บทที่ 12 : ปฏิบัติการตามรักฉบับคนทั้งจักรวาลช่วยชง!

บทที่ 12 : ปฏิบัติการตามรักฉบับคนทั้งจักรวาลช่วยชง!

สิทธิในการรับรู้ข่าวสารของพลเมืองแห่งจักรวาลนั้นมีมากกว่าที่คิด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ภาพการร่วมมือกันต่อสู้กับกองทัพสัตว์อสูรของทั้งจักรวาลในอดีตนั้นยังคงฝังรากลึกอยู่ในความทรงจำ

เซดริลและแลนดอน คนหนึ่งคือจอมพลสูงสุดแห่งสหพันธ์ อีกคนคือผู้บัญชาการอันดับหนึ่งแห่งสนามรบ ในฐานะบีสต์แมนระดับ SSS เมื่ออยู่ในสภาวะเตรียมพร้อมรบ พลังในร่างสัตว์ของพวกเขาก็ยิ่งทวีความแข็งแกร่ง

ดังนั้น รูปลักษณ์ในร่างสัตว์ของท่านจอมพลและท่านผู้บัญชาการจึงเป็นที่จดจำของผู้คนเป็นอย่างดี

[ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า? สองตัวนั้นหน้าตาคุ้นๆ เหมือนร่างสัตว์ของท่าน*** กับท่าน*** เลยนะ!]

[โอ้โห ระบบเซ็นเซอร์คำทำงานไวมาก แต่ฉันเดาออกนะว่าหมายถึงใคร แต่พวกนายคิดมากไปหรือเปล่า?]

[ร่างสัตว์ของท่าน*** กับท่าน*** ก็คือเสือโคร่งราชาทมิฬกับเหยี่ยวล่าสัตว์สีครามจริงๆ นั่นแหละ แถมขนาดตัวก็ใหญ่กว่าปกติเป็นเท่าตัวด้วย มีความเป็นไปได้สูงนะ]

[แย่แล้ว! งั้นบัญชี 'คนเลี้ยงสัตว์ก้อนขน' จะโดนแบนไหมเนี่ย? ไม่สิ คำถามคือ... ทำไมเธอถึงถ่ายรูปตอนที่พวกเขาอยู่ในร่างสัตว์ได้ล่ะ?]

ทางด้านผู้ดูแลระบบสตาร์เน็ต หลังจากได้รับคำสั่งจากรัฐมนตรีคาซี่ ก็เฝ้าจับตาดูความเคลื่อนไหวบนโซเชียลอย่างใกล้ชิด เมื่อเห็นว่าประชาชนเริ่มระแคะระคาย เขาก็รีบงัดแผนสำรองที่เตรียมไว้ออกมาใช้ทันที

"เร็วเข้า! ส่งประกาศที่เราเตรียมไว้ไปหาพลเมืองทุกคนเป็นการส่วนตัว อย่าลืมบล็อกออปติคอลคอมของชาวดาวบลูสตาร์ทั้งหมด รวมถึงของคุณเหลียงเหอด้วย!"

เนื่องจากประชาชนทั่วไปไม่ทราบเรื่องที่บีสต์แมนระดับ SSS มีช่วงวิวัฒนาการ ผู้ดูแลระบบกับคาซี่จึงปรึกษากันและสร้าง 'ข้ออ้าง' ใหม่ขึ้นมาอธิบายสถานการณ์นี้

[เรียน พลเมืองทุกท่าน: ในนามของสหพันธ์ กระผมขอร้องเรียนด้วยความสัตย์จริง โปรดงดเว้นการพูดคุยหรือเปิดเผยข้อมูลใดๆ เกี่ยวกับตัวตนของบีสต์แมนระดับ SSS ให้ 'คนเลี้ยงสัตว์ก้อนขน' และชาวดาวบลูสตาร์ท่านอื่นทราบ เพราะนี่คือ 'ปฏิบัติการตามหารักแท้' ที่ถูกปิดเป็นความลับสุดยอด! มาร่วมส่งคำอวยพรจากใจจริงให้พวกเขาทำสำเร็จกันเถอะ!]

เรื่องราวความรักมักเป็นประเด็นร้อนแรงที่ไม่มีวันตกยุคเสมอ

ยิ่งเป็นเรื่องราวการตามจีบสาวของบุคคลระดับบิ๊กเบิ้มของสหพันธ์ด้วยแล้ว ยิ่งเป็นเรื่องน่ายินดีที่ประชาชนให้ความสนใจกันอย่างล้นหลาม

แถมงานนี้ยังได้มีส่วนร่วมในการ 'ชง' อีกต่างหาก ประสบการณ์แบบนี้มันฟินยิ่งกว่าการนั่งจับคู่จิ้นเฉยๆ ซะอีก กราฟความตื่นเต้นพุ่งปรี๊ด!

[ทุกคน ได้รับข้อความกันหรือเปล่า? สรุปว่าที่เราเดากันเป็นเรื่องจริงด้วย!]

[แต่แบบนี้ไม่เรียกว่าหลอกลวงเหรอ? ทำไมต้องปิดบังตัวตนด้วยล่ะ พวกเขาเป็นฮีโร่ของชาตินะ เธอจะไม่ชอบได้ยังไง?]

[ได้ยินมาว่าเธอมาจากดาว LX เธออาจจะยังรับตัวตนของพวกเขาไม่ได้ล่ะมั้ง? หรือไม่ก็คลั่งไคล้แต่สัตว์ขนปุยอย่างเดียว]

[เป็นไปได้! กฎหมายการแต่งงานของดาว LX ค่อนข้างมีข้อจำกัด เธออาจจะไม่สบายใจก็ได้]

[ใช่ๆๆ ด้วยฐานะของพวกเขา การจะตามหารักแท้ที่แสนธรรมดาและเท่าเทียม การปิดบังตัวตนในตอนแรกก็ถือว่าสมเหตุสมผลอยู่นะ]

[เห็นด้วยๆ ถึงเวลาสารภาพรักก็ต้องกลับร่างเป็นมนุษย์อยู่แล้ว ไม่ถือว่าหลอกลวงหรอก ตอนนี้ก็แค่ช่วงทำคะแนนสร้างความผูกพันไง]

ชาวเน็ตแอบซุบซิบเรื่องปฏิบัติการตามรักแท้ของเหล่าบิ๊กบอสกันอย่างสนุกสนาน โดยจงใจหลีกเลี่ยงการใช้คำต้องห้าม ถ้าไม่ใช่คนวงในจริงๆ คงไม่มีทางเดาออก

อย่างที่คาซี่คาดการณ์ไว้ ประชาชนต่างพากันจินตนาการเติมแต่งเรื่องราวการตามจีบสาวครั้งนี้ไปต่างๆ นานา ทำให้วิกฤตความลับแตกรอดพ้นไปได้ชั่วคราว

ส่วนเรื่องที่จะมีคนมาป่วน หรือพวกกบฏจะฉวยโอกาสปล่อยข่าวลือนั้น กรมความมั่นคงสารสนเทศมีมาตรการรับมือเตรียมพร้อมอยู่แล้ว แถมยังมีกองทัพชาวเน็ตคอยช่วยสอดส่อง ข้อความป่วนๆ จะถูกลบทิ้งอย่างรวดเร็ว หมดห่วงได้เลย

"เฮ้อ... ในที่สุดก็โล่งอกไปที"

ในฐานะหนึ่งในผู้รู้เห็นเหตุการณ์ สวีอี้เองก็เฝ้าติดตามความเคลื่อนไหวบนสตาร์เน็ตอย่างใจจดใจจ่อ พอเห็นว่าสถานการณ์คลี่คลาย เขาก็ถอนหายใจยาว ปาดเหงื่อที่ซึมเต็มหน้าผาก

"โล่งอกเรื่องอะไรเหรอคะ?"

เหลียงเหอหันมามองสวีอี้ด้วยความงุนงง แต่ความดีใจที่จู่ๆ ก็มีเงินหล่นทับทำให้เธอไม่มีเวลาไปใส่ใจเรื่องอื่น

เธอกำลังคิดว่าจะเอาเงินที่ได้ไปซื้อของอร่อยๆ มาบำรุงเซดริลกับแลนดอน เพราะถ้าไม่มีพวกเขาเป็นนายแบบ เธอคงไม่ได้ค่าลิขสิทธิ์รูปภาพมหาศาลขนาดนี้

"เปล่าครับ! ไม่มีอะไร! ผมแค่กำลังคิดถึง... หนังสติ๊ก! ใช่! หนังสติ๊กที่คุณใช้ยิงสัตว์อสูรน่ะครับ!"

หลังจากเหลียงเหอใช้หนังสติ๊กยิงสัตว์อสูรสลบเหมือด เขตอนุรักษ์ฯ ก็ขอนำไปตรวจสอบความปลอดภัยก่อน เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอันตราย (ถ้าไม่มีลูกดอกยาสลบ) ถึงได้คืนให้เธอ

"อ๋อ หนังสติ๊กน่ะเหรอคะ มันก็แค่ของเล่นเด็กสมัยพวกเรายังเล็กๆ เท่านั้นเองค่ะ"

เห็นสวีอี้สนใจ เหลียงเหอเลยล้วงหนังสติ๊กออกมาจากกระเป๋า หยิบก้อนกรวดบนพื้นมาสองสามก้อนแล้วยื่นส่งให้เขา

"เอานี่ค่ะ เดี๋ยวฉันสอนเล่นนะ"

"เอาสิครับ!"

สวีอี้โล่งใจที่เบี่ยงเบนความสนใจของเหลียงเหอได้สำเร็จ แถมเขายังแอบอยากรู้อยากเห็นเรื่องหนังสติ๊กอยู่แล้ว เลยตั้งใจเรียนรู้ทักษะการยิงจากเหลียงเหออย่างขะมักเขม้น

"โฮก~"

การที่ความสนใจของเหลียงเหอไปตกอยู่ที่สวีอี้ ทำให้เซดริลหงุดหงิดงุ่นง่าน เขาอ้าปากงับขากางเกงเธอเบาๆ พยายามดึงให้เธอเดินออกไปจากตรงนี้

"เซดริล เป็นอะไรไปฮึ?"

ท่าทีของเสือโคร่งราชาทมิฬทำให้เหลียงเหอต้องกวาดสายตามองรอบๆ ตามสัญชาตญาณ เมื่อไม่เห็นสิ่งผิดปกติ เธอถึงได้ก้มลงไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงหัวกลมๆ ของเจ้าแมวยักษ์ด้วยความมันเขี้ยว

"โอ๋ๆ อยากให้ฉันเล่นด้วยใช่ไหมล่ะ?"

"โฮก!"

เซดริลรู้ดีว่ามนุษย์ตรงหน้าเปราะบางแค่ไหน เลยไม่กล้าออกแรงดึงมากนัก พอเห็นเหลียงเหอยืนนิ่งไม่ยอมขยับ เขาก็ได้แต่ปล่อยขากางเกงอย่างจำยอม

"งั้น... เรามาเล่นวอลเลย์บอลกันดีไหม?!"

"วอลเลย์บอล?"

สวีอี้ลดหนังสติ๊กในมือลง หันมามองเหลียงเหอด้วยความสงสัยอีกครั้ง

ถึงยุคอวกาศจะให้ความสำคัญกับเทคโนโลยีและทักษะการต่อสู้ แต่เรื่องกีฬาเพื่อสุขภาพก็ไม่ได้ละทิ้ง เพียงแต่ความรู้เรื่องกีฬาและอาหารการกินของพวกเขายังเทียบกับชาวดาวบลูสตาร์ไม่ได้

"ใช่ค่ะ! เรามีกันสองคนกับอีกสองตัว แบ่งทีมเล่นแบบคู่ได้พอดีเลย"

อย่าประมาทแลนดอนที่ไม่มีมือเชียวนะ ปีกของเขาน่ะตบลูกได้แม่นยำและรุนแรงสุดๆ!

ส่วนเซดริลที่เป็นสัตว์ตระกูลแมว เรื่องตะปบของเล่นกลมๆ นี่เป็นสัญชาตญาณที่ฝังอยู่ในสายเลือดอยู่แล้ว แถมยังถือเป็นการออกกำลังกายไปในตัวด้วย

คิดได้ดังนั้น เหลียงเหอก็วิ่งเหยาะๆ เข้าไปในเขตบริการ รื้อค้นอยู่พักใหญ่จนได้ของที่มีลักษณะคล้ายลูกบอลมาลูกหนึ่ง

"ปีกของแลนดอนอันตรายมาก งั้นให้คุณหมอสวีคู่กับแลนดอน ส่วนฉันคู่กับเซดริล โอเคไหมคะ?"

สวีอี้เป็นมือใหม่ ทั้งเสือทั้งเหยี่ยวก็มือใหม่ แต่แลนดอนดูจะมีภาษีดีกว่าเพราะบินได้ การแบ่งทีมแบบนี้น่าจะยุติธรรมที่สุดแล้ว

"ได้ครับ งั้นช่วยอธิบายกติกาให้ฟังหน่อยสิ"

หนึ่งคนกับอีกสองก้อนขนยืนฟังเหลียงเหออธิบายกติกาอย่างตั้งอกตั้งใจ ไม่รู้ว่าสองสัตว์ร้ายจะฟังภาษาคนรู้เรื่องไหม แต่ท่าทางตั้งใจเรียนนั่นน่ะให้เต็มสิบไม่หัก

ส่วนฮั่วอันและทีมงานในห้องควบคุมที่เฝ้าลุ้นตัวโก่งกลัวความลับจะแตกบนสตาร์เน็ต ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะหันมาสนใจ 'วอลเลย์บอล' ที่เหลียงเหอพูดถึง

"วอลเลย์บอลเหรอ? เกิดมาเพิ่งเคยได้ยินแฮะ ฟังดูน่าสนุกดีนะ"

"ฉันเริ่มรู้สึกแล้วว่าดาวบลูสตาร์นี่มีแต่ของดีๆ ทั้งนั้นเลย ไม่ใช่สมบัติมีค่าอะไรหรอกนะ แต่อารยธรรมของพวกเขาน่ะสุดยอด"

"จริงด้วย! อย่างหนังสติ๊กที่เหลียงเหอใช้ ก็เป็นแค่ของเล่นเด็กดาวบลูสตาร์ นี่แปลว่าพวกไม่ได้อ่อนแออย่างที่เราคิดกันใช่ไหม?"

ฮั่วอันนั่งฟังลูกน้องถกเถียงกันเงียบๆ แต่สายตาจับจ้องไปที่สวีอี้ซึ่งกำลังยิ้มร่าเริงอยู่บนหน้าจอ

บอกตามตรงนะ... รอยยิ้มเจิดจ้าของหมอนั่นมันทำให้เขาคันไม้คันมืออยากจะซัดหน้าสักหมัดจริงๆ

ฮั่วอันกำหมัดแน่น จังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากออปติคอลคอมก็ดังขึ้น เขาเดาะลิ้นด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะลุกเดินออกจากห้องควบคุมไปรับสาย

"สวัสดีครับ ผมฮั่วอัน มีธุระอะไรให้รับใช้ครับ?"

"หัวหน้าเขตฮั่วอัน ผมคือพ่อของแลนดอนครับ ผมอยากจะสอบถามเรื่อง... ปฏิบัติการตามหารักแท้หน่อยน่ะครับ"

[จบตอน]