บทที่ 30 - ใบหน้าผีใบที่สอง

ป่าต้นไม้ผีแห่งนี้ดูไม่ต่างจากป่าข้างทางในชนบททั่วไป เพียงแต่รกทึบและหนาแน่นกว่า

ชั่วข้ามคืน ในป่าต้นไม้ผีก็มีวัชพืชและพุ่มไม้ขึ้นรกชัน แถมยังมีเสียงแมลงร้องระงม

แต่ทั้งหมดนี้ในสายตาของทุกคนช่างน่าสะพรึงกลัว!

ทุกคนรู้ดีว่า ต้นไม้ที่ล้อมรอบพวกเขาอยู่นี้ อาจเป็นเพื่อนหรือญาติพี่น้องในหมู่บ้านที่เคยเห็นหน้าค่าตากันทุกวัน!

เจียงซานกวาดสายตาไปรอบป่าด้วยความตึงเครียด ตอนนี้เขาไม่ได้ต้องการหาแค่ผีต้นตอของป่าแห่งนี้ แต่ต้องหาผีที่ฟื้นคืนชีพจากร่างของผู้ควบคุมผีสองคนนั้นด้วย!

แต่ป่าที่รกทึบขนาดนี้ ต่อให้สิบคนช่วยกันส่องไฟ ทัศนวิสัยของเจียงซานก็ยังมองเห็นได้ไม่เกินห้าเมตร

ผี อยู่ที่ไหนกันแน่...

"เดี๋ยวทุกคนทำใจดีๆ ไว้!" เจียงซานบอกทุกคน

เขาเหวี่ยงกระบองสั้นทองคำขนาดเท่าเหรียญบาท ฟาดใส่ต้นไม้ผีข้างตัวอย่างแรงหลายที

พอเห็นรอยบุบลึกบนลำต้น เจียงซานก็โบกมือให้ทุกคนเดินหน้าต่อ

กลุ่มคนส่องไฟฉายเดินผูกเอวติดกันเดินวนเวียนอยู่ในป่าเกือบห้านาที แต่กลับไม่เจอเรื่องแปลกประหลาดอะไรเลย

เหลืออีกสิบห้านาที...

หัวใจเจียงซานเต้นระรัว ถ้าเขาตายในป่าต้นไม้ผีแห่งนี้ คนข้างหลังเขาก็ไม่มีทางรอด

กฎการฆ่าของผีแขวนคอเจียงซานไม่รู้ แต่กฎการฆ่าของผีกลัวแสง มันต้องเกี่ยวกับแสงสว่างไม่ใช่เหรอ?

ขณะที่เจียงซานกำลังสงสัย จู่ๆ เฉินเย่ว์ในขบวนก็พูดขึ้น:

"เจียงซาน ไฟฉายฉันถ่านหมดหรือเปล่าไม่รู้ นายดูสิ..."

เสียงของเฉินเย่ว์สั่นเครือ เจียงซานหันขวับไปมองทางไฟฉายของเธอ เขาเห็นในแสงไฟที่กระพริบติดๆ ดับๆ ของเฉินเย่ว์ มีเงาดำรูปร่างเลือนรางกำลังยืนทำท่าทางประหลาด หันหน้ามาทางเฉินเย่ว์อยู่ในระยะไม่ไกล

ในแสงไฟสลัว ทุกคนเห็นว่าเงาดำนั้นกำลังแสยะยิ้มให้พวกเขา...

"ผี... ผี!" หญิงสาวคนหนึ่งในกลุ่มกรีดร้องเสียงหลง

ยังไม่ทันที่เจียงซานจะทำอะไร เสียงตบหน้าฉาดใหญ่ก็ดังขึ้นในป่า

ฝีมือกัวเต๋อจง

เขาเห็นว่าผู้หญิงที่กรีดร้องคือกิ๊กคนหนึ่งของเขา แม้ตอนนี้เขาจะกลัวจนขาสั่นพั่บๆ

แต่นึกถึงคำพูดของเจียงซาน เขาเลยกลั้นใจเดินเข้าไปตบหน้าผู้หญิงคนนั้นฉาดใหญ่

ป่ากลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง

เจียงซานไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องพวกนั้น ตอนนี้ประสาทเขาทุกเส้นตื่นตัว สายตาจับจ้องไปที่เงาดำนั่นเขม็ง

พอไฟฉายในมือเฉินเย่ว์กระพริบอีกครั้ง เงาดำนั้นก็วาร์ปเข้ามาอยู่ในระยะไม่ถึงห้าเมตรจากตัวเฉินเย่ว์ บนใบหน้าดำมืดอันน่าสยดสยองเผยรอยยิ้มประหลาด

"ที่แท้ผีตัวนี้ต้องการแสงแบบนี้นี่เอง"

ต้องเป็นแสงสว่างที่ติดๆ ดับๆ ถึงจะกระตุ้นกฎการฆ่าของผีตัวนี้

"ผีตุ้งแช่เหรอ?"

ต้องยอมรับว่า ฉากผีโผล่พรวดพราดเข้ามาคือฉากที่น่ากลัวที่สุดในหนังสยองขวัญ

ตอนนี้เจียงซานมายืนอยู่ข้างเฉินเย่ว์แล้ว กระบองสั้นทองคำในมือมีอักษรผีสีแดงฉานไต่ขึ้นมาปกคลุม เขาพูดกับทุกคนว่า:

"ทุกคนปิดไฟ! เฉินเย่ว์เธอด้วย รอจนไฟทุกดวงดับหมด เธอค่อยเปิดไฟฉาย แล้วเปิดๆ ปิดๆ ซ้ำๆ ทำให้เร็วที่สุด!"

"ได้" เฉินเย่ว์รับคำทันที

พอไฟของทุกคนดับลง เฉินเย่ว์ก็เปิดไฟฉายอีกครั้ง

แสงไฟสว่างวาบ ผีมายืนอยู่ตรงหน้าเฉินเย่ว์แล้ว

กลิ่นศพเน่ารุนแรงโชยเข้าจมูกทุกคน ทุกคนเบิกตาโพลงด้วยความตกใจเมื่อเห็นผีตัวเป็นๆ ยืนอยู่ตรงหน้าเฉินเย่ว์ บางคนถึงกับอุทานออกมาเบาๆ

"!"

เห็นผีโผล่มาประชิดตัวขนาดนี้ เฉินเย่ว์ตกใจจนเกือบทำไฟฉายหลุดมือ แต่เธอกัดฟันข่มความกลัว กดปิดแล้วเปิดไฟฉายอีกครั้ง

แสงไฟที่สว่างขึ้นอีกครั้งเปรียบเสมือนยมทูตมาทวงวิญญาณ

เงาดำร่างคนยื่นมือที่เต็มไปด้วยเศษไม้ พุ่งเข้าใส่ลำคอของเฉินเย่ว์อย่างดุดัน!

กลิ่นเหม็นเน่าและความเย็นยะเยือกทำให้เฉินเย่ว์หนาวไปถึงขั้วหัวใจ เธอส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปที่เจียงซาน

ซึ่งเจียงซานเตรียมพร้อมอยู่นานแล้ว อาณาเขตผีระยะไม่ถึงหนึ่งเมตรทำให้เขาล็อคตำแหน่งของผีได้ แม้อักษรผีจะปรากฏบนป่าต้นไม้ผีไม่ได้ แต่อยู่ในอาณาเขตของผีหน้าคนตายมันไม่มีข้อจำกัดใดๆ

"รอแกมานานแล้ว!" เจียงซานคำราม

อักษรผีสีแดงฉานพุ่งเข้าไปปกคลุมทั่วร่างเงาดำในพริบตา วัตถุลอยสีเหลืองในหมอกสีเทาก็มารวมตัวกันที่เงาดำนั้น

ร่างโครงร่างของมนุษย์ปรากฏชัดต่อสายตาทุกคน

"ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!"

เสียงกระบองสั้นแหวกอากาศดังสนั่น!

เจียงซานหวดกระบองสั้นสีเลือดใส่โครงร่างมนุษย์สีเหลืองแดงนั้นไม่ยั้ง

เพียงไม่กี่อึดใจ ภายใต้การกดดันของอักษรผีและผีหน้าคนตาย บวกกับการโจมตีทางวิญญาณ เงาดำสูงสองเมตรกว่าตนนั้นถูกเจียงซานทุบจนกลายเป็นกองโคลนสีดำ กองอยู่กับพื้น ดิ้นขยุกขยิกอยู่ใต้แสงไฟฉาย

เห็นผีกลัวแสงถูกกดดันจนเกือบจะสงบนิ่ง ท่ามกลางสายตาหวาดผวาของทุกคน เจียงซานก็ตัดสินใจทำเรื่องบ้าบิ่น เขาเสียบมือทั้งสองข้างเข้าไปในกองโคลนสีดำนั้นทันที

เจียงซานไม่มีทางเลือก

เขาไม่มีเทียนผีสีแดง ไม่มีตุ๊กตาตัวตายตัวแทน มีแต่ผีตนนี้แหละที่จะเป็นกุญแจให้เขารอดชีวิต!

ภายใต้การจับจ้องของเจียงซาน โคลนสีดำเริ่มเลื้อยขึ้นมาตามแขนของเขา จากนั้นโคลนดำที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่าและเหนียวหนืดก็ค่อยๆ ซึมหายเข้าไปในร่างกายเขาราวกับน้ำซึมผ่านทราย จนกระทั่งหายไปจนหมด

"ผี... ผีเข้าไปในตัวเขาแล้วเหรอ?" หญิงสาวคนเดิมถามด้วยความกลัวอีกครั้ง

"หุบปาก! ถ้าปากมากอีกฉันจะตบให้ปากฉีก!" กัวเต๋อจงเห็นว่าเป็นกิ๊กของตัวเองอีกแล้ว ก็อดด่าไม่ได้

เขารู้นิสัยเจียงซานดี ถ้าผู้หญิงคนนี้ไปรบกวนสมาธิเจียงซาน

เขามั่นใจว่าเจียงซานฆ่าหล่อนทิ้งแน่

ผู้หญิงที่โดนกัวเต๋อจงด่าทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก

ส่วนเจียงซานกำลังสัมผัสถึงผีกลัวแสงที่แขน ทันทีที่ผีเข้ามาในร่างกาย สมดุลเดิมระหว่างอักษรผีกับผีหน้าคนตายก็พังทลายลง พลังวิญญาณของผีทั้งสามตีกันมั่วซั่วในร่างกายเขา!

"อ๊ากกก!"

จู่ๆ เจียงซานก็ทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น ส่งเสียงคำรามต่ำด้วยความเจ็บปวด

ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนหัวจะระเบิด แขนสองข้างไร้ความรู้สึก ใบหน้าเจ็บปวดราวกับฉีกขาด เหมือนหนังหน้าจะหลุดออกมา!

แม้จะเจ็บจนตาแดงก่ำ สติเริ่มเลือนราง แต่เขาก็ยังฝืนบังคับให้ผีหน้าคนตายในตัวกลืนกินผีกลัวแสงเข้าไป

ใบหน้าผีหนุ่มซีดขาวไร้สีเลือดของเจียงซานที่เคยมองแล้วชวนขนลุก จู่ๆ ก็มีสีหน้าบิดเบี้ยวเกรี้ยวกราด เงาดำขนาดจิ๋วปรากฏขึ้นที่ปากของหน้าผี

เฉินเย่ว์มองดูด้วยความตกตะลึง

เงาดำนั่นถูกหน้าผีบนหน้าเจียงซานกินเข้าไปแล้ว!

ในขณะเดียวกัน ใบหน้าผีหนุ่มบนหน้าเจียงซานก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำ ไม่นานทั้งหน้าก็ดำสนิทราวกับน้ำหมึก มองไม่เห็นสีหน้าอารมณ์ใดๆ มีเพียงมุมปากที่ยกยิ้มจางๆ

ความเจ็บปวดมลายหายไปราวกับน้ำลด...

เมื่อเจียงซานค่อยๆ ลุกขึ้นยืนโดยมีเฉินเย่ว์ช่วยพยุง วินาทีที่เขาเปิดใช้อาณาเขตผีอีกครั้ง เขาก็พบว่า

ในอาณาเขตผีสามชั้น คนเป็นรอบตัวเขาหายไปหมดแล้ว

ตรงกันข้าม รอบตัวเขา "งอก" เต็มไปด้วยมนุษย์ต้นไม้ที่แสดงสีหน้าเจ็บปวดทรมาน

ร่างกายของพวกมันถูกยืดออกยาวเหยียดอย่างประหลาด เลือดเนื้อสีดำแดงและร่างกายที่ผุพังยืนตระหง่านอยู่กับที่ในลักษณะที่วิทยาศาสตร์อธิบายไม่ได้

เหมือนต้นไม้ต้นหนึ่ง...

ครั้งนี้อาณาเขตผีของผีหน้าคนตายแผ่ขยายออกไปในป่าต้นไม้ผีได้อย่างอิสระ ไม่นานเจียงซานก็เจอทางออกของป่าต้นไม้ผี เขาก้มมองเวลา:

3:53

[จบแล้ว]