บทที่ 3 : คืนแรกกับเจ้าก้อนขน

บทที่ 3 : คืนแรกกับเจ้าก้อนขน

เหลียงเหอใช้นิ้วขูดจมูกเสือโคร่งราชาทมิฬเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว น้ำเสียงที่ทั้งเอ็นดูและขบขันทำให้เจ้าเสือสงบลงอีกครั้ง แต่สายตาดุร้ายยังคงจ้องเขม็งไปที่สวีอี้อย่างไม่เป็นมิตร

"โฮก!" (อย่าเข้ามานะ!)

"ครับๆ ไม่เข้าไปแล้วครับ"

สวีอี้ยกมือยอมแพ้ ก่อนจะส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางเหลียงเหอ

"รบกวนช่วยพาเขาเข้าไปในห้องรักษาหน่อยได้ไหมครับ? ต้องให้เขายืนบนเครื่องสแกนด้วย"

เครื่องสแกนทางการแพทย์สามารถตรวจสอบอาการบาดเจ็บของเซดริลได้ละเอียดและรวดเร็วที่สุดโดยไม่ต้องสัมผัสตัว เพียงแต่... เซดริลจะยอมร่วมมือหรือเปล่านี่สิ

"ฉันจะลองดูนะ"

เหลียงเหอไม่ได้รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ แต่ใช้วิธีเดินนำเข้าไปในห้องก่อน

เซดริลที่เดิมทีก็ต่อต้านอยู่แล้ว พอเห็นเหลียงเหอเดินนำเข้าไป ทิ้งให้เขาอยู่กับสวีอี้ตามลำพัง เจ้าเสือขี้รำคาญที่ไม่อยากอยู่ร่วมโลกกับหมอก็รีบสาวเท้าทั้งสี่เดินตามเหลียงเหอไปทันที

สวีอี้ที่โดนเมินใส่เต็มๆ ได้แต่ถอนหายใจอย่างปลงตก จบกัน เขาโดนหมายหัวเข้าบัญชีดำเรียบร้อยแล้ว

ตอนนี้ยังพอทน แต่ถ้าเซดริลคืนร่างมนุษย์แล้วความทรงจำกลับมาเมื่อไหร่... เขาคงซวยแน่!

"โฮก!"

พอเข้ามาในห้องรักษา เซดริลก็สะบัดหางเดินสำรวจไปทั่ว เมื่อมั่นใจว่าปลอดภัยแล้วก็หันไปปรายตามองสวีอี้ที่ยืนอยู่นอกห้องด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะเดินกลับมาหาเหลียงเหอ

"ว้าว! เซดริลเก่งจังเลย ขึ้นไปยืนบนเครื่องสแกนเองได้ด้วย!"

เหลียงเหอทำตามคำแนะนำของสวีอี้ เดินไปที่แท่นควบคุมเครื่องสแกน ตอนแรกเธอกะว่าจะค่อยๆ ตะล่อมให้เขาขึ้นไป แต่กลายเป็นว่าเซดริลอยากรู้อยากเห็นว่าเธอกำลังทำอะไร เลยกระโดดขึ้นไปยืนบนเครื่องสแกนเองซะอย่างนั้น

ในห้องควบคุมกลาง ฮั่วอันและทีมงานที่เฝ้าสังเกตการณ์ผ่านกล้องวงจรปิดได้แต่ยืนนิ่ง... เงียบกริบ

เอาเถอะ รู้กันอยู่แล้วว่าท่านจอมพลน่ะ 'สองมาตรฐาน' จะไปคาดหวังอะไรอีก?

เมื่อกี้ตอนจะไล่ขย้ำสวีอี้ พวกเขาใจหายใจคว่ำแทบแย่ แต่พอบทจะยอมเหลียงเหอ แค่เธอกอดหมับเดียว เขาก็ยอมเลิกราง่ายๆ ซะงั้น

นี่มันขัดกับสัญชาตญาณสัตว์ร้ายชัดๆ!

"เซดริล ฉันจะเริ่มสแกนแล้วนะ เด็กดีอยู่นิ่งๆ อย่าขยับนะจ๊ะ"

ตีเหล็กต้องตีตอนร้อน เหลียงเหอรีบกดปุ่มเริ่มทำงานเครื่องสแกนทันที

พอมีเหลียงเหอเป็นตัวล่อ เซดริลก็ยอมยืนนิ่งให้ความร่วมมือจนจบกระบวนการอย่างว่าง่าย

เห็นภาพนี้แล้ว ทีมงานในห้องควบคุมต่างพากันปาดน้ำตาแห่งความขื่นขม... ท่านจอมพลครับ! ทำไมลำเอียงขนาดนี้! สองมาตรฐานชัดๆ ไม่มีลิมิตเลยนะ!

"เอ๊ะ? ทำไมแผลเก่าเยอะขนาดนี้เนี่ย?"

เมื่อเห็นผลสแกน คิ้วเรียวของเหลียงเหอก็ขมวดมุ่น ผิดคาดไปมาก นอกจากแผลใหม่ที่เพิ่งได้มาวันนี้ บนตัวเซดริลกลับเต็มไปด้วยร่องรอยบาดแผลเก่าที่สะสมมานาน

เห็นสวีอี้ไม่กล้าเข้ามา เหลียงเหอเลยถือผลตรวจเดินไปที่ประตูเพื่อสอบถาม

"แผลพวกนี้เกิดจากการต่อสู้ครั้งก่อนๆ ครับ เขาไม่ยอมให้ความร่วมมือในการรักษา แผลเก่าไม่ทันหาย แผลใหม่ก็เข้ามาแทรก ผมเองก็จนปัญญา"

ในฐานะบีสต์แมนระดับ SSS การต่อสู้คือภารกิจที่ฝังอยู่ในสายเลือด ทันทีที่เซดริลได้กลิ่นสัตว์ร้าย เขาจะพุ่งเข้าจัดการทันทีโดยไม่รีรอ

"ไม่ได้นะ แบบนี้ต้องรักษาให้หายขาด"

เหลียงเหอนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจอย่างแน่วแน่

"คุณหมอสวีคะ รบกวนคุณช่วยวางแผนการรักษาให้ที ฉันจะเป็นคนลงมือทำเอง ช่วงนี้ฉันจะคอยเฝ้าเซดริลให้ค่ะ"

เหลียงเหอเป็นแค่คนดูแลสัตว์ ไม่ใช่สัตวแพทย์ เธอจึงทำได้แค่เป็นลูกมือช่วยสวีอี้ตามหลักวิชาการ

ซึ่งนั่นก็เข้าทางสวีอี้พอดี เดิมทีเขาก็หวังพึ่งบารมีเธออยู่แล้ว พอเธอเสนอตัวมาแบบนี้ มีหรือเขาจะปฏิเสธ

"ไม่มีปัญหาครับ ลำบากคุณแล้วนะ"

ทั้งสองตกลงกันเรียบร้อย แต่ดูเหมือนเสือในห้องจะไม่ปลื้มเท่าไหร่ เซดริลเห็นเหลียงเหอยืนคุยอยู่นานไม่ยอมเข้ามาสักที ก็เริ่มส่งเสียงฮึดฮัด

"โฮก!"

เจ้าเสือใหญ่เดินนวยนาดเข้ามาเอาหัวถูไถต้นคอเธออย่างออดอ้อน แต่ดวงตาสีทองกลับฉายแววอันตราย จ้องเขม็งไปที่สวีอี้

"อะแฮ่ม! ดึกมากแล้ว ผมขอตัวกลับไปเตรียมยาสำหรับพรุ่งนี้ก่อนนะครับ คุณพักผ่อนเถอะ!"

สวีอี้ไหวตัวทัน รีบโกยแน่บหายไปในพริบตา พอตัวปัญหาไม่อยู่ บรรยากาศก็กลับมาสงบสุขทันที

"ทำไมคุณหมอรีบไปจัง?"

เหลียงเหอเอียงคอซบหัวทุยๆ ของเซดริล มือก็เกาหูให้เขาอย่างเพลิดเพลิน มองตามหลังสวีอี้ไปอย่างงงๆ

เซดริลที่โดนเกาจนจั๊กจี้หู ยกอุ้งเท้าหน้าขึ้นมาตะปบมือซุกซนของเธอไว้ ก่อนจะถอยหลังกลับเข้าห้องไปส่ายหัวแรงๆ

"ถุยๆๆ"

เหลียงเหอที่โดนขนเสือสะบัดใส่หน้าเต็มๆ รีบปาดหน้าปาดตา พอแบมือดูก็เจอขนเสือติดมาเป็นกำ

"นี่นาย... ถึงเวลาต้องแปรงขนแล้วสินะ?"

ขนร่วงเยอะขนาดนี้ ไม่ได้การละ!

พูดแล้วก็ทำเลย เหลียงเหอไปเอาน้ำใส่กะละมังพร้อมผ้าขนหนูผืนใหม่มา นั่งขัดสมาธิลงข้างๆ เซดริล แล้วเริ่มเช็ดตัวทำความสะอาดคราบเลือดและสิ่งสกปรกให้เขา

โชคดีที่เสือโคร่งราชาทมิฬชอบเล่นน้ำ แถมยังเป็นแมวยักษ์รักสะอาด เลยให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

เหลียงเหอเปลี่ยนน้ำไปถึงสามรอบกว่าจะเช็ดตัวเขาจนสะอาดเอี่ยมอ่อง จากนั้นก็เริ่มมหกรรมหวีขน

"ขนตายเยอะมากเลยนะเนี่ย คนดูแลคนก่อนไม่เคยหวีให้เลยเหรอ?"

เหล่าเจ้าหน้าที่ดูแลสัตว์ที่ถูกพาดพิงถึงกับน้ำตาตกใน: ไม่ใช่ไม่อยากหวีครับคุณเหลียงเหอ แต่ท่านจอมพลไม่ยอมให้ใครแตะตัวต่างหากเล่า!

"งื้ด..."

เซดริลนอนหงายโชว์พุงขาวๆ อย่างสบายอารมณ์ ปล่อยให้เหลียงเหอสางขนหน้าท้องได้อย่างสะดวกโยธิน

เขายืดเหยียดตัวด้วยความฟินจนอุ้งเท้ากางเล็บออกเหมือนดอกไม้บาน หางพวงใหญ่แกว่งไปมา ทำเอาเหลียงเหออดใจไม่ไหว ต้องก้มลงไปฟัดหน้าผากเขาอีกหลายที

กว่าจะจัดการขนเสร็จ เหลียงเหอก็หมดแรง ทั้งคนทั้งเสือทิ้งตัวลงนอนเคียงข้างกันในห้องรักษาก่อนจะผล็อยหลับไป

—---------------------------------------------

"นี่เธอ... หลับไปทั้งอย่างนั้นเลยเหรอ?"

คนในห้องควบคุมมองภาพเหลียงเหอที่หนุนพุงเสือต่างหมอนแล้วได้แต่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก พูดอะไรไม่ออก

ผิดกับฮั่วอันที่เห็นสาวน้อยชาวดาวบลูสตาร์นอนขดตัวโดยไม่มีผ้าห่มคลุมกาย คิ้วเข้มก็ขมวดเข้าหากันทันที

"พรุ่งนี้เช้าส่งเสบียงไปให้เหลียงเหอเพิ่ม แล้วก็เอาเตียงไปติดตั้งในห้องรักษาด้วย เตรียมหมอนกับผ้าห่มไปให้พร้อม"

จากนี้ไป ตราบใดที่เซดริลยังอยู่ในช่วงวิวัฒนาการ เหลียงเหอก็คือบุคคลสำคัญที่ต้องได้รับการดูแลอย่างดีที่สุด เพราะการมีอยู่ของเธอ เพิ่มโอกาสรอดชีวิตของเซดริลได้อย่างมหาศาล

ทีมงานทุกคนตระหนักถึงข้อนี้ดี จึงรับคำสั่งด้วยสีหน้าจริงจัง

"รับทราบครับ"

พูดกันตามตรง นอนพื้นแข็งๆ มันไม่สบายเอาซะเลย พอตื่นขึ้นมาเหลียงเหอก็ปวดเนื้อปวดตัวไปหมด ต้องบิดขี้เกียจอยู่พักใหญ่กว่าจะหาย

ส่วนเจ้าเสือโคร่งราชาทมิฬที่ตื่นนานแล้วแต่แกล้งหลับ พอเห็นเธอลุกขึ้น ก็รีบลุกตาม ยืดตัวกดไหล่ต่ำบิดขี้เกียจยาวเหยียด แล้วเดินตรงไปที่ประตู

"โฮก!"

เมื่อคืนกลัวจะหนาว เหลียงเหอเลยปิดประตูห้องไว้ ทำเอาคนในห้องควบคุมลุ้นจนตัวเกร็ง เพราะสัตว์ป่าเกลียดการถูกขัง การปิดประตูใส่หน้าพวกมันถือเป็นการกระทำที่เสี่ยงตายสุดๆ

แต่เซดริลกลับแค่ปรือตามองเธออย่างขี้เกียจ ไม่ตอบโต้อะไรสักนิด

แถมพอเหลียงเหอกลับไปนอนซุกพุง เขาขยับท่าให้เธอนอนสบายขึ้นอีกต่างหาก เล่นเอาคนดูใบ้กินกันเป็นแถบ

ความเงียบ... คือเสียงที่ดังที่สุดในห้องควบคุมคืนนี้

"รู้แล้วๆ จะเปิดให้เดี๋ยวนี้แหละ"

เหลียงเหอรวบผมมัดเป็นหางม้าทะมัดทะแมง เดินแกมวิ่งไปที่ประตู ทันทีที่ประตูเปิดออก ร่างสีทองของเซดริลก็พุ่งหายวับไปกับตา

[จบตอน]