ตอนที่17 ปัญหามาเยือนถึงหน้าประตู

ตอนที่17 ปัญหามาเยือนถึงหน้าประตู

ฉินเฟิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ตนเองเพิ่งจะออกไปนอนข้างนอกแค่คืนเดียว

รังเก่าก็ถูกคนอื่นยึดครองไปเสียแล้ว?

แต่ฉินเฟิงหาได้สนใจว่าผู้มาเยือนจะเป็นใคร

เขายังคงไพล่มือไว้ด้านหลัง เดินทอดน่องอย่างสบายอารมณ์ ราวกับเดินอยู่ในที่รกร้างไร้ผู้คน

เมื่อเดินเข้าไปถึงส่วนลึกแล้วมองดู

กลับกลายเป็นท่านนักบุญผู้นั้น

“ท่านมาทำอะไรที่กันดารนกไม่ขี้ของข้าแต่เช้าตรู่เช่นนี้ มีธุระอันใดหรือ?”

ฉินเฟิงพูดพลางเดินไปยังตำแหน่งที่ตนนั่งสมาธิฝึกฝนเป็นประจำ แล้วนั่งขัดสมาธิลง

การกระทำนี้ทำให้นักบุญกระบี่ชิงเสวียนแปลกใจเล็กน้อย

เจ้าหนู่นี่ไม่เกรงกลัวเขาเลยงั้นรึ?

ลำพังแค่กลิ่นอายกดดันของนักบุญ ก็ไม่ใช่สิ่งที่ศิษย์ระดับหลอมกายาระดับที่ 9 จะต้านทานไหว

เจ้าหนู่นี่ ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่!

“เจ้าสำนักของพวกเจ้าเวลาเจอข้ายังต้องทำความเคารพ แล้วเรียกข้าว่าท่านนักบุญอย่างนอบน้อม”

“แต่เจ้ากลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น”

“ถ้าไม่ใช่พวกลูกวัวเกิดใหม่ไม่กลัวเสือ ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ”

“ก็คงเป็นพวกมีที่พึ่งพิง จนหลงคิดว่าตนเองยิ่งใหญ่เทียมฟ้า”

“เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นคนประเภทไหน?”

ฉินเฟิงยักไหล่

“พูดมาตรงๆ เถอะ ท่านมาหาข้าด้วยเรื่องอันใด หากจะให้ข้าชดใช้ค่ากระจกแสงธรรมวิเศษของท่าน เกรงว่าจะต้องทำให้ท่านผิดหวังแล้ว”

“ข้าไม่มีปัญญาจ่ายหรอกนะ”

ได้ฟังวาจาของฉินเฟิง

นักบุญกระบี่ชิงเสวียนก็หัวเราะร่า

“น่าสนใจ น่าสนใจจริงๆ”

“สำนักกระบี่ไท่สิงที่เป็นสำนักเคร่งขรึมขนาดนั้น ไฉนถึงมีศิษย์กะล่อนอย่างเจ้าออกมาได้”

“ดี ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็จะไม่พูดอ้อมค้อมแล้ว”

“เจ้าบอกข้ามาตามตรงได้หรือไม่ ว่าเจ้าคือศิษย์ลึกลับที่มีระดับการบ่มเพาะขอบเขตสยบความว่างเปล่าระดับที่ 8 ผู้นั้น?”

ฉินเฟิงแค่นหัวเราะเยาะตัวเอง

“หึหึ ถ้าข้ามีฝีมือขนาดนั้น ข้าจะถูกสั่งขังให้สำนึกตนในสุสานกระบี่เพราะไปล่วงเกินนักบุญหญิงงั้นรึ?”

“ท่านอย่ามาตลกหน่อยเลย”

นักบุญกระบี่ชิงเสวียนยิ้มกริ่ม

“ยังจะมาหลอกข้าอีก? คิดว่าข้าเป็นเด็กสามขวบหรือไง? เรื่องที่เจ้าถูกทำโทษให้สำนักตน เจ้าสำนักของเจ้าเล่าให้ข้าฟังหมดแล้ว”

“ทางสำนักอนุญาตให้เจ้าออกมาตั้งนานแล้ว แต่เป็นเจ้าเองที่ปฏิเสธ”

“การที่เจ้าอาลัยอาวรณ์สุสานกระบี่แห่งนี้ หรือว่าที่นี่จะซุกซ่อนโชควาสนาอันยิ่งใหญ่เอาไว้?”

“บอกมาซะดีๆ ที่นี่มีความลับอะไรซ่อนอยู่ ถึงทำให้เจ้าก้าวเข้าสู่ขอบเขตสยบความว่างเปล่าได้ตั้งแต่อายุยังน้อย แถมยังบรรลุวิถีกระบี่ถึงขั้นขอบเขตใจกระบี่!”

ฉินเฟิงผายมือออก “ข้าก็แค่ศิษย์หัวทึบคนหนึ่งของสำนักกระบี่ไท่สิง ที่มาหลบอยู่ที่นี่ก็เพื่อไม่ให้นักบุญหญิงมาหาเรื่องข้าอีก”

“ส่วนที่นี่จะมีความลับอะไร ท่านก็ดูเอาเองสิ จะมาถามข้าทำไม?”

สิ้นเสียง แววตาของนักบุญกระบี่ชิงเสวียนก็เปลี่ยนเป็นดุดันทันที

จิตสังหารอันเย็นเยียบแผ่ออกมาปกคลุมร่างของฉินเฟิง

“เจ้ากล้าพูดจาสามหาวกับข้าเชียวรึ!”

“แม้แต่เจ้าสำนักของเจ้ายังไม่กล้า...”

ฉินเฟิงรีบยกมือห้าม

“ช้าก่อน เจ้าสำนักก็ส่วนเจ้าสำนัก ข้าก็ส่วนข้า หวังว่าท่านผู้เฒ่าจะไม่เอาพวกเราไปเหมารวมกัน”

นักบุญกระบี่ชิงเสวียนแค่นเสียงเย็น “เจ้ากล้าลบหลู่ข้าถึงเพียงนี้ ไม่กลัวว่าข้าบันดาลโทสะ แล้วถล่มสำนักกระบี่ไท่สิงของพวกเจ้าจนราบเป็นหน้ากลองหรือไร?”

แต่คิดไม่ถึงว่า ฉินเฟิงจะยังคงทำท่าทองไม่รู้ร้อนรู้หนาว ราวกับไม่ยี่หระต่อสิ่งใด

“นั่นก็เป็นเรื่องของท่าน ต่อให้ท่านจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน มีอิทธิฤทธิ์ล้นฟ้า ดีดนิ้วเดียวโลกพินาศแล้วอย่างไร?”

“สำนักกระบี่ไท่สิงจะถูกท่านทำลายหรือไม่ เกี่ยวอะไรกับข้า?”

สำหรับฉินเฟิงแล้ว เขาไม่ได้มีความผูกพันกับสำนักกระบี่ไท่สิงมากนัก

ความผูกพันที่เขามีต่อสำนักกระบี่ไท่สิง ล้วนมาจากหลี่ไท่หรานและหลี่ซานหลิง

อาจารย์ของเขาหลี่ไท่หรานจากไปแล้ว ความอาลัยอาวรณ์ที่มีต่อสำนักแห่งนี้ก็น้อยลงไปอีก

ตอนนี้ห่วงกังวลเดียวที่มี ก็คือหลี่ซานหลิง

ดังนั้นคำขู่ของนักบุญที่จะถล่มสำนักกระบี่ไท่สิง สำหรับฉินเฟิงแล้ว มันไม่ได้ระคายผิวเขาเลยแม้แต่น้อย

ถอยออกมามองอีกมุม หากนักบุญผู้นี้เกิดบ้าคลั่งจะถล่มสำนักกระบี่ไท่สิงจริงๆ อย่างมากเขาก็แค่พาหลี่ซานหลิงหนีไปก็สิ้นเรื่อง

ไม่มีอะไรต้องกังวล

รอยยิ้มของนักบุญกระบี่ชิงเสวียนยิ่งดูดุร้ายขึ้น “เจ้ามีปัญหาจริงๆ ด้วย”

ระหว่างที่พูด เขาก็เพิ่มแรงกดดันใส่ฉินเฟิงมากขึ้นเรื่อยๆ

“หากเจ้ายอมบอกความจริงว่าเจ้าได้โชควาสนาเหล่านี้มาได้อย่างไร ข้าจะไม่เอาความ และจะรับเจ้าเป็นศิษย์ด้วย”

“วันหน้าเจ้าเองก็จะได้กลายเป็นนักบุญผู้ยิ่งใหญ่!”

ฉินเฟิงส่ายหน้าอย่างจนปัญญา

“ข้าต้องพูดอย่างไรท่านถึงจะเข้าใจ ว่าข้าไม่ใช่ศิษย์ลึกลับคนนั้น! ทำไมท่านถึงไม่เชื่อข้าบ้างเลย?”

“ดื้อด้านจริงๆ!”

เมื่อถูกปฏิบัติด้วยความไม่เคารพเช่นนี้ นักบุญกระบี่ชิงเสวียนจะทนได้อย่างไร

“ดื่มสุรามงคลไม่ชอบ ชอบดื่มสุราจับกรอก งั้นก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!”

พูดจบ

พลังอำนาจแห่งนักบุญระเบิดออกมาในพริบตา ถาโถมเข้าใส่ฉินเฟิงอย่างไม่ปรานี

ภายใต้แรงกดดันอันมหาศาลเช่นนี้ อย่าว่าแต่ศิษย์ระดับหลอมกายาระดับที่ 9 เลย ต่อให้เป็นระดับเปิดจิตระดับที่ 9 ก็ต้องถูกบดขยี้จนแหลกเหลวเป็นเนื้อบด!

แต่สิ่งที่ทำให้นักบุญกระบี่ชิงเสวียนคาดไม่ถึงคือ

ฉินเฟิงที่อยู่ตรงหน้ากลับยืนนิ่งไม่ไหวติง

และดูเหมือนจะไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยแม้แต่น้อย

ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เฮ้อ...”

“ข้าแค่อยากจะฝึกฝนอย่างสงบเงียบ ทำไมปัญหาถึงต้องวิ่งเข้าหาข้าตลอดเลยนะ”

ฉินเฟิงส่ายหน้าอย่างจนปัญญา

“ถ้าท่านอยากจะลงมือกับข้า... เฮ้อ... ก็เข้ามาเลย!”

สิ้นเสียง วิชาย่างก้าวท่องความว่างเปล่าถูกกระตุ้นขึ้นอย่างเงียบเชียบ

ทันใดนั้น ฉินเฟิงก็ก้าวข้ามความว่างเปล่า เพียงชั่วพริบตาเดียว ก็ไปปรากฏตัวอยู่ห่างออกไปสิบลี้

กลิ่นอายของนักบุญอันเกรียงไกรพุ่งทะยานไล่ตามทิศทางของฉินเฟิงไปอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ

บนใบหน้าของฉินเฟิงปรากฏรอยยิ้มจางๆ

ก้าวเท้าออกไปอีกครั้ง

ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม

ฉินเฟิงไม่รู้ว่าตนเองเคลื่อนย้ายข้ามมาไกลกี่หมื่นลี้แล้ว

เขายืนเอามือไพล่หลัง ลอยตัวอยู่กลางอากาศ

รอคอยการมาถึงของนักบุญ

ต้องยอมรับว่าวิชาย่างก้าวท่องความว่างเปล่านี่ช่างมหัศจรรย์นัก แม้แต่นักบุญก็ยังทำได้แค่ตามดมฝุ่นอยู่ข้างหลังฉินเฟิง

และนี่เป็นเพียงผลลัพธ์จากวิชาย่างก้าวท่องความว่างเปล่าขั้นต้นเท่านั้น

หากฝึกฝนจนถึงขั้นสูง ยากจะจินตนาการได้ว่าจะมีอานุภาพร้ายกาจเพียงใด

และวิชาย่างก้าวท่องความว่างเปล่านี้ ไม่ได้มีไว้ใช้แค่เดินทางเท่านั้น

หากฝึกฝนจนชำนาญ สามารถนำมาใช้ในการต่อสู้ได้

เมื่อนำวิชาย่างก้าวท่องความว่างเปล่ามาผสมผสานกับการต่อสู้จริง จะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงนับพันหมื่น พลิกแพลงดุจภูตผี

ไปมาไร้ร่องรอย ในการต่อสู้สามารถสร้างผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึงได้

ขณะที่กำลังครุ่นคิด กลิ่นอายอันทรงพลังก็พุ่งตรงมาจากขอบฟ้าไกล

นักบุญผู้นั้นตามมาทันแล้ว

ต้องใช้เวลาถึงร้อยลมหายใจ กว่านักบุญผู้นี้จะตามฉินเฟิงทัน

ตอนออกจากสุสานกระบี่ ฉินเฟิงออกตัวก่อนนักบุญกระบี่ชิงเสวียนเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น

แต่ตอนนี้กลับทิ้งห่างกันถึงขนาดนี้

เรื่องนี้ทำให้ฉินเฟิงตระหนักได้ว่า

วันหน้าหากเจอคู่ต่อสู้ที่สู้ไม่ได้จริงๆ เขาก็มั่นใจว่าจะสามารถหนีรอดจากเงื้อมมืออีกฝ่ายได้

ฉินเฟิงมีไพ่ตายสำหรับรักษาชีวิตเพิ่มขึ้นอีกใบแล้ว

ผ่านไปอีกไม่กี่ลมหายใจ นักบุญกระบี่ชิงเสวียนก็มาถึงจุดที่ห่างจากฉินเฟิงร้อยจ้าง

สีหน้าและแววตาของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

จากการตรวจสอบกลิ่นอายของฉินเฟิง ชัดเจนว่าเป็นเพียงขอบเขตหลอมกายาระดับที่ 9

แค่ระดับหลอมกายาระดับที่ 9 แต่กลับมีความสามารถถึงเพียงนี้ ดูท่าศิษย์สำนักกระบี่ไท่สิงผู้นี้จะไม่ธรรมดาจริงๆ

มิน่าเล่าถึงกล้าลบหลู่เขา ที่แท้ก็มีดีอยู่นี่เอง

แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นแล้วอย่างไร?

ขอบเขตหลอมกายาก็คือขอบเขตหลอมกายา หากต้องลงมือจริงๆเขาใช้นิ้วเดียวก็บี้ให้ตายคามือได้