ตอนที่ 10 ใครอนุญาตให้เจ้าไป?

“ซ่า!”

ในตันเถียน เตาหลอมเทพเก้าหยางหมุนด้วยความเร็วสูงและปราณแท้ที่รวบรวมอยู่ในเตาหลอมก็พวยพุ่งออกมากับความร้อนสูงอีกครั้ง ในตอนนี้ถังฮวนรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แสบร้อนในเส้นปราณอย่างชัดเจน พลังนั้นมาถึงหมัดซ้ายของเขาในพริบตา

“ปั้ง!”

หมัดทั้งสองปะทะกันและปราณแท้ที่เก็บในตัวถังฮวนก็คำรามออกมา

ในขณะเดียวกันพลังปราณที่กระจายออกมาจากจุดปะทะของหมัดก็แผ่รังสีความร้อนระเบิดออกมาด้วย ในพริบตาเดียวความร้อนก็สูงขึ้นมาหลายองศา

ในตอนนี้ ด้วยแรงปะทะของพลังปราณ ถังฮวนเองก็ได้รับแรงหนักอึ้งและโดนพลังทำให้เขาถอยมาหกก้าวก่อนจะพยุงตัวเองได้ แต่ถังเฉาที่อยู่กลางอากาศนั้นกระเด็นออกไปไกลและล้มกระแทกอย่างแรงกับพื้น จากนั้นเขาก็ถอยสามก้าวก่อนจะพยุงตัวเองได้

เมื่อถังหงและอีกสองคนที่ดูอยู่เห็นภาพนี้ พวกเขาก็ตกใจและรอยยิ้มบนใบหน้าก็ถูกแช่แข็งไปด้วย

ถังฮวนถอยไกลกว่า ดูเหมือนถังเฉาจะได้เปรียบ แต่ถังฮวนนั้นต้องรับการโจมตีอย่างเร่งรีบเมื่อกระบี่หัก ส่วนถังเฉานั้นเพียงแต่ถอยไปสามก้าว แต่มันแค่นั้นหรือ? เพราะว่าเขาลอยออกไปไกลก่อนจะกระแทกพื้นต่างหาก

หรือว่าทั้งสองจะฝีมือเท่ากัน?

ถังฮวนเปิดเส้นปราณมากเท่าใดกันถึงมีพลังเทียบเคียงกับถังเฉาได้? หรือว่าเขาจะเป็นผู้ฝึกยุทธขั้นสองเหมือนกับถังเฉา? แต่เขาก็ไม่ได้มีปราณแท้ในสิบปีที่ผ่านมาเลย แค่ไม่กี่วันก่อนเขาก็โดนทำร้ายปางตายแล้ว แล้วเขาแข็งแกร่งขนาดนี้ในไม่กี่วันได้อย่างไร?

หรือว่าเขาแกล้งทำเป็นอ่อนแอมาโดยตลอด?

มันง่ายมากที่จะแสร้งอ่อนแอเป็นเวลาไม่กี่วัน แต่แสร้งทำเช่นนั้นมาสิบปีไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทำได้ ถ้าหากเป็นเช่นนั้น เขาก็อดทนเกินไปแล้ว!

เมื่อพวกเขาคิดแบบนี้ถังหงและถังจุนเจี้ยก็ตัวสั่นขึ้นมาทันที แต่จากนั้นพวกเขาก็ตกใจกับคำที่ถังเฉาพูดออกมา พวกเขาตกใจจนแทบจะกระโดดจากพื้น

“เพลิงแท้? เจ้าผสานกับเพลิงแท้แล้วรึ?”

ถังเฉาจ้องมองถังฮวนอย่างเกรี้ยวกราด การปะทะเมื่อครู่ทำให้ทั้งหมัดของเขาบวมเป่ง ผิวหมัดของเขาไหม้ดำ และความเจ็บปวดก็แทบจะทนไม่ได้ ไม่เพียงเท่านั้น ความรู้สึกแสบร้อยยังลุกลามมาที่แขนขวาราวกับกำลังจะลุกเป็นไฟ

ศิษย์ตระกูลถังอย่างเขาย่อมมีความรู้ที่เทียบไม่ได้กับคนทั่วไป ดังนั้นเขาจึงรู้ทันทีว่าบาดแผลนี้เกิดจากพลังของเพลิงแท้!

ในการจะใช้พลังเพลิงแท้นั้น ถ้าศัตรูไม่ผสานกับเพลิงแท้แล้วก็ไม่มีหนทางอื่น

และการผสานกับเพลิงแท้แล้วก็หมายความว่าเขาเป็นนักตีอาวุธได้

มีคนมากมายในตระกูลถัง และในขณะนี้ตระกูลถังก็มีเพียงแค่นักตีอาวุธระดับต่ำ แต่ไอ้สารเลวนี่กลายเป็นนักตีอาวุธงั้นรึ?

“พี่สอง เขา…เขา…เป็นนักตีอาวุธรึ?”

ถังหงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

“พี่เฉา หรือว่าพี่จะคิดผิด?”

ถังเจียงพูดด้วยความงุนงงเช่นกัน

“ไอ้สุนัขนี่จะเป็นนักตีอาวุธได้ยังไง?”

ถังจุนเจี้ยไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง และพวกเขาก้ไม่ได้มองเห็นหมัดของถังเฉาที่กุมท้องอยู่ พวกเขาจึงตกใจอย่างมากเมื่อได้ยินแบบนั้น

เขาแสร้งเป็นอ่อนแอ แต่แท้จริงแล้วเขาเป็นนักตีอาวุธงั้นหรือ?

บนโลกใบนี้ นักตีอาวุธนั้นเป็นตัวตนที่ได้รับความนับถืออย่างเทียบไม่ได้ แม้จะเป็นนักตีอาวุธระดับต่ำก็ถือว่าได้รับความนับถือและได้รับการปฏิบัติที่ดีมากในสามอาณาจักร ถังฮวนที่โดนเรียกว่า ‘สารเลว’ และ ‘ไอ้สุนัข’ จากพวกเขาจะได้โดดไปเหนือหัวพวกเขาในอนาคตหรือ?

พวกเขาไม่ยากจะยอมรับเรื่องนี้

“ใช่ ข้าผสานกับเพลิงแท้แล้ว”

ถังฮวนเหลือบมองหมัดถังเฉาและหัวเราะ

“ถังเฉา เจ้าได้ลิ้มรสเท้าหมูย่างแล้วสินะ ไม่ขอบคุณข้าหน่อยหรือ?”

ในตอนนี้ เขาแอบตกใจอยู่ในใจ

แม้เขาจะเพิ่งเปิดเส้นปราณที่สี่ เขาก็ไม่มีความกลัวอยู่ในใจแม้แต่น้อยเมื่อต้องสู้กับผู้ฝึกยุทธขั้นสองถังเฉา เขาไม่มั่นใจมากนัก โดยเฉพาะเมื่อกระบี่หัก เขาเตรียมที่จะเจ็บตัวแล้ว แต่เขาไม่คิดเลยว่าหลังจากผสานพลังเพลิงแท้กับปราณแท้แล้วมันจะเกิดเป็นพลังสังหารที่น่าสะพรึงกลัวจนทำให้แขนของถังเฉาใช้ไม่ได้ในทันที

เมื่อได้ยินแบบนั้น ถังหงและอีกสองคนก็ตกใจเช่นกัน พวกขเาเพิ่งจะรู้ว่าถังเฉาบาดเจ็บ

“ดี! ดียิ่งนัก!”

ถังเฉาอดทนความเจ็บปวดที่แขนขวา ดวงตาของเขามืดมนและเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง เขากัดฟันและตะโกนร้องออกมา

“ถังฮวน ไอ้สารเลว ถ้าเจ้าไม่ผสานกับเพลิงแท้มันก็ไม่เป็นไร แต่เจ้าทำลงไปแล้ว ชีวิตเจ้าต้องจบลงด้วย!”

“หืม?”

ถังฮวนคิ้วกระตุก หัวใจของเขาสั่นสะเทือน

แม้คำพูดของถังเฉาจะทำให้ความโกรธในใจเดือดพล่านขึ้นมาอีกครั้ง แต่มันก็เตือนเขาด้วย เขารู้ว่าเหตุผลที่เขามีชีวิตอยู่ได้ถึงทุกวันนี้ นอกจากการคุ้มครองของนักตีอาวุโเฒ่าที่บอกว่าเป็นนักตีอาวุธระดับต่ำ ก็อาจจะเป็นเพราะเขาบ่มเพาะปราณแท้ไม่ได้

แต่ตอนนี้เขาไม่เพียงแต่จะมีปราณแท้ เขายังผสานกับเพลิงแท้แล้วด้วย ตระกูลถังโดยเฉพาะหญิงชั่วนั่นคงไม่มีทางปล่อยเขาไป

“กลับกันเถอะ!”

ถังเฉาเหลือบมองถังฮวนและตะโกนเตรียมกลับ

“ไปรึ? ใครอนุญาตให้เจ้าไป?”

ถังฮวนได้สติกลับมาและจิตสังหารในใจเขาก็พุ่งพล่านขึ้นมา เขาเริ่มหัวเราะอย่างเย็นชาและซัดหมัดไปที่หัวของถังเฉา ในพริบตานั้นหมัดของเขาก็เต็มไปด้วยปราณแท้ที่ร้อนระอุ

เมื่อเห็นแบบนั้นถังเฉาก็หน้าเปลี่ยนสี แขนขวาของเขาขยับไม่ได้จึงยกแขนซ้ายขึ้นตอบสนองโดยไม่รู้ตัว แต่ก่อนที่หมัดจะได้พุ่งออกไปเขาก็รู้แล้วว่าถังฮวนผสานกับเพลิงแท้แล้ว เขากระโดดกลิ้งไปด้านข้างหลบหมัดอันทรงพลังของถังฮวน

“แกร๊ง!”

เมื่อเขาถึงพื้น ดาบของถังเฉาที่เอวก็ออกจากฝักแล้ว ตัวดาบรายล้อมไปด้วยแสงสีทองที่คมอย่างมาก มันคมยิ่งกว่าอาวุธทั่วไป

ข้อมือของถังเฉาหมุนและสั่นเล็กน้อย ดาบทะลวงแทงซี่โครงถังฮวนเข้าไป บทเรียนที่แล้วมาทำให้เขากลัวที่จะปะทะกับหมัดของถังฮวนอีกครั้ง

“อาวุธระดับต่ำ?”

ถังฮวนสีหน้าเปลี่ยนไป ฝีเท้าของเขารีบขยับไปคว้าเตาหลอมเหล็กที่หนักอย่างผิดปกติที่อยู่ไม่ห่างกันนักทุบใส่ถังเฉา

“แกร๊ง!”

เมื่อโลหะปะทะกัน ถังเฉาแกว่งดาบทำให้เตาหลอมเหล็กลอยผ่านไปกระแทกโต๊ะไม้อย่างแรก เศษไม้ปลิวไปทั่ว ส่วนถังเฉาก็หน้าซีดในพริบตา

เตาหลอมเหล็กนั้นน้ำหนักหลายร้อยกิโลกรัม และเมื่อถูกขว้างออกมามันก็ยิ่งหนักกว่าเดิม เขาเป็นผู้ฝึกยุทธขั้นสองและใช้อาวุธระดับต่ำด้วย ตามปกติเขาควรจะฟันมันได้อย่างง่ายดาย แต่ตอนนี้แขนขวาของเขาบาดเจ็บจนกระทบไปทั้งร่างกายและการไหลเวียนปราณแท้ด้วย บาดแผลของเขารุนแรงขึ้นทันที

“ฟู่ว!”

ในตอนนั้น ถังฮวนพุ่งเข้ามาข้างหน้าอีกครั้งโดยถือค้อนยักษ์ในมือและทุบไปที่หน้าของถังเฉา