืนยันสิทธิ์ความเป็น 'เจ้าของลิขสิทธิ์'

ต่างจากม้วนภาพวิถีโบราณอย่างเทพเจ้าแห่งโชคลาภ [ราชันไก่] ไม่ได้ดูดซับวิญญาณและพลังชีวิตของอู๋เสียน แต่กระบวนการวาดทั้งหมดก็สูบพลังวิญญาณและพลังจิตของเขาไปมหาศาล

ภายใต้แสงเทพแห่งกฎเกณฑ์ที่ปกคลุมกระดาษ ด้ายทองร้อยรัดขอบภาพ แกนภาพทองแดงอันวิจิตรบรรจงก่อตัวขึ้นที่ปลายด้านหนึ่ง

พลังแห่งฟ้าดินจัดการเข้ากรอบให้เสร็จสรรพ ราชันไก่ในภาพดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตา

[ราชันไก่พิทักษ์เรือน]

ประเภท: ต้นฉบับ (ขอบปักดิ้นทอง)

ระดับ: แกนทองแดง

ภูตภาพวาด: ★☆

ค่าพลัง: 29

คุณสมบัติพรสวรรค์: สยบภูตขับไล่มาร เบญจธรรมราชันไก่

แกนทองแดง หนึ่งดาวครึ่ง ค่าพลัง 29 ข้อมูลโดยรวมถือว่าใช้ได้ เพราะวัสดุที่ใช้ก็พื้นๆ

พอกระตุ้นพลังวิญญาณเพื่อใช้งาน ราชันไก่ก็ค่อยๆ ปรากฏตัวท่ามกลางแสงนวลตา มันคือไก่ตัวผู้สีแดงทองตัวใหญ่ ขนสวยงามสดใส รูปร่างองอาจ สูงราวหนึ่งเมตร แววตาคมกริบ หงอนไก่สีแดงสดดุจเลือดเปรียบเสมือนมงกุฎแห่งราชา ยังคงกลิ่นอายศิลปะการตัดกระดาษไว้นิดๆ

คำเดียวสั้นๆ: เท่!

"วันหลังต้องตุนกระดาษวาดภาพไว้เยอะๆ แล้วสิ"

เขาเก็บราชันไก่กลับคืน ลุกขึ้นเตรียมตัวออกไปซื้อของ พร้อมกับเอารูป [ราชันไก่พิทักษ์เรือน] ที่วาดบนกระดาษฝึกวาดไปแปะไว้ที่ประตู ถือเป็นการใช้ของเหลือให้เป็นประโยชน์

พอเปิดประตูออกมา ก็เห็นกลุ่มคนแก่ยืนเข้าแถวหน้ากระดานเรียงหนึ่ง โดยมีปู่ชางหมิงคอยสั่งจัดระเบียบแถว ทำเอาอู๋เสียนยืนงงเป็นไก่ตาแตก

ตั้งแต่ปู่นึกได้ว่าตัวเองเคยเป็นทหาร ก็เริ่มสงสัยว่าเพื่อนเก่ากลุ่มนี้อาจจะเป็นทหารด้วยเหมือนกัน

เลยจัดการ 'ฝึกทหาร' สุดโหดให้เหล่าเพื่อนเกลอ

"ปู่ครับ เบาๆ หน่อย ปู่หวังแกอายุเยอะแล้ว เดี๋ยวจะเป็นลมเป็นแล้งไปซะก่อน"

อู๋เสียนเตือนด้วยความห่วงใย ก่อนจะออกไปซื้อของ

เมื่อมาถึงเขตถนนเหนืออีกครั้ง บรรยากาศดูตึงเครียดผิดปกติ มีหน่วยทหารลาดตระเวนให้เห็นเป็นระยะ ทำให้อู๋เสียนรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี

เขารีบโทรหาจ้าวเหอ และเจอตัวพวกเขากำลังคุ้ยขยะอยู่ที่จุดหนึ่ง

"เกิดอะไรขึ้นครับ ทำไมเขตถนนเหนือถึงมีทหารเยอะจัง?"

"เหมือนจะเกี่ยวกับนางพญาแมลงลอกคราบเมื่อคราวก่อน ทางหน่วยป้องกันเลยให้ความสำคัญมาก" จ้าวเหอเองก็ไม่รู้รายละเอียด "ได้ยินว่าสองวันมานี้เจออสุรกายแมลงโผล่มาหลายที่เลย"

"มิติแมลงรั่วไหลเหรอครับ?" อู๋เสียนขมวดคิ้ว

"น่าจะเป็นอย่างนั้น" จ้าวเหอเดา "เอาเป็นว่าช่วงนี้อย่าเพ่นพ่านไปไหนไกล รายได้ลดหน่อยก็ช่างมันเถอะ"

ทุกคนดูไม่ค่อยตื่นตระหนกเท่าไหร่

เพราะในย่านเนินสามหายนะ การรั่วไหลของมิติไม่ใช่เรื่องแปลก ปีหนึ่งต้องเจอสักหนสองหน

"จริงสิเถ้าแก่น้อย วันนี้ได้ของดีมาด้วย สนใจไหม?" จ้าวเหอทำท่าลับๆ ล่อๆ

"ของดีอะไรครับ?" อู๋เสียนตาเป็นประกาย

จ้าวเหอกับลูกน้องควักเศษวัสดุชิ้นเล็กชิ้นน้อยออกมาจากกระเป๋า แนะนำว่า "เก็บได้จากแถวโซนบ้านหรู เป็นของเกรดพรีเมียม อย่างต่ำก็เศษวัสดุจากอสุรกายระดับห้า"

อู๋เสียนไล่ดูทีละชิ้น เป็นของดีจริงด้วย

เขาจึงตกลงซื้อเศษวัสดุเหล่านั้นไว้ทั้งหมด

จากนั้นก็ไปร้านขายอุปกรณ์วาดภาพเจ้าเก่า ซื้อกระดาษเกรดดีห้าแผ่น และกระดาษฝึกวาดอีกสิบแผ่น

"พี่ครับ ไปท่ามิติฝั่งตะวันตก"

เขาเรียกแท็กซี่ไปที่ท่ามิติของประตูมิติเผ่าแมลง ตั้งใจจะพา [ราชันไก่พิทักษ์เรือน] ไปลงดันเจี้ยนแมลงเพื่อลองของ

พอไปถึงที่ ก็ต้องตกใจกับภาพความคึกคักตรงหน้า ร่างของผู้คนท่าทางหยิ่งผยองเดินขวักไขว่ไปมาในท่าเรือ รายล้อมไปด้วยนักผจญภัยมากมายที่มารุมล้อม

"ขอผู้ควบคุมภูตคุณภาพหน่อยได้ไหม" ไม่ไกลนัก เด็กหนุ่มในชุดเครื่องแบบโรงเรียนศิลปะเติงเฟิงยืนอยู่บนที่สูง ชี้นิ้วสั่งการเหล่านักผจญภัยรอบข้าง "สาวสวยมีไหม... อั๊ยยะ ขอแบบวัยรุ่นหน่อย... ป้าไม่เอานะครับ!"

"มองอะไร? คุณชายเพิ่งตั้งทีมครั้งแรก ขอเสพสุขหน่อยจะเป็นไรไป เดี๋ยวค่อยหาสาระทีหลัง"

"อุ๊ย พี่สาวคนนี้แจ่ม มาๆๆ มาเข้าทีมผมเร็ว"

อู๋เสียนมองดูฉากอันเหลือเชื่อนี้ แล้วก็เข้าใจทันที

"อ้อ จริงด้วย โรงเรียนศิลปะเปิดเทอมแล้วนี่นา"

ในฐานะนักเรียนศิลปะที่มีอนาคตไกล คนหนุ่มสาวเหล่านี้ย่อมเป็นที่จับตามองและเนื้อหอมสุดๆ

เหล่านักเรียนศิลปะมักจะเข้าไปในดันเจี้ยนต่างมิติเพื่อ 'เก็บเกี่ยวแรงบันดาลใจ' และสำรวจหาไอเดีย นักผจญภัยทั้งหลายก็เต็มใจที่จะเข้าร่วมทีมเก็บเกี่ยวแรงบันดาลใจเพื่อเป็นผู้คุ้มกัน ถือเป็นการ 'ลงทุนกับนางฟ้า'

เผื่อว่านักเรียนคนไหนกลายเป็นจิตรกรม้วนภาพผู้ยิ่งใหญ่ในอนาคต

และนี่ก็เป็นสาเหตุที่ทำให้นักเรียนศิลปะเหล่านี้มีนิสัยเชิดหน้าชูคอ วางตัวสูงส่ง

แค่นี้ก็พอมองออกแล้วว่าสถานะของจิตรกรม้วนภาพนั้นสูงส่งเพียงใด

แค่สอบติดโรงเรียนศิลปะก็ยังเนื้อหอมขนาดนี้ ยิ่งถ้าเป็นจิตรกรม้วนภาพตัวจริงจะขนาดไหน

แน่นอนว่าก็ยังมีนักเรียนศิลปะบางคนที่วางตัวเรียบง่าย อย่างน้อยก็ดูปกติกว่าพวกนี้

"เก็บเกี่ยวแรงบันดาลใจ?"

อู๋เสียนแอบขบคิด เขาไม่ค่อยเข้าใจว่าจิตรกรม้วนภาพเข้าไปเก็บเกี่ยวอะไรในต่างมิติ จะไปหาแรงบันดาลใจอะไรได้

ตอนนี้ถือโอกาสสังเกตการณ์คณะล่าฝันพวกนี้หน่อย เผื่อจะแอบจำอะไรดีๆ มาได้บ้าง

เดินมาถึงใต้ประตูมิติ เขาเลือกทางเข้าดันเจี้ยนแมลงระดับต้น จ่ายค่าตั๋ว 100 เหรียญวิญญาณ

กำลังจะเดินเข้าไป ก็โดนคณะล่าฝันกลุ่มหนึ่งเบียดกระเด็น

"หลบไปๆ อย่าขวางทาง!"

"คุณชายน้อยเดินระวังนะครับ อย่าสะดุดล้ม"

นักเรียนศิลปะท่าทางวางก้ามคนหนึ่งเดินอาดๆ ท่ามกลางวงล้อมของนักผจญภัย เดินกร่างเข้าไปในทางเข้าดันเจี้ยน พวกนักผจญภัยข้างๆ ต่างพากันพินอบพิเทา สรรเสริญเยินยอกันยกใหญ่

มองดูคนกลุ่มนี้เดินเข้าดันเจี้ยนไป อู๋เสียนก็อดบ่นไม่ได้ "เอ่อ... พวกเขาดูเหมือนจะไม่ได้ซื้อตั๋วนะ"

พนักงานคุมทางเข้ามองค้อนเขา แล้วชี้ไปที่ป้ายประกาศ "ดันเจี้ยนนี้อยู่ภายใต้การดูแลของโรงเรียนศิลปะเติงเฟิง นักเรียนและคณะล่าฝันเข้าฟรี"

"..."

อู๋เสียนมุมปากกระตุก

มิน่าล่ะนักเรียนศิลปะถึงเนื้อหอม แค่สิทธิ์เข้าดันเจี้ยนฟรีนี่ก็ยั่วน้ำลายพอแล้ว

คนเหมือนกันแท้ๆ ทำไมมันต่างกันขนาดนี้

ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้เราไม่มีเงินสอบล่ะ

แต่จะว่าไป วันหลังจะขอเกาะสิทธิ์เข้าฟรีของถังเถียวเถียวบ้างได้ไหมนะ?

ก้าวเข้าสู่จุดเชื่อมต่อมิติ ห้วงอวกาศบิดเบี้ยว ปรากฏตัวขึ้นในค่ายพักแรมที่ดูทันสมัยและล้ำยุค คณะล่าฝันกลุ่มเมื่อกี้เดินไปไกลแล้ว เสียงประกาศของสถานีพักพิงดังขึ้นข้างหู

"ป้อมปราการปืนใหญ่ ม้วนภาพอาณาเขตแกนทองแดงสามดาว"

เมื่อเทียบกับ [เมืองภูผามรณะ] ก่อนหน้านี้ [ป้อมปราการปืนใหญ่] ตรงหน้าน่าสนใจกว่ามาก

หลังจากเติมเสบียงง่ายๆ ในป้อมปราการ เขาก็เริ่มออกผจญภัยทันที

วินาทีที่ก้าวออกจากม่านแสงของสถานีพักพิง กลิ่นเหม็นคาวคละคลุ้งก็พุ่งเข้าจมูก มองไปสุดสายตาเห็นซากแมลงเกลื่อนกลาด พืชพรรณรูปร่างประหลาดกระจายอยู่ทั่วผืนดินรกร้าง ราวกับโลกต่างดาว

(จบแล้ว)