บทที่ 19 : แขกไม่ได้รับเชิญกับการร่วมมือของสองสัตว์ร้าย

บทที่ 19 : แขกไม่ได้รับเชิญกับการร่วมมือของสองสัตว์ร้าย

เสียงกุกกักที่ดังมาจากข้างนอกทำเอาเหลียงเหอสะดุ้งตื่น

พอลืมตาขึ้นมา ก็พบว่าเสือโคร่งราชาทมิฬกับเหยี่ยวล่าสัตว์สีครามไม่ได้นอนอยู่ข้างๆ แล้ว แต่ไปยืนปักหลักอยู่หน้าประตูในสภาวะเตรียมพร้อมรบเต็มที่

"เซดริล? แลนดอน?"

พอได้ยินเสียงเรียก ทั้งคู่กลับไม่ได้หันมาหาเธอในทันทีเหมือนอย่างเคย แต่ยังคงเฝ้าระวังอยู่ที่เดิม มีเพียงหางของเซดริลที่สะบัดเบาๆ เป็นการรับรู้

เหลียงเหอย่องเบาๆ เข้าไปหาพวกมัน แลนดอนรีบกางปีกใหญ่โอบเธอไว้ข้างหลังเพื่อความปลอดภัย

มือเรียวแหวกขนปีกของแลนดอนออกเล็กน้อย โผล่มาแค่ดวงตาคู่สวยมองลอดช่องว่างของผ้าม่านออกไป ก็เห็นชายชุดดำหลายคนกำลังด้อมๆ มองๆ ไปทั่วเขตบริการ เหมือนกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง

"ดึกดื่นป่านนี้มาทำลับๆ ล่อๆ อะไรกัน"

ดูจากชุดก็รู้แล้วว่าไม่ใช่เจ้าหน้าที่ของเขตอนุรักษ์ฯ แน่ๆ ว่าแต่... พวกเขามาหาของ หรือมาหาคนกันล่ะ?

หรือว่าเป้าหมายของพวกมันคือเซดริลกับแลนดอน?

มัวแต่จดจ่ออยู่กับผู้บุกรุกข้างนอก เหลียงเหอเลยไม่ทันสังเกตเห็นว่าออปติคอลคอมบนข้อมือเธอกำลังกะพริบแสงไฟริบหรี่แจ้งเตือนอยู่ตลอดเวลา

"แย่แล้ว ติดต่อเหลียงเหอไม่ได้เลย เธอไม่มีอาวุธติดตัวด้วย อันตรายเกินไปแล้ว!"

"ใจเย็นๆ น่า มีท่านจอมพลกับท่านผู้บัญชาการคอยคุ้มกันอยู่ ตราบใดที่เราไปถึงเขตบริการก่อนพวกมันจะเจอเธอ เธอก็ปลอดภัย"

"รับทราบ! ผมจะคอยรายงานสถานการณ์ให้หน่วยคุ้มกันทราบเป็นระยะ ให้พวกเขารีบไปช่วยด่วนเลย!"

เพราะยังไม่รู้จุดประสงค์ที่แน่ชัดของผู้บุกรุก คนในห้องควบคุมเลยไม่กล้าบุ่มบ่าม ขืนทำพวกมันตื่นตูมแล้วจับเหลียงเหอเป็นตัวประกันขึ้นมา พวกเขาจะเสียเปรียบเอาได้

"แปลกจัง สายบอกว่าคนดูแลสัตว์นั่นพักอยู่ที่เขตบริการที่เจ็ดไม่ใช่เหรอ?"

"พวกเราก็หาทั่วแล้วนะ หรือว่าสายจะรายงานมาผิด?"

"หุบปากแล้วหาต่อไปเถอะ ขืนทำงานที่เบื้องบนสั่งมาพลาด พวกเราได้หัวขาดกันหมดแน่!"

ชายชุดดำสามคนแยกย้ายกันค้นหาตามจุดต่างๆ แต่ก็คว้าน้ำเหลว สุดท้ายพวกมันก็มารวมตัวกันที่หน้าประตูเรือนพักสัตว์โดยไม่ได้นัดหมาย

ตามข้อมูลที่ได้มา พวกมันบุกไปที่ห้องรักษาเป็นที่แรก แต่กลับไม่เจอแม้แต่เงา ตอนนี้เลยมืดแปดด้านไปหมด

เหลียงเหอหูดีได้ยินบทสนทนานั้นเต็มสองหู พอรู้ว่าเป้าหมายของพวกมันคือตัวเอง ก็ทั้งงงทั้งเครียด คิ้วสวยขมวดเข้าหากันยุ่งเหยิง

"เซดริล แลนดอน เฝ้าอยู่ตรงนี้นะ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด คอยดูแลลูกหมาป่าไว้ด้วย"

ในเมื่อพวกมันมาหาเธอ เธอก็ไม่จำเป็นต้องให้เซดริลกับพรรคพวกมาเสี่ยงอันตรายด้วย

เหลียงเหอผละออกจากอ้อมปีกของแลนดอนอย่างระมัดระวัง เดินไปที่เตียงล้วงเอาถุงมือคู่หนึ่งออกมาจากใต้หมอน แล้วลอบออกไปทางประตูหลังของเรือนพักสัตว์

"บ้าเอ๊ย! หรือว่านังนั่นจะไหวตัวทันแล้วหนีไปก่อนแล้ว?"

"ไม่น่าจะใช่นะ ได้ยินว่าเป็นแค่ชาวดาวบลูสตาร์ธรรมดาๆ จะมีความสามารถพอมาจับสัมผัสพวกเราได้ยังไง?"

"เหลือแค่เรือนพักสัตว์นี่แหละที่เป็นความหวังสุดท้าย นังนั่นคงไม่บ้าพอจะไปนอนคลุกคลีกับพวกสัตว์เดรัจฉานหรอกมั้ง?"

ปากก็พูดไปงั้น แต่มือของหนึ่งในนั้นก็เอื้อมไปจับลูกบิดประตู เตรียมจะสะเดาะกลอนเข้าไปข้างในแล้ว

ด้านหลังบานประตู เซดริลกับแลนดอนแม้จะทำตามคำสั่งเหลียงเหออย่างเคร่งครัด ไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหน แต่สัญชาตญาณนักล่าถูกปลุกขึ้นมาเต็มที่แล้ว

ขนทั่วร่างของเสือโคร่งราชาทมิฬพองฟู กรงเล็บแหลมคมกางออกจากฝัก พร้อมตะปบกระชากคอหอยศัตรูให้เลือดสาด

ส่วนเหยี่ยวล่าสัตว์สีครามก็โผบินขึ้นไปเกาะบนขื่อหลังคาอย่างเงียบเชียบ รอคอยจังหวะเหมาะๆ ที่จะทิ้งตัวลงมาปลิดชีพศัตรูในพริบตา

"หน่วยคุ้มกันมัวทำบ้าอะไรอยู่?! ป่านนี้ทำไมยังไปไม่ถึงอีก!"

ในห้องควบคุม ทุกคนเฝ้าจับตาดูสถานการณ์ในเขตบริการอย่างไม่คลาดสายตา ภาพในเรือนพักสัตว์ก็ถูกฉายขึ้นจอใหญ่เช่นกัน

"ดูท่าท่านจอมพลกับท่านผู้บัญชาการเตรียมจะลุยแล้ว ว่าแต่เหลียงเหอล่ะ? เธอหายไปไหน?"

เนื่องจากฮั่วอันติดภารกิจด่วน 'หัวหน้าศูนย์ใหญ่' จึงเข้ามารับหน้าที่ผู้บัญชาการรักษาการแทนชั่วคราว พอทราบข่าวเขาก็รีบดิ่งมาที่ห้องควบคุมทันที

"ไม่ทราบครับ กล้องวงจรปิดในเขตบริการไม่ได้ติดไว้ทุกซอกทุกมุม แต่คาดว่าเธอน่าจะหลบออกไปทางประตูหลังแล้ว"

การที่เหลียงเหอหนีไป ไม่มีใครตำหนิหรือต่อว่าเธอเลยสักนิด กลับกัน พวกเขาเป็นห่วงความปลอดภัยของสาวน้อยชาวดาวบลูสตาร์ผู้บอบบางคนนี้มากกว่าพวกสัตว์ร้ายระดับพระกาฬอย่างเซดริลและแลนดอนเสียอีก

เพราะสำหรับเขตอนุรักษ์ฯ แล้ว ความสำคัญของเหลียงเหอนั้นประเมินค่าไม่ได้เลยทีเดียว

"ถ้าเธอรู้จักซ่อนตัว เอาตัวรอดได้ก็ดีแล้ว"

ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน การไม่ทำตัวเป็นภาระคือความฉลาดที่สุดแล้ว

หัวหน้าศูนย์ใหญ่วัยกลางคนค่อนข้างประทับใจในไหวพริบของเหลียงเหอ

"ใช่ๆ ระดับท่านจอมพลเซดริลกับท่านผู้บัญชาการแลนดอน จัดการพวกกระจอกสามคนนี้ได้สบายอยู่แล้ว"

ต่อให้ตอนนี้พวกเขาจะเป็นแค่สัตว์ร้ายที่ไร้สติสัมปชัญญะ แต่พลังระดับ SSS ก็ไม่ได้หายไปไหน

"อย่าเพิ่งชะล่าใจไป ดูจากอาวุธครบมือของพวกมันแล้ว น่าจะเตรียมตัวมาดี"

หัวหน้าศูนย์ใหญ่มากประสบการณ์มองทะลุถึงปัญหาได้ทันที

แขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มนี้สะเดาะกลอนเปิดประตูเรือนพักสัตว์เข้ามาได้สำเร็จ โชคดีที่บานประตูทั้งสูงและกว้าง เลยบังตัวเซดริลไว้มิดชิด

"เฮ้ย ดูนั่นดิ! นั่นเตียงคนนอนป่าววะ?"

ชายคนที่เดินนำหน้าตาไว เหลือบไปเห็นเตียงคู่ที่เหลียงเหอย้ายเข้ามาพอดี ขาทำท่าจะก้าวเข้าไปดูใกล้ๆ แต่จู่ๆ เงาดำทะมึนใหญ่ยักษ์ก็พุ่งวูบลงมาบดบังทัศนวิสัยทั้งหมด

"อ๊ากกก!"

เสียงร้องโหยหวนดังก้องไปทั่วเรือนพักสัตว์ สะท้อนกังวานน่าสยดสยอง

ถึงพวกมันจะสามารถหลบหลีกระบบรักษาความปลอดภัยแล้วลักลอบเข้ามาในเขตอนุรักษ์ฯ ได้ ก็ใช่ว่าจะเป็นพวกกระจอก

แม้การจู่โจมของเหยี่ยวล่าสัตว์สีครามจะรวดเร็วและกะทันหัน แต่พวกมันก็เตรียมใจและศึกษาข้อมูลเป้าหมายมาล่วงหน้าแล้ว

"เร็วเข้า! เอาปืนยาสลบยิงมัน!"

ชายอีกสองคนที่ตามหลังมาตั้งสติได้ รีบยกปืนยาสลบเล็งไปที่แลนดอน แต่พวกมันคงลืมไปว่ายังมีเสือโคร่งราชาทมิฬซ่อนอยู่อีกตัว

"โฮก!"

ทันทีที่เห็นปืนยาสลบ เซดริลก็เหมือนมีอาการแพ้รุนแรง พุ่งพรวดออกมาจากหลังประตูกระโจนเข้าใส่พวกมันสองคนอย่างดุดัน เล่นเอาตั้งรับแทบไม่ทัน

"เวรเอ๊ย! โดนรุมซะแล้ว!"

ชายชุดดำสามคนถอยกรูดไปรวมกลุ่มกันหันหลังชนกันเป็นวงกลม หันกระบอกปืนยาสลบกราดยิงใส่ทั้งเสือและเหยี่ยวอย่างบ้าคลั่ง แต่กลับพลาดเป้าไปหมด ซ้ำยังเป็นการกระตุ้นโทสะของเซดริลกับแลนดอนให้พุ่งสูงปรี๊ดขึ้นไปอีก

"โฮก!"

"แกว๊ก!"

เสือและเหยี่ยวประสานงานกันอย่างรู้ใจ อาศัยประสบการณ์ที่เพิ่งร่วมกันล่าสัตว์มาหมาดๆ เข้าจู่โจมทั้งด้านหน้าและด้านหลัง กรงเล็บพยัคฆ์และกรงเล็บอินทรีตะปบเข้าใส่ไม่ยั้ง

"ลูกพี่! เปลี่ยนไปใช้ปืนโฟตอนเถอะ! ขืนยิงยาสลบต่อไปพวกเราเละแน่!"

อานุภาพทำลายล้างของปืนโฟตอนนั้นรุนแรงกว่าปืนยาสลบหลายเท่านัก

"ไม่ได้! เบื้องบนสั่งมาว่าต้องเอาเลือดสดๆ ของเซดริลกับแลนดอนกลับไปทดลองให้ได้!"

ถ้าไม่ใช่เพราะขนาดตัวที่ใหญ่โตเกินกว่าจะขนกลับไปได้ พวกมันคงจับเป็นกลับไปแล้ว

"โธ่ ลูกพี่! ถึงพวกมันตาย แต่ถ้าเรารีบสูบเลือดออกไป มันก็ถือว่าเป็นเลือดสดๆ เหมือนกันแหละน่า!"

"...เออว่ะ จริงของเอ็ง! เปลี่ยนปืน! ฆ่ามันทิ้งซะ!"

คำพูดของลูกน้องปลุกให้ผู้เป็นลูกพี่ตาสว่าง เขาตัดสินใจเด็ดขาด โยนปืนยาสลบทิ้ง แล้วชักปืนโฟตอนคู่กายที่เหน็บอยู่ข้างเอวออกมาแทน

โดนต้อนจนมุมขนาดนี้ พวกมันไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมอะไรแล้ว เอาชีวิตตัวเองให้รอดก่อนดีกว่า

พวกมันเองก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่า ยังไม่ทันจะได้เจอตัวเป้าหมาย ก็ต้องมาตกที่นั่งลำบากขนาดนี้

"แย่แล้ว! พวกมันกะจะเอาถึงตายเลยนี่!"

"หน่วยคุ้มกันทำบ้าอะไรอยู่?! ป่านนี้ทำไมยังไปไม่ถึงอีกวะ!"

"พวกมันน่าจะเปิดเครื่องกวนสัญญาณครับ! กล้องวงจรปิดเป็นระบบแยกเลยไม่ได้รับผลกระทบ แต่ระบบนำทางของยานบินโดนรบกวนเต็มๆ เลยครับ!"

เขตอนุรักษ์ฯ กว้างใหญ่ไพศาล แถมยังเต็มไปด้วยป่ารกทึบ การหลงทางเป็นเรื่องปกติ ยิ่งตอนกลางคืนทัศนวิสัยย่ำแย่ก็ยิ่งเข้าใจได้

แต่ถึงจะเข้าใจ สถานการณ์วิกฤตแบบนี้ก็ทำให้ใจเย็นไม่ลงอยู่ดี

คนในห้องควบคุมลุ้นจนแทบนั่งไม่ติดเก้าอี้ ภาวนาให้เซดริลกับแลนดอนปลอดภัย อยากจะพุ่งตัวทะลุจอไปช่วยรบซะเดี๋ยวนี้

แต่แล้ว จู่ๆ ก็มีร่างบอบบางคุ้นตาปรากฏขึ้นที่หน้าประตูเรือนพักสัตว์ พร้อมกับเสียงตะโกนดังก้อง

"เฮ้ย! บุกรุกบ้านคนอื่น แถมยังมารังแกเด็กในสังกัดฉันอีก ไม่เห็นหัวกันเลยใช่ไหมฮะ?!"

[จบตอน]