บทที่ 12: หมู่บ้านชิโมะสึกิ – การมาของโจรซีก

บทที่ 12: หมู่บ้านชิโมะสึกิ – การมาของโจรซีก

เมื่อเผชิญกับการซักไซ้ไล่เลียงของโซโลและคุอินะ หลินโม่ก็แสดงท่าทีชัดเจนว่าไม่อยากสนใจพวกเขาเลย

และมันก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ ไม่ว่าเด็กสองคนนั้นจะพยายามทำตัวออดอ้อนหรือทำตัวน่ารักแค่ไหน หลินโม่ก็ยังคงเมินเฉย

เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น คุอินะจึงปิ๊งไอเดียขึ้นมาได้

"หลินโม่! ถ้าเจ้าบอกพวกเรา ข้าจะเอาเงินเก็บทั้งหมดที่สะสมไว้ตลอดหลายปีมาซื้อเหล้าให้เจ้าเลย ดีไหม?"

หลินโม่ถึงกับหมดคำพูด "ไม่ต้อง ข้ามีเงินของตัวเอง"

"ขี้งกจริง ๆ" โซโลบ่นอุบ

ระหว่างที่คุยกัน ทั้งสามก็เดินมาถึงถนนสายกลางที่คึกคักที่สุดของหมู่บ้านชิโมะสึกิแล้ว

สองข้างทางเต็มไปด้วยเสียงเรียกลูกค้าและผู้คนเดินขวักไขว่ บรรยากาศเต็มไปด้วยความครึกครื้น

หลินโม่ยังคงสงบนิ่งตามปกติ

แต่โซโลกับคุอินะกลับดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ หน้าแดงก่ำด้วยความตื่นตาตื่นใจ

—เด็กก็คือเด็กจริง ๆ—

"ทางนั้นไง!" คุอินะชี้ไปทางแผงลอยแถวซ้ายของถนน ที่มีหญิงวัยกลางคนใช้รถเข็นตั้งเป็นร้านขายของ

"นั่นป้าสุงิโมโตะ เหล้าที่ป้าเขาหมักขายดีที่สุดในแถบนี้ ถ้ามาช้ากว่านี้ อาจจะหมดแล้วก็ได้!"

ขณะที่เธอพูดอยู่ ผู้คนก็เริ่มมุงรอบรถเข็นของป้าสุงิโมโตะ และเข้าแถวต่อคิวกันเพื่อซื้อเหล้าที่เหลืออยู่ไม่มาก

หลินโม่กับสองคนเดินไปเข้าคิวทันที

"พวกเจ้าสองคนไปเที่ยวเล่นกันเถอะ"

หลินโม่ไม่อยากให้สองคนนั้นตามติดเขาตลอดเวลา

คุอินะยิ้มพลางพูด "เหล้าของป้าสุงิโมโตะมีจำนวนจำกัด คนละแค่ไหเดียวเท่านั้น โซโลกับข้าจะซื้อเพิ่มให้เจ้าอีกสองไหเอง"

เธอพูดจบไม่ทันไร

กลุ่มชายฉกรรจ์หน้าตาดุดันกลุ่มหนึ่งก็เดินแหวกฝูงชนเข้ามาอย่างหยาบกระด้าง และตรงไปที่แผงขายของ

หัวหน้าของพวกเขาเป็นชายร่างสูง หน้ายาว มีแผลเป็นรูปกากบาทบนหน้าผาก และพกดาบไว้ที่เอว

ซีก—หัวหน้าโจร

เขาคือคนที่เคยราดเหล้ารดหัวของ แชงคูสผมแดง หนึ่งในสี่จักรพรรดิแห่งโลกใหม่ในอนาคต

แม้ว่าตอนนั้นแชงคูสจะเป็นคนใจกว้าง ไม่ถือสา แต่ดูจากช่วงเวลาในตอนนี้ ซีกกับพรรคพวกน่าจะยังไม่ได้เดินทางไปหมู่บ้านวินด์มิลล์ และพบกับแชงคูส

ซีกกวาดตามองรอบ ๆ เห็นคนต่อคิวเยอะ ก็ยิ้มเยาะ

"คนเยอะขนาดนี้ แสดงว่าเหล้าต้องดี ข้าจะซื้อหมดทั้งคันรถนี้เลย"

ชาวบ้านรอบ ๆ ต่างถอยหลังด้วยความหวาดกลัว

ป้าสุงิโมโตะยิ้มเจื่อน ๆ แล้วพูดเสียงสั่น "แต่เหล้าของบ้านข้ามีจำกัด คนละได้แค่ไหเดียวนะ ถ้าจะซื้อ กรุณาต่อแถวเถอะ..."

"ต่อแถว?" ซีกหัวเราะเยาะ "เจ้ารู้ไหมว่าข้าคือใคร? ข้ามีค่าหัวตั้ง แปดล้านเบรี แล้วเจ้ากล้ามาสั่งให้ข้าต่อแถว?"

ป้าสุงิโมโตะถึงกับตัวสั่นแทบร้องไห้ ขณะที่ชาวบ้านต่างเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าพูดอะไร

ค่าหัว แปดล้านเบรี ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

ชาวบ้านธรรมดาอย่างพวกเขาไม่กล้าหาเรื่องคนแบบนี้แน่ ๆ

ในขณะเดียวกัน โซโลและคุอินะก็กำด้ามดาบไม้ของตัวเองแน่น

"ข้าไม่สนว่าค่าหัวเจ้าจะเท่าไหร่" คุอินะกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ที่นี่คือหมู่บ้านชิโมะสึกิ ข้าจะไม่ยอมให้พวกเจ้าทำตามอำเภอใจแน่!"

"ใช่แล้ว!" โซโลพูดด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น พลางกำดาบไม้ทั้งสองเล่มแน่น "ข้าจะไม่ปล่อยให้พวกเจ้าก่อเรื่องที่นี่แน่!"

ซีกเบนสายตามามองพวกเขาทั้งสาม ก่อนจะยิ้มเยาะ

พวกสมุนของเขาหัวเราะกันเสียงดัง

"ฮ่า ๆๆๆ! แค่เด็กกระจ้อยร่อยสามคน กล้าดียังไงมาหาเรื่องพวกเรา?"

"รีบไสหัวไปซะ ก่อนที่หัวหน้าจะโมโห!"

"หัวหน้าของพวกเราเป็นถึง ราชาโจร นะเฟ้ย! ถ้าไม่อยากตาย ก็ถอยไปซะ!"

โซโลหันไปกระซิบถามคุอินะเบา ๆ "คุอินะ... พวกเราสู้ไหวไหม?"

คุอินะมองไปทางหลินโม่ที่ยังคงนิ่งเงียบอยู่ข้าง ๆ จากนั้นก็สูดหายใจลึก ก่อนจะตอบหนักแน่น

"ต่อให้สู้ไม่ไหว... พวกเราก็ต้องสู้! เราจะปล่อยให้พวกมันทำตามใจชอบในหมู่บ้านไม่ได้!"

เธอจ้องซีกด้วยแววตาเย็นชา แล้วพูดอย่างเหน็บแนม

"เจ้ามันก็แค่พวกนักเลงอันธพาล จะเป็น 'ราชาโจร' ได้ยังไง?"

"ข้าว่าพวกเจ้ามันก็แค่ขยะ ที่เอาแต่รังแกคนอ่อนแอกว่าเท่านั้นแหละ!"

"หืม?" ซีกขมวดคิ้วเล็กน้อย

"คุอินะ เลิกพูดเถอะ รีบไปกันเถอะ" ป้าสุงิโมโตะพูดเสียงร้อนรน "เด็ก ๆ อย่างพวกเจ้า จะไปสู้โจรโหดพวกนี้ได้ยังไง!"

ชาวบ้านต่างพากันเป็นห่วง พร้อมส่งเสียงเตือนให้คุอินะกับโซโลถอยออกมา

ซีกชักดาบออกจากฝัก แล้วชี้ปลายดาบไปที่หน้าผากของคุอินะ

"อยากจะไปก็ได้นะ แต่ต้องทิ้งแขนไว้ข้างนึง!"

คุอินะกัดฟันแน่น

โซโลดึงเธอไปข้างหลัง แล้วชูดาบไม้สองเล่มขึ้น

"คุอินะ ถอยไป ข้าจะเป็นคู่ต่อสู้ของหมอนี่เอง!"

"บ้าไปแล้ว เจ้าอ่อนแอกว่าข้า เจ้าจะไปสู้เขาได้ยังไง!"

"ฮ่า ๆๆ!" ซีกหัวเราะลั่น "ซาบซึ้งจริง ๆ! แย่งกันตายสินะ? ได้เลย ข้าจะทำให้เจ้าสมใจ!"

เขาพูดจบ—

หลินโม่ก็กล่าวขึ้นมาเสียงเรียบ

"พวกเจ้าไม่ต่อแถวกันแล้วเหรอ?"

ทุกคนเงียบกริบ

หลินโม่เดินผ่านซีกไปหน้ารถเข็นอย่างสงบ พร้อมหยิบเงินออกมาจ่าย

จากนั้นก็เปิดฝาไหเหล้า แล้วจิบอย่างสบายอารมณ์

"อืม… ไม่เลวเลย"

ซีกถึงกับหน้าถอดสี พร้อมจ้องมองหลินโม่เขม็ง!

ซีกกัดฟันแน่น สีหน้าของเขาบ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจน

แต่หลินโม่กลับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย

เขาหันไปมองโซโลกับคุอินะที่ยังยืนอึ้งอยู่ "พวกเจ้าไม่ซื้อเหล้าให้ข้าแล้วหรือไง?"

ทั้งสองสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบวางดาบไม้ลงแล้วเดินไปที่แผงลอย

ขณะที่พวกเขากำลังจ่ายเงิน ซีกก็ชักดาบของเขาขึ้นมาแล้ววางไว้ที่คอของหลินโม่

"ไอ้หนู... ใครบอกให้เจ้าซื้อเหล้า?" ซีกพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

หลินโม่เหลือบมองเขาแวบหนึ่งก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เก็บดาบของเจ้าไปซะ"

ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน ซีกกลับลดดาบลงจริง ๆ

แต่เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา แววตาของเขาก็เปล่งประกายความโหดเหี้ยม เขากระชากดาบขึ้นมาและฟันไปที่คอของหลินโม่อย่างรวดเร็ว!

"อ๊าก! หนีเร็ว หลินโม่!"

"ตายแน่แล้ว! เด็กคนนั้นต้องตายแน่ ๆ!"

"ใครก็ได้! ไปตามอาจารย์โคชิโร่เร็ว! อาจารย์จะช่วยทันไหมนะ?!"

เสียงร้องด้วยความหวาดหวั่นดังขึ้นจากฝูงชน ชาวบ้านพากันเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก

โซโลและคุอินะเองก็เหงื่อแตกพลั่ก

แต่...

ในเสี้ยววินาทีที่คมดาบกำลังจะเฉือนเข้าคอของหลินโม่

เขาเพียงแค่ถอยหลังออกไปเพียงครึ่งก้าว

ฉัวะ!

คมดาบของซีกพลาดเป้าไปแค่ ครึ่งเซนติเมตร!

ริมฝีปากของซีกกระตุกเล็กน้อย

—ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ข้าโดนเด็กตัวกระจ้อยแบบนี้ดูถูกถึงขนาดนี้?!—

"เจ้าเด็กเวร!" ซีกโกรธจนเลือดขึ้นหน้า คำรามลั่นก่อนจะเงื้อดาบขึ้นสุดแขนหมายจะฟันหลินโม่ให้ขาดเป็นสองท่อน

แต่หลินโม่กลับยังคงนิ่งเฉย

เขาหันไปพูดกับโซโลและคุอินะด้วยน้ำเสียงไม่ทุกข์ร้อน "ซื้อเหล้าเสร็จหรือยัง?"

คุอินะกัดฟันแน่น "เจ้าบ้า! เจ้ากำลังจะถูกฆ่าแท้ ๆ ยังจะมาคิดเรื่องเหล้าอีกเหรอ?!"

ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่เธอก็ยังจ่ายเงิน แล้วหยิบไหเหล้ามาสองไหพร้อมกับโซโล