บทที่ 17 : มาดูการ์ตูนวัยเด็กด้วยกันเถอะ!

บทที่ 17 : มาดูการ์ตูนวัยเด็กด้วยกันเถอะ!

ตั้งแต่เห็นชื่อของเสี่ยวเหนียนเกากับเสี่ยวจือหมา เหลียงเหอก็อดไม่ได้ที่จะจินตนาการถึงเมนูมื้อเย็น

เธอจัดการกับเนื้อกวางที่เสือโคร่งราชาทมิฬกับเหยี่ยวล่าสัตว์สีครามล่ามาได้ โรยผงสารอาหารลงไปตามปกติ จากนั้นก็ชงนมแพะให้ลูกหมาป่ากินจนอิ่มแปล้ พอเสร็จธุระของพวกก้อนขน ถึงได้ฤกษ์ลงมือทำอาหารของตัวเอง

"สวัสดิการของเขตอนุรักษ์ฯ นี่ดีจริงๆ ส่งแต่วัตถุดิบสดใหม่มาให้ทั้งนั้น"

ชาวอวกาศส่วนใหญ่ดำรงชีพด้วยสารอาหาร เหลียงเหอแทบไม่มีโอกาสได้ซื้อของสดเลย การหาผักเนื้อแช่แข็งได้ถือว่าโชคดีมากแล้ว ส่วนใหญ่เธอเลยต้องพึ่งพาเสบียงที่ขนมาจากดาวบลูสตาร์

"ในเมื่อมีเหนียนเกากับงาดำแล้ว งั้นมื้อนี้ทำ 'ซี่โครงหมูตุ๋นเหนียนเกา' ก็แล้วกัน"

เหลียงเหอสับซี่โครงหมูเป็นชิ้นๆ นำไปลวกน้ำเดือด แล้วเลาะกระดูกบางส่วนออก นำแป้งเหนียนเกา (แป้งต็อก) ยัดเข้าไปแทนที่กระดูก

เมื่อเตรียมของเสร็จก็เริ่มขั้นตอนการตุ๋น นำซี่โครงลงไปผัดกับน้ำตาลเคี่ยวจนได้สีคาราเมล เติมเครื่องปรุงและน้ำเปล่าลงไปตุ๋นจนเปื่อย สุดท้ายเปิดไฟแรงให้น้ำงวดเคลือบชิ้นเนื้อ แล้วโรยด้วยงาดำคั่วหอมๆ ปิดท้าย

ซี่โครงหมูสีน้ำตาลแดงมันวาว ส่งกลิ่นหอมฉุยยั่วน้ำลาย แค่เห็นก็ทำเอาท้องร้องจ๊อกๆ

"ไม่ไหวแล้วโว้ย! ฉันได้กลิ่นหอมทะลุจอออกมาเลย น้ำลายไหลท่วมปากแล้วเนี่ย"

"ทุกครั้งที่ดูเหลียงเหอทำกับข้าวกิน มันคือความทรมานที่แสนสุขจริงๆ ทรมานที่ไม่ได้กิน แต่ก็หยุดดูไม่ได้ แงๆ"

"คนดาวบลูสตาร์สรรหาวิธีทำอาหารได้ยังไงเยอะแยะเนี่ย? เหลียงเหอทำกับข้าวไม่ซ้ำเมนูสักวัน!"

ตั้งแต่ได้ลิ้มรสซาลาเปาไส้หมูกับเกี๊ยวหมูสับผักกาดขาวที่เหลียงเหอแบ่งมาให้ วิญญาณนักกินของพวกเขาก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์ ตอนนี้ทุกคนเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่าทำไมหัวหน้าฮั่วอันถึงรังเกียจสารอาหารเข้าไส้

แต่เหลียงเหอเป็นคนดูแลสัตว์ ไม่ใช่แม่ครัวประจำศูนย์ จะให้ไปขอของกินบ่อยๆ ก็เกรงใจ เลยได้แต่มองตาปริบๆ แก้ขัดไปวันๆ

อืม... ถูกต้องแล้ว มันคือการดู 'ม็อกบัง' ดีๆ นี่เอง!

"ไว้หัวหน้ากลับมา พวกเราล่ารายชื่อยื่นเรื่องขอจ้างเชฟจากดาวบลูสตาร์มาประจำที่นี่กันเถอะ!"

"งั้นก็ต้องสร้างครัวกับโรงอาหารใหม่ด้วยสิ อ้อ... ต้องสร้างครัวให้เหลียงเหอด้วย"

"ใช่ๆ! ถึงตอนนั้นต้องยื่นเรื่องให้ผ่านให้ได้! ฉันจะต้องชดเชยครึ่งชีวิตที่สูญเสียไปกับการกินของห่วยๆ ให้จงได้!"

ทุกคนเบิกตากว้าง จ้องมองเหลียงเหอคีบซี่โครงหมูตุ๋นเหนียนเกากินคู่กับข้าวสวยร้อนๆ อย่างเอร็ดอร่อย กลืนน้ำลายเอื๊อกๆ นึกอยากจะทะลุจอเข้าไปกัดซี่โครงนั่นสักคำ

เหลียงเหอกินข้าวโชว์ท่ามกลางสายตาละห้อยของผู้ชมทางบ้านโดยไม่รู้ตัวเลยสักนิด

"วันนี้ยังหัวค่ำอยู่เลย หาอะไรทำสนุกๆ ดีกว่า"

หลังจากอาบน้ำเสร็จ เหลียงเหอก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง มือขยำขนเสือเล่นพลางเปิดออปติคอลคอม ค้นหาไฟล์วิดีโอที่โหลดเก็บไว้ตั้งแต่ก่อนออกจากดาวบลูสตาร์ และในที่สุดก็เจอการ์ตูนคลาสสิกขวัญใจวัยเด็ก... 'ทอมแอนด์เจอร์รี่'

"เริ่มจากการ์ตูนเบาสมองก่อนละกัน ไว้วันหลังค่อยเปิดตำนาน 'มหาเทพซุน' โชว์ลีลาปราบมารให้ดู จะได้ฮึกเหิม!"

เหลียงเหอกลัวว่าถ้าเปิดอะไรเครียดๆ ไปจะบั่นทอนกำลังใจของเสือกับเหยี่ยว เลยจัดโปรแกรมค่อยเป็นค่อยไปอย่างมีมนุษยธรรม

ครั้งแรกกับการดูการ์ตูน เซดริลนอนหมอบอย่างเกียจคร้านอยู่ข้างๆ เหลียงเหอ ทำทีเป็นไม่สนใจ แต่สายตาแอบชำเลืองมองหน้าจอไม่วางตา หางแกว่งไปมาเบาๆ หูกระดิกตามจังหวะภาพและเสียง อินกับเนื้อเรื่องไปโดยไม่รู้ตัว

เพราะเตียงมันแคบ เหลียงเหอเลยขอให้เพื่อนร่วมงานที่มาส่งเสบียงช่วยปลูกต้นไม้ใหญ่ไว้ในเรือนพักสัตว์ให้ด้วย แลนดอนจะได้มีที่เกาะ ตอนนี้เจ้าเหยี่ยวกำลังเอียงคอจ้องเขม็งไปที่หนูในจออย่างเอาเป็นเอาตาย

"เสี่ยวเหนียนเกากับเสี่ยวจือหมาอยากดูด้วยเหรอ? มาสิ มาดูด้วยกัน"

เนื่องจากเซดริลยึดพื้นที่บนเตียงไปกว่าครึ่ง เหลียงเหอกลัวว่าเขาจะเผลอนอนทับลูกหมาป่า เลยจัดที่นอนแยกให้พวกมันต่างหาก แต่ดูเหมือนสองพี่น้องจะชอบอยู่รวมกันเป็นกระจุกมากกว่า

พอเหลียงเหออุ้มเจ้าสองก้อนขึ้นมาบนเตียง พวกมันก็วิ่งดุ๊กดิ๊กไปมาหน้าจอ สายตากลมโตสอดส่ายตามการวิ่งไล่จับของแมวกับหนูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

จนสุดท้ายเซดริลชักจะรำคาญ เลยใช้ปากคาบเจ้าตัวจ้อยทั้งสองมากองไว้ในอ้อมแขนตัวเอง เอาอุ้งเท้าใหญ่วางทับกันพวกมันซน ลูกหมาป่าพยายามดิ้นและงับเท้าเสือเบาๆ ไปทีหนึ่ง ก่อนจะยอมสงบนิ่งในที่สุด

บรรยากาศทางฝั่งเหลียงเหอนั้นเงียบสงบและผ่อนคลาย ต่างกับฝั่งของฮั่วอันและสวีอี้ที่ดาว D139 ราวฟ้ากับเหว

"เวรเอ๊ย! ไอ้พวกกบฏมันขนสัตว์อสูรตั้งมากมายมาที่ดาว D139 ได้ยังไงวะ?!"

ดาว D139 เกิดเหตุจลาจลกะทันหัน สวีอี้และฮั่วอันจึงถูกเรียกตัวมาสนับสนุนด่วน

วิธีเดียวที่จะต่อกรกับสัตว์อสูรได้ คือต้องพึ่งพาพละกำลังมหาศาลของเหล่าบีสต์แมนเท่านั้น เพราะพวกเขาต้านทานไวรัสที่แฝงมากับสัตว์อสูรได้ ส่วนกองทัพของสหพันธ์มีหน้าที่หลักคืออพยพประชาชนและสนับสนุนการรบ

นั่นหมายความว่า จะมีบีสต์แมนบาดเจ็บและกลายร่างเป็นสัตว์ป่าระหว่างการต่อสู้เป็นจำนวนมาก จึงจำเป็นต้องมีสัตวแพทย์อย่างสวีอี้คอยดูแล

โชคดีที่บีสต์แมนที่ไม่ได้อยู่ในช่วงวิวัฒนาการ แม้จะกลายร่างก็ยังมีสติสัมปชัญญะและพูดจาได้ จึงให้ความร่วมมือในการรักษาเป็นอย่างดี

"พวกมันไม่ได้ขนมาจากดาวอื่นหรอก"

สาเหตุที่ฮั่วอันถูกเรียกตัวมา ก็เพราะเขาคือบีสต์แมน และเป็นบีสต์แมนระดับ SSS ส่วนน้อยที่ผ่านพ้นช่วงวิวัฒนาการจนมีร่างจิตภูตโดยสมบูรณ์แล้ว

ทว่า ไม่มีใครเคยเห็นร่างจิตภูตของฮั่วอันมาก่อน รู้เพียงว่าหลังจากเขาหายตัวไปห้าปี พอกลับมาก็ได้รับการแต่งตั้งจากสหพันธ์ให้เป็นหัวหน้าเขตอนุรักษ์ดาวเทียนเย่าทันที

"ซี๊ด... สวีอี้ เบามือหน่อยไม่ได้หรือไงวะ?"

พลเอกควงเหย่ขมวดคิ้วแน่น แลบลิ้นเลียแผลตัวเอง ดวงตาสีฟ้าครามกระจ่างใสทว่าดุดันลึกล้ำ หางลายจุดสีขาวดำสะบัดไปมาด้วยความหงุดหงิด ดังพั่บๆ

"จากการตรวจสอบ เราพบว่าสวนสัตว์บนดาว D139 ถูกกว้านซื้อไปเมื่อปีที่แล้ว อ้างว่าจะปิดปรับปรุง แต่ความจริงคือสัตว์ข้างในถูกจับไปทดลองจนหมด"

"ท่านพลเอกควงเหย่ผู้ทรงเกียรติ ขอเตือนไว้ก่อนนะว่า ท่านโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว และอาจจะเข้าสู่ช่วงวิวัฒนาการเมื่อไหร่ก็ได้ ถ้าฉันไม่อัดยาแรงรักษาท่านตอนที่ยังมีสติอยู่ วันข้างหน้าฉันอาจจะไม่มีโอกาสได้รักษาท่านอีกแล้วก็ได้"

เจอกับคนไข้ดื้อด้าน สวีอี้ไม่สนหรอกว่าจะเป็นใครยศใหญ่แค่ไหน ด่าได้เป็นด่า

ร่างสัตว์ของควงเหย่คือเสือดาวหิมะเมิ่งจี๋ ชื่อ 'เมิ่งจี๋' นี้ได้มาจากผู้นำชาวดาวบลูสตาร์ที่เข้าร่วมประชุมกับสหพันธ์บอกไว้ ว่าควงเหย่เหมือนสัตว์เทพในตำนานคัมภีร์ซานไห่จิงของดาวบลูสตาร์ไม่มีผิด

และสมกับที่ได้ชื่อว่าเป็นสัตว์เทพ ควงเหย่สร้างผลงานโดดเด่นตั้งแต่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ เข้าร่วมรบกวาดล้างกองทัพกบฏมานับไม่ถ้วน สร้างวีรกรรมมากมายจนก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งพลเอกแห่งจักรวรรดิได้อย่างสง่างาม

"ฉันได้ยินมาว่าศูนย์ของพวกนายมีคนดูแลสัตว์คนใหม่เข้ามา เข้าใกล้บีสต์แมนในช่วงวิวัฒนาการได้นี่นา มีเธออยู่ ฉันจะไปกลัวอะไร?"

เขตอนุรักษ์สัตว์ป่าราชวงศ์บนดาวเทียนเย่า ไม่ได้เป็นของสหพันธ์เพียงฝ่ายเดียว แต่จักรวรรดิ ราชสำนัก หรือแม้วิหารอิ่นอี้ ก็มีหุ้นส่วนอยู่ด้วย การจะส่งตัวบีสต์แมนไปรักษาที่นั่นย่อมทำได้สบายๆ

"เรื่องนั้นยังไม่ได้รับการยืนยันร้อยเปอร์เซ็นต์ อาจจะเป็นแค่กรณีพิเศษก็ได้ ท่านอย่าชะล่าใจไปหน่อยเลย"

เมื่อเห็นควงเหย่ทำท่าจะพึ่งพาเหลียงเหอ ฮั่วอันก็หรี่ตาลง มองลงมาจากมุมสูงจ้องหน้าควงเหย่ที่นอนอยู่บนเตียงรักษา แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้เยื่อใย

"จิ๊ๆๆ ฮั่วอัน แกหวงก้างล่ะสิ ถึงได้ขู่กันแบบนี้? แต่เสียใจด้วยนะ เรื่องนี้แกไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ"

เมื่อรักษาเสร็จ ควงเหย่ก็ขยับแขนขาเบาๆ แล้วกระโจนลงจากเตียง เพียงชั่วพริบตา เขาก็คืนร่างกลับเป็นมนุษย์

ชายหนุ่มร่างสูงเกือบสองเมตร นัยน์ตาสีฟ้าใสซื่อบริสุทธิ์ แต่ท่วงท่ากลับแผ่ซ่านไปด้วยความดุดันและเย่อหยิ่ง นัยน์ตาเสือดาวจ้องมองฮั่วอันอย่างท้าทาย

"รอฉันกวาดล้างไอ้พวกสวะนี่เสร็จเมื่อไหร่ ฉันจะไปทักทายแม่หนูคนเลี้ยงสัตว์จากดาวบลูสตาร์คนนั้นด้วยตัวเอง ได้ข่าวว่าเธอทำอาหารอร่อยมาก... แถมยังใจกล้าหอมหัวสัตว์ร้ายซะด้วย"

[จบตอน]