ตอนที่2 พันธะสัญญาหนึ่งเดียวของระบบ

ตอนที่2 พันธะสัญญาหนึ่งเดียวของระบบ

สักวันหนึ่งยามที่ฉินเฟิงออกจากเขาจะเป็นเวลาที่เขาผงาดง้ำเป็นจอมราชันย์แห่งวิถีกระบี่ ไร้ผู้ต่อต้านในใต้หล้า

สีหน้าและแววตาของฉินเฟิงเผยความมุ่งมั่นอันแรงกล้าออกมา

ชักกระบี่!

เคร้ง!

ชักกระบี่!

เคร้ง!

ท่วงท่าการชักกระบี่นี้ดูเรียบง่ายธรรมดา ไม่มีลูกเล่นแพรวพราว และปราศจากความยากลำบากใดๆ

ทว่ามีเพียงฉินเฟิงเท่านั้นที่รู้ดี

ในวินาทีที่ชักกระบี่ กระบี่สนิมในมือเล่มนี้จะพลันหนักอึ้งดั่งขุนเขาพันชั่ง

เมื่อชักกระบี่เสร็จสิ้น น้ำหนักจึงจะกลับคืนสู่ปกติ

ยามกวัดแกว่งกระบี่ตามปกติ หรือยามใช้ออกด้วยเคล็ดวิชาอิทธิฤทธิ์ จะไม่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น

มีเพียงตอนฝึกฝนการชักกระบี่เท่านั้น

กระบี่ในมือจึงจะหนักดั่งพันชั่ง

นี่อาจจะเป็นความลึกลับซับซ้อนของการฝึกฝนชักกระบี่กระมัง

ฉินเฟิงไม่ได้คิดอะไรมากความ

ด้วยความแข็งแกร่งระดับหลอมกายาระดับที่ 9 ในปัจจุบัน เขาสามารถชักกระบี่ต่อเนื่องได้สิบครั้ง ทว่าความเร็วจะช้าลงเรื่อยๆในแต่ละครั้ง

หลังจากครบสิบครั้งก็จำเป็นต้องหยุดพักครู่หนึ่ง

[ติ๊ง! ยินดีด้วยเจ้าค่ะโฮสต์ ชักกระบี่ครบ 10 ครั้ง]

[ระดับการบ่มเพาะ 1 ปี]

[เคล็ดวิชามหาเต๋าซ่อนเร้น]

เมื่อได้รับระดับการบ่มเพาะหนึ่งปี พลังยุทธ์ของฉินเฟิงก็พุ่งทะยานขึ้นอีกครั้งจนถึงจุดสูงสุดของขอบเขตหลอมกายาระดับที่ 9

และดูเหมือนจะมีทีท่าว่าจะทะลุขีดจำกัดแล้วด้วยซ้ำ

เวลานี้ขอเพียงฉินเฟิงต้องการเขาก็สามารถทะลวงเข้าสู่ขอบเขตเปิดจิตได้ทุกเมื่อ

ราวกับน้ำที่ไหลเชื่อมคลองอย่างราบรื่นไร้อุปสรรค ไม่ถูกจำกัดด้วยสิ่งใด

เคล็ดวิชามหาเต๋าซ่อนเร้น!

นี่คือเคล็ดวิชาที่ลึกลับพิสดารอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

เมื่อฝึกฝนแล้วจะสามารถปกปิดระดับการบ่มเพาะทั่วร่าง ทำให้กลิ่นอายพลังเก็บงำอยู่ภายในไม่รั่วไหลออกมาภายนอก

ทำให้ผู้คนยากจะคาดเดาได้

ที่น่าอัศจรรย์ยิ่งกว่าคือแม้กระทั่งยามใช้ออกด้วยเคล็ดวิชาอิทธิฤทธิ์ที่สะท้านฟ้าสะเทือนดินก็ยังสามารถทำให้มันดูเรียบง่ายธรรมดา

ราวกับการฟันกระบี่โง่ๆที่ไร้ซึ่งวิถีกระบี่ใดๆ

[โฮสต์: ฉินเฟิง]

[การบ่มเพาะ: หลอมกายาระดับที่ 9]

[กายา: มนุษย์ปุถุชน]

[จำนวนการชักกระบี่: 10]

[อาวุธ: กระบี่สนิมวิญญาณ]

ชุดข้อมูลปรากฏขึ้นในห้วงความคิด

กระบี่ที่ 11 ออกจากฝัก!

เคร้ง!

ฉินเฟิงฝึกฝนการชักกระบี่อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยจนลืมกินลืมนอน

แม้จะเป็นการทำท่าชักกระบี่ซ้ำๆแต่ฉินเฟิงกลับไม่รู้สึกเบื่อหน่ายเลยแม้แต่น้อย

เหนื่อยก็พัก นั่งขัดสมาธิอยู่กับที่

พอฟื้นตัวก็เริ่มชักกระบี่ใหม่ วนเวียนไปมาเช่นนี้

วันเวลาผ่านไปโดยไม่รู้ตัว กึ่งเดือนได้ผ่านพ้นไปแล้ว

ในวันนี้

อาจารย์ของฉินเฟิงได้มาเยี่ยมเยียนเขา

ตามความทรงจำ อาจารย์ของเขามีนามว่าหลี่ไท่หราน

เป็นประมุขยอดเขาไท่ชิง ซึ่งรั้งท้ายในบรรดาสิบสองยอดเขาหลักของสำนักกระบี่ไท่สิง

ยอดเขาไท่ชิงมีศิษย์ในสังกัดมากมาย

แม้จะรั้งอันดับสุดท้าย แต่เนื่องจากเป็นผู้บุกเบิกวิถีกระบี่แห่งธรรมชาติ จึงยังคงดึงดูดผู้คนมากมายให้เลื่อมใสศรัทธา

“เฟิงเอ๋อร์ ครึ่งเดือนมานี้เจ้าอยู่ในสุสานกระบี่สุขสบายดีหรือไม่?” หลี่ไท่หรานเอ่ยถามเสียงเรียบ ไร้ความยินดียินร้าย

ฉินเฟิงนึกในใจว่า สุขสบายดีหรือไม่? เกือบจะหลุดปากออกไปแล้วว่า ศิษย์ของท่านฝึกวิชาจนธาตุไฟเข้าแทรก ตัวตายวิญญาณสลายไปแล้ว

คิดในใจเช่นนั้น แต่ปากกลับกล่าวว่า

“ศิษย์ขอบพระคุณท่านอาจารย์ที่เป็นห่วง”

“ศิษย์สุขสบายดีทุกประการขอรับ”

“อยู่ที่นี่ช่วยให้ข้าสงบจิตใจ ขจัดความฟุ้งซ่าน และมุ่งมั่นฝึกฝนได้อย่างวางใจ”

เมื่อเห็นฉินเฟิงแจ้งแต่ข่าวดีไม่แจ้งข่าวร้าย หลี่ไท่หรานก็ทำหน้าเศร้าสร้อย

เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าสภาพแวดล้อมในสุสานกระบี่เป็นเช่นไร?

ในเมื่อฉินเฟิงกล่าวเช่นนี้ ก็เพียงเพราะไม่อยากให้เขาต้องเป็นห่วงเท่านั้น ฉินเฟิงผู้นี้ช่างรู้ความจริงๆ

มีความเป็นผู้ใหญ่กว่าคนรุ่นราวคราวเดียวกันมากนัก

เมื่อคิดได้ดังนี้ หลี่ไท่หรานก็ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง “เฮ้อ เป็นความผิดของอาจารย์เอง ก่อนหน้านี้อาจารย์เข้าใจเจ้าผิดไป”

“อาจารย์ได้ฟังเรื่องราวจากหลิงเอ๋อร์แล้ว”

“เจ้าทำเพื่อหลิงเอ๋อร์ถึงได้ไปต่อปากต่อคำกับนักบุญหญิงจนล่วงเกินนางเข้า จึงถูกสำนักสั่งขังในสุสานกระบี่เพื่อสำนึกตน”

ฉินเฟิงโบกมือปฏิเสธ “ข้ากับศิษย์น้องหญิงเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก รักใคร่กลมเกลียวดุจพี่น้องแท้ๆนางถูกรังแก ในฐานะศิษย์พี่ย่อมต้องออกหน้าแทนเป็นธรรมดา”

หลี่ไท่หรานพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อ

“แต่เจ้าวางใจเถิด ภายหลังอาจารย์จะไปพูดคุยกับท่านเจ้าสำนักเพื่อให้เจ้าได้ออกจากที่นี่โดยเร็วที่สุด”

ได้ยินเช่นนั้น รูม่านตาของฉินเฟิงพลันหดเกร็ง

“ไม่ๆๆ”

“เรื่องนี้... เรื่องนี้...”

“ท่านอาจารย์ ช่างมันเถอะขอรับ”

“ข้าอยู่ที่นี่ก็ดีอยู่แล้ว ยังไม่คิดจะออกไปในตอนนี้”

“รอให้ข้าอยากออกไปเมื่อไหร่ ค่อยว่ากันอีกทีเถอะขอรับ”

หลี่ไท่หรานประหลาดใจเล็กน้อย เอ่ยถาม “จริงรึ?”

ฉินเฟิงยิ้มแห้งๆพลางเกาหัว “จริงขอรับ”

“เช่นนั้นก็เอาเถอะ รอเจ้าอยากออกไปเมื่อไหร่ก็บอกอาจารย์ ถึงเวลานั้นต่อให้อาจารย์ต้องขายหน้าก็ต้องขอให้ท่านเจ้าสำนักปล่อยตัวเจ้าออกมาให้จงได้”

จากนั้นหลี่ไท่หรานก็พูดคุยสัพเพเหระกับฉินเฟิงอีกไม่กี่ประโยค ก่อนจะรีบจากไป

ดูเหมือนจะยังมีธุระต้องไปจัดการต่อ

ฉินเฟิงหวนรำลึกอยู่ครู่หนึ่ง

นี่คงจะถึงช่วงงานประลองยุทธ์ภายในสำนักที่จัดขึ้นทุกสามปีแล้ว

การประลองยุทธ์แต่ละครั้งจะคัดเลือกศิษย์ยอดเยี่ยมออกมา 30 คนเพื่อศึกษาวิชาระดับปฐพีของสิบสองยอดเขาหลัก

ผู้ที่ติดสิบอันดับแรก ยังจะได้เป็นตัวแทนสำนัก เดินทางไปยังแท่นยูงรำแพนแห่งแดนใต้ เพื่อประลองฝีมือกับศิษย์รุ่นเยาว์ของสำนักต่างๆ

หากคว้าโอกาสเช่นนี้ไว้ได้ ก็อาจมีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วแดนใต้ได้ทุกเมื่อ

กลายเป็นตัวตนที่ผู้คนนับหมื่นเลื่อมใสบูชา

ทว่า ยามนี้ฉินเฟิงมีระบบอยู่กับตัว สำหรับสิ่งอื่นใดนั้น เขาไม่แยแสแม้แต่น้อย

ทุกสิ่งอย่างล้วนดูไร้ความหมาย

ในสายตาของเขามีเพียงการชักกระบี่เพื่อให้แข็งแกร่งขึ้นเท่านั้นที่เป็นสัจธรรม

วันเวลาผ่านไปเนิ่นนานดุจสายธารแห่งกาลเวลา

กระบี่ที่ 500 ออกจากฝัก!

เคร้ง!

ประกายกระบี่สาดกระจายออกไป พลานุภาพดุจแพรพรรณที่ม้วนกวาดไปทั่ว

จากนั้นเขาก็ลอบโคจรเคล็ดวิชามหาเต๋าซ่อนเร้น

ปราณกระบี่ที่น่าสะพรึงกลัวนั้นพลันถูกเก็บงำเข้าไปในทันที

ไม่เผยคมกล้าออกมาแม้แต่น้อย

[ติ๊ง! ยินดีด้วยเจ้าค่ะโฮสต์ ชักกระบี่ครบ 500 ครั้ง]

[การชำระกายา 10 ปี]

[ระดับการบ่มเพาะ 1 ปี]

[โอสถสร้างเต๋า]

หลังจากชักกระบี่ครบ 500 ครั้ง

ก็ได้รับรางวัลมาอีกหลายรายการ

ในวินาทีนี้ฉินเฟิงไม่อาจกดข่มระดับการบ่มเพาะของตนเองได้อีกต่อไป

เดิมทีฉินเฟิงยังอยากจะลองดูสักตั้งว่าจะทำเหมือนพระเอกในนิยายได้หรือไม่

ที่จงใจกดระดับพลังไว้ที่ขอบเขตหลอมกายา แล้วฝึกฝนสะสมสักหลายหมื่นขั้น จากนั้นค่อยออกไปเข่นฆ่าสังหารรอบทิศ

น่าเสียดายที่ฉินเฟิงไม่อาจสมหวัง

ระดับพลังมันจะล้นทะลักออกมาแล้ว

ขวางอย่างไรก็ไม่อยู่

ในขณะที่การทะลวงขอบเขตกำลังจะมาถึง ฉินเฟิงก็โยนโอสถสร้างเต๋าเข้าปากด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ

ทันทีที่เม็ดยาลงสู่ท้อง กระแสความร้อนสายหนึ่งก็แล่นไปตามเส้นชีพจรแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

ทำให้ฉินเฟิงรู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ไม่ต้องสงสัยเลย ระดับการบ่มเพาะของฉินเฟิงได้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตเปิดจิตแล้ว

ในห้วงความคิด พลังงานสายหนึ่งกำลังพวยพุ่งดุจมหาสมุทร

นี่คือพลังจิตสัมผัสของฉินเฟิง เป็นพลังชนิดใหม่ที่ถือกำเนิดขึ้นหลังจากบรรลุขอบเขตเปิดจิต

พลังจิตสัมผัสนี้ ยังสามารถเรียกได้อีกอย่างว่าพลังญาณหยั่งรู้

[โฮสต์: ฉินเฟิง]

[การบ่มเพาะ: ขอบเขตเปิดจิต ระดับ 1]

[กายา: เส้นเอ็นเหล็กกล้า]

[จำนวนการชักกระบี่: 500]

[อาวุธ: กระบี่สนิมวิญญาณ]

[การชำระกายา 10 ปีหลอมรวมเสร็จสิ้น ยินดีด้วยเจ้าค่ะโฮสต์ กายาบรรลุถึงขั้นเส้นเอ็นเหล็กกล้า]

[ระดับของกายาแบ่งเป็น: มนุษย์ปุถุชน, เส้นเอ็นเหล็กกล้า, กระดูกเหล็กไหล, นิพพาน, กายทองคำ, เหนือมนุษย์, เข้าสู่ธรรม, พลังเทพ, สรรพสิ่ง, อมตะ]

[ยินดีด้วยเจ้าค่ะ โฮสต์บรรลุถึงขอบเขตเปิดจิตเรียบร้อย]

[ระดับของการบ่มเพาะแบ่งเป็น: เปิดจิต, ถมทะเล, เหยียบเวหา, สยบความว่างเปล่า, ตำหนักเทพ, วิถีสูญ, หวนคืนสูญ, นักบุญ, มหาปราชญ์, จักรพรรดิราชันย์]

[การบ่มเพาะขั้นเปิดจิต กายาขั้นเส้นเอ็นเหล็กกล้า ปลดล็อกพันธะสัญญาหนึ่งเดียวของระบบ]

[ผลของพันธะสัญญา 1: เมื่อโจมตี จะสุ่มเพิ่มพลังโจมตี 1-10 เท่า]

[ผลของพันธะสัญญา 2: เมื่อถูกโจมตี จะกระตุ้นกายทองคำอมตะ สามารถเพิกเฉยต่อความเสียหายทั้งปวง โอกาสกระตุ้นครั้งแรก 100%, ครั้งที่สอง 50%, ครั้งที่สาม 25%, ครั้งที่สี่ 12.5% ลดลงตามลำดับ ระยะเวลาคูลดาวน์ 7 วัน]

[ผลของพันธะสัญญา 3: ขณะฝึกฝน สามารถสุ่มกระตุ้นโบนัส 999 เท่า พฤติกรรมการฝึกฝนทั้งหมดล้วนสามารถกระตุ้นผลนี้ได้]

เมื่อได้รับโชควาสนาทั้งหมดนี้ จากที่ฉินเฟิงเพียงแค่มุมปากยกยิ้มเล็กน้อยในตอนแรกก็เปลี่ยนเป็นหัวเราะร่าอย่างเบิกบานและท้ายที่สุดก็เงยหน้าหัวเราะลั่นฟ้า!

มองดูตลอดห้วงกาลเวลาอันยาวนาน มีเพียงฉินเฟิงเท่านั้นที่มีวาสนาเช่นนี้นับเป็นหนึ่งเดียวในรอบหมื่นปีจริงๆ

อาจเป็นเพราะฉินเฟิงตื่นเต้นมากเกินไป จึงเผลอชักกระบี่ในมือออกมาอีกครั้งโดยไม่ระวัง!