ตอนที่ 11 ขี้ขลาด!
ตอนที่ 11 ขี้ขลาด!
“เสี่ยวหง หนีไปเร็ว ไอ้สารเลวนี่จะฆ่าเราทุกคน!”
เมื่อเห็นค้อนยักษ์ทุบมาทางเขา ถังเฉาก็หวาดกลัวและรีบถอยอย่างกระวนกระวายและใช้พลังทั้งหมดที่มีป้องกันตัว แต่ดวงตาเกรี้ยวกราดของถังฮวนก็ทำให้เขารู้แล้วว่าถังฮวนมีจิตสังหารต่อเขา และเขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ และเขาก็ทำได้แค่ตะโกนออกมา
เมื่อถังหงและคนที่เหลือได้ยินเสียงถังเฉาพวกเขาก็ตกตะลึง
ทีแรกพวกเขาคิดว่าต่อให้ถังเฉาบาดเจ็บจากพลังเพลิงแท้ของถังฮวน ด้วยพลังของผู้ฝึกยุทธขั้นสอง ต่อให้เขาเอาชนะถังฮวนไม่ได้ มันก็น่าจะไม่มีปัญหาที่เขาจะยันเสมอกับถังฮวน แต่พวกเขาไม่เคยคิดว่าถังเฉาจะพูดแบบนั้นมาในเวลาไม่นาน
สถานการณ์มันเลวร้ายขนาดนั้นเชียวหรือ?
“ปั้ง!”
ในเสี้ยววินาที ค้อนใหญ่ก็ทุบใส่ดาบของเขา
แม้ว่าถังเฉาจะใช้ปราณแท้ เขาก็ไม่สามารถทนรับแรงกระแทกอันบ้าคลั่งได้ เขาร้องครางด้วยความเจ็บปวด ดาบยาวในมือเขาตกพื้นจนแขนซ้ายทั้งแขนของเขาชาไปหมด ความรู้สึกอัดแน่นที่อกเกือบจะทำให้เขากระอักเลือด
“เสี่ยวเจียง จุนเจี้ย เจ้าสองคนไปก่อน!”
ในตอนนั้น ถังหงตัวสั่นและกรีดร้องเสียงดังทันที ถังเจียงและถังจุนเจี้ยยังคงลังเลแต่ถังหงนั้นก็เริ่มตะโกนด้วยความกระวนกระวายแล้ว
“เร็วเข้า!”
ถังเจียงและถังจุนเจี้ยกัดฟันและวิ่งออกไปไกล แม้พวกเขาจะไม่แข็งแกร่ง แต่พวกเขาก็ฉลาด
พวกเขารู้ว่ามันไม่ใช่เวลาจะมาลังเล ถ้าหากถังฮวนอยากจะฆ่าใครตรงนี้ เมื่อถังเฉาเสียพลังในการต่อต้านแล้วพวกเขาจะตกอยู่ในอันตราย และในตอนที่ถังเฉายังไม่ล้มพวกเขาก็ควรจะรีบหนีไปก่อน หนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ แบบนี้ถังฮวนก็อาจจะไม่กล้าสังหารพวกเขา
ถังฮวนขมวดคิ้ว และแม้ว่ามันจะน่าสมเพช เขาก็คิดจะสังหารถังเฉาและคนที่เหลือที่นี่ เพราะอย่างน้อยข่าวเรื่องที่เขาผสานกับเพลิงแท้จะได้แพร่งพรายออกไปช้าลง ถ้าถังเฉาตื่นขึ้นมาทีหลัง มันก็มีโอกาสสูงที่เขาจะกระจายข่าวออกไป
แต่ตอนนี้มันเป็นไปไม่ได้แล้ว!
ต่อให้เขาฆ่าถังเฉาและถังหงมันก็ยากที่เขาจะไล่ตามถังเจียงและถังจุนเจี้ยที่หนีไปแล้วได้ ต่อให้เขาตามทันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะสังหารอย่างเงียบเชียบ เพราะข่าวต้องไปถึงหูตระกูลถังอยู่แล้ว ไม่มีความจำเป็นต้องสังหารถังเฉาและถังหงอีก
แต่เขาก็ปล่อยพวกมันไปไม่ได้เช่นกัน!
ถังฮวนคิดอยู่ครู่หนึ่งแต่ความเคลื่อนไหวของเขาก็ไม่ได้หยุดไปแม้แต่น้อย ขาของเขาก้าวไปอย่างรวดเร็ว
ก่อนที่ถังเฉาจะรู้ตัว ที่ลำตัวของเขาก็ถูกเตะ
“โอ๊ย”
ผู้ฝึกยุทธขั้นสองกระเด็นลอยออกจากร้านไป
“พี่สอง!”
ถังหงกรีดร้องด้วยความตกใจและรีบไปพยุงพี่ชาย
ในตอนนี้ถังหงทั้งตื่นตระหนกและเสียใจในเวลาเดียวกัน ถ้าเขารู้ก่อนหน้านี้ว่าถังฮวนผสานกับเพลิงแท้เแล้วเขาก็จะเรียกคนมามากกว่านี้ มันจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นแน่
“อั่ก!”
ถังเฉาอ้าปากเพราะทนโลหิตที่ตีขึ้นมาบนอกไม่ไหว เขากระอักเลือดออกมาเต็มปาก หน้าเขาซีดราวกับกระดาษ
“คนน่าสมเพชอย่างเจ้าคิดจะมาหักแขนหักขาข้ารึ?”
ถังฮวนเดินไปกับค้อนยักษ์ในมือ ดวงตามีแต่ความเย้ยหยัน
“เจ้า…”
ถังเฉาทั้งอับอายและโกรธแค้นในเวลาเดียวกัน เขากระอักเลือดขึ้นมาอีกครั้งจนพูดไม่จบ
เมื่อเห็นถังฮวนเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ถังหงก็ยิ่งหวาดกลัว ค้อนหนักอึ้งหลายสิบกิโลนั้นสามารถทุบพวกเขาให้ตายได้ในสองครั้ง
“ถังฮวน เจ้า…อย่าคิดว่าข้ากลัวเจ้านะ! ขะ ข้าจะสู้กับเจ้า!”
ถังฮวนหยุดฝีเท้า ดวงตาจับจ้องร่างของถังหง ในพริบตาเดียวถังหงก็เหงื่อแตกพลั่ก ใบหน้านั้นซีดขาว ริมฝีปากสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ พื้นระหว่างขาของเขาเปียกและมีกลิ่นเหม็นโชยออกมา
“ไอ้ขี้ขลาด!”
ถังฮวนตะคอก เขาเหวี่ยงค้อนยักษ์ใส่ดาบในมือถังหงจนปลิว จากนั้นเงาอันยิ่งใหญ่ของค้อนก็ประทับลงมา
“อย่าฆ่าข้า อย่าฆ่าข้านะ…”
ความกล้าเล็กน้อยที่ถังหงรวบรวมขึ้นมานั้นหายไปแล้ว ในขณะเดียวกันเขาก็หลับตาร้องด้วยความสิ้นหวัง ขาของเขาย่อลงและกำลังจะคุกเข่า แต่ก่อนที่เข่าจะได้แตะพื้น เขาก็ได้ยินเสียงดัง พื้นเองก็สั่นสะเทือน คอเสื้อของเขาแน่นขึ้นและร่างกายของเขาก็ลอยขึ้นจากพื้น ความเจ็บปวดของการโดนเผาเกิดขึ้นบนใบหน้า
“ผั่วะ!”
“ผั่วะ!”
“...”
เสียงดังลั่นนอกร้านตีอาวุธ
“ถังฮวน หยุดนะ!”
ถังเฉาทนเจ็บแสนสาหัสฝืนลุกขึ้นตะโกน เมื่อเห็นค้อนของถังฮวนฟาดมาทางน้องชาย เขาตกใจจนหัวใจแทบจะทะลักมาถึงคอ โชคดีที่ค้อนนั้นพลาดและทุบพื้นแทน แต่ถึงถังหงจะรอดตายมาได้ ความทุกข์ทรมานของเขาก็ยังไม่จบ
การได้เห็นถังฮวนตบหน้าถังหงซ้ำไปซ้ำมานั้นทำให้ถังเฉาโกรธแค้นสุดหัวใจ เขารู้สึกอัปยศเกินกว่าจะบรรยายได้
“ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวก็ถึงตาเจ้าแล้ว”
ถังฮวนตบหน้าถังหงอีกครั้ง จากนั้นก็ยิ้มติดตลกกับถังเฉา
“เจ้า…เจ้ากล้าเรอะ?”
ถังเฉาใจสั่น เขาพยายามจะใจดีสู้เสือแต่เมื่อพูดจบถังหงก็กระเด็นออกไปกระแทกพื้น เขาร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด จากนั้นถังฮวนก็เดินสาวเท้ายาวเข้าไป รอยยิ้มบนใบหน้านั้นทำให้เขาทั้งโกรธแค้นและโศกเศร้า
เขามั่นใจว่าคำพูดที่เขาพูดก่อนหน้านี้ได้ปลุกจิตสังหารของถังฮวนขึ้นมา ถ้าหากเขาไม่พูดขนาดนั้นเขาคงจะหนีออกจากที่นี่ได้ไปแล้ว
แต่อนิจจา มันสายเกินไปที่จะเสียใจแล้ว
จากนั้นไม่นานถังเฉาก็ได้เห็นคอของเขาถูกถังฮวนบีบและภาพฝ่ามือก็แล่นผ่านตาของเขาไป
“ผั่วะ!”
“ผั่วะ!”
“...”
การเจ็บปวดแสบร้อนที่แก้มของเขานั้นยังไม่เท่ากับความเจ็บปวดของความอัปยศอดสูในใจ ในตระกูล แม้ว่าเขาจะไม่ใช่คนตระกูลถังรุ่นใหม่ที่มีพรสวรรค์ที่สุด แต่เขาก็ได้รับความเกรงใจจากผู้เฒ่าในตระกูลและไม่เคยโดนเหยียดหยามเช่นนี้
“ถัง…ฮวน…ถ้า…กล้า…ก็…ฆ่า…ข้า…เลย…”
ในเสียงตบหน้า เสียงร้องของถังเฉาดังและหลังจากพูดจบแล้ว เขาที่มักจะโอหังอวดดีก็สลบไป
“โครม!”
ถังฮวนเหวี่ยงแขนโยนถังเฉาไปบนตัวถังหงจนกระแทกกัน จากนั้นถังหงก็กรีดร้องเหมือนกับหมูโดนเชือด
เขาถอนหายใจช้า ๆ ถังฮวนเริ่มใช้ความคิดอย่างรวดเร็ว
ถังเจียงและถังจุนเจี้ยหนีไปแล้ว ไม่นานจะต้องมียอดฝีมือจากตระกูลถังมาแน่
ถังฮวนไม่อยากจะใช้ตราหยกที่เฒ่านักตีอาวุธให้เขา เพราะสิ่งนั้นใช้งานได้แค่ครั้งเดียว และถ้าใช้แล้วเขาจะไม่สามารถอยู่ในเมืองคลื่นคลั่งได้อีกต่อไป ในตอนนี้ถังฮวนผสานกับเพลิงแท้มาแล้วและกำลังจะได้เป็นนักตีอาวุธ เขาไม่อยากจะไปจากเมืองนี้เลย
“ข้าต้องไปเอาตราหยกมาเดี๋ยวนี้!”
ถังฮวนตัดสินใจแล้ว เขาเหลือบมองถังเฉาและถังหงด้วยรอยยิ้มเย็นชาโดยไม่สนใจที่จะปิดร้านตีอาวุธด้วย เขารีบเดินตรงเข้าไป