ตอนที่ 514 หลบหนีสู่ความว่างเปล่า

เฉินเฟยยอมแพ้เรื่องสมบัติวิญญาณแล้ว ความแข็งแกร่งต่างกันมากเกินไป ไม่จำเป็นต้องนำตัวเองเข้าไปเกี่ยวข้อง ทั้งหมดนั้นไม่ใช่ระดับรวมทวารสูงสุดคนเดียว ทว่าเป็นสิบคนหก

ประกอบกับความจริงที่ว่าระดับรวมทวารขั้นปลายอยู่ในกองกำลังเหล่านั้นด้วย เฉินเฟยยังคงแข็งแกร่งไม่พอ

แต่เฉินเฟยคิดไม่ถึงว่าหลังจากสมบัติวิญญาณถูกดึงออกมา หมอกดำจะปรากฏขึ้นปกคลุมพื้นที่โดยรอบ การรับรู้จิตวิญญาณของทุกคนยังถูกบีบอัดถึงขีดสุด

สมบัติวิญญาณสามารถเก็บใส่ถุงเฉียนคุนได้ แต่เพราะสมบัติวิญญาณแข็งแกร่งเกินไปถุงเฉียนคุนจึงไม่สามารถปกปิดลมปราณของสมบัติวิญญาณได้อย่างสมบูรณ์ สิ่งผิดปกติจากถุงเฉียนคุนแทบจะเห็นได้ในพริบตา

ดังนั้นเฉินเฟยจึงปล่อยหยวนกระบี่ในช่องมิติโดยตรง จากนั้นนำสมบัติวิญญาณเก็บเข้าไปแทน ในเวลานี้สมบัติวิญญาณไร้เจ้าของจึงสามารถเก็บลงช่องมิติได้

สำหรับนักพรตเทียนหยาง เฉินเฟยสัมผัสได้ตอนที่อีกฝ่ายปรากฏใกล้ๆ อีกฝ่ายคงเห็นสมบัติวิญญาณปรากฏตรงนี้ คาดว่าตกตะลึงไปชั่วขณะก่อนเกิดจิตสังหาร

ในสภาพแวดล้อมมืดทึบและมีหมอกหนาแบบนี้ ไม่มีใครรู้ว่าใครได้รับสมบัติวิญญาณ สำหรับวิธีซ่อนสมบัติวิญญาณเพื่อหลีกเลี่ยงการติดตามของระดับรวมทวารสูงสุดในอนาคต นั่นเป็นเรื่องในภายหลัง

ดังนั้นนักพรตเทียนหยางจึงเปิดฉากโจมตีเฉินเฟยโดยไม่ลังเลเลย เป็นผลให้โดนหยวนกระบี่ในช่องมิติของเฉินเฟยโต้กลับอย่างรุนแรง

ห่างออกไปไม่ไกลนัก นักพรตเทียนหยางทรุดตัวกับพื้น ขยับตัวแค่นิดเดียวก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ฉีกขาดไปถึงไขกระดูก

นักพรตเทียนหยางไม่เคยคิดเลยว่าอีกฝ่ายที่อยู่ในระดับรวมทวารขั้นต้นเหมือนกันจะโจมตีได้รุนแรงขนาดนี้ สิ่งนี้ทำให้นักพรตเทียนหยางคิดว่าคนที่ตัวเองกำลังสู้ด้วยอยู่ในระดับรวมทวารขั้นกลาง

ตอนนี้อารมณ์มีความสุขที่เห็นสมบัติวิญญาณในตอนแรกหายไป นักพรตเทียนหยางคิดแค่ว่าจะเอาชีวิตรอดอย่างไร

หากมีโอกาส นักพรตเทียนหยางจะทำให้อีกฝ่ายชดใช้เรื่องนี้

สมบัติวิญญาณ นักพรตเทียนหยางไม่ได้รับ อีกฝ่ายต้องไม่ได้เช่นกัน ตราบใดที่นำเรื่องนี้ออกไปพูด อีกฝ่ายไม่เพียงต้องมอบสมบัติวิญญาณอย่างเชื่อฟัง แม้กระทั่งชีวิตตัวเองยังรักษาไว้ไม่ได้

แม้กองกำลังใหญ่ไม่ได้พูดอย่างชัดเจน แต่ทุกการเคลื่อนไหวของพวกเขาแสดงให้เห็นว่าสมบัติวิญญาณเป็นของพวกเขา ใครแตะต้องมันจะถูกสังหาร!

นักพรตเทียนหยางไม่กล้ารอช้า ตบฝ่ามือใส่หน้าอกตัวเองจนกระอั่กเลือดออกมาเต็มปาก ครู่ต่อมา ร่างกายนักพรตเทียนหยางจางลงจนกระทั่งหายตัวไป

หลบหนีสู่ความว่างเปล่า!

นักพรตเทียนหยางได้รับวิชาประหลาดนี้ในช่วงต้นชีวิต สิ่งนี้ทำให้สามารถควบคุมลมปราณกับรูปลักษณ์ของตัวเองได้อย่างสมบูรณ์ มันเหมือนกับหลบหนีไปอีกพื้นที่หนึ่งซึ่งคนภายนอกมองไม่เห็น

แน่นอนว่าชื่อหลบหนีสู่ความว่างเปล่านั้นเกินจริงไปเล็กน้อย ไม่ว่าวิชาลึกล้ำแค่ไหน ระดับรวมทวารไม่มีทางทำแบบนี้ได้

แต่หลบหนีสู่ความว่างเปล่าเพิ่มความสามารถในการซ่อนตัวของนักพรตเทียนหยางอย่างมาก ตอนที่นักพรตเทียนหยางเป็นนักยุทธ์หนุ่มระดับปรับแต่งร่างกาย เขาอาศัยวิชาประหลาดนี้หลีกเลี่ยงภัยพิบัติครั้งแล้วครั้งเล่า

แม้นักพรตเทียนหยางอยู่ในระดับปรับแต่งร่างกาย เขาสามารถใช้หลบหนีสู่ความว่างเปล่าลอบเข้าไปในสำนักและขโมยวิชายุทธ์โดยไม่มีใครสังเกตุเห็น

ทันทีที่นักพรตเทียนหยางหายตัวไป เฉินเฟยค่อยๆเดินเข้ามาใกล้

ในความว่างเปล่า นักพรตเทียนหยางจ้องมองเฉินเฟยอย่างดุเดือด แสดงรอยยิ้มดุร้ายและกำลังจะหันหลังจากไป ทันใดนั้นเองเห็นเฉินเฟยหันมาสบตากับตัวเอง

นักพรตเทียนหยางตกใจ เบี่ยงสายตาไม่กล้ามองเฉินเฟยอีก ค่อยๆบินไปด้านหน้าอย่างแผ่วเบา

หมอกดำรอบตัวไม่ได้เปลี่ยนแปลงเพราะการเคลื่อนไหวของนักพรตเทียนหยาง สมแล้วที่ได้ชื่อหลบหนีสู่ความว่างเปล่า

“ท่าร่างไม่เลว!”

เสียงหนึ่งดังเข้าหูนักพรตเทียนหยาง ความรู้สึกตื่นตระหนกเข้าปกคลุมทันที นักพรตเทียนหยางเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเฉินเฟยปรากฏต่อหน้าตัวเองเป็นครั้งคราว

เป็นไปไม่ได้!

หัวใจนักพรตเทียนหยางเต้นรัว เขาเคยใช้หลบหนีสู่ความว่างเปล่าต่อหน้าระดับรวมทวารมากมาย ผลคือไม่เคยทีใครค้นพบร่างจริงมาก่อน อีกฝ่ายค้นพบร่างจริงของเขาเร็วขนาดนี้ได้อย่างไร?

ไม่มีใครตอบคำถามนักพรตเทียนหยาง ในเวลานี้เฉินเฟยแทงกระบี่ใส่ตัวเองแล้ว

นักพรตเทียนหยางต้องการป้องกันแต่ไม่อาจทำได้

แม้หลบหนีสู่ความว่างเปล่าจะไร้เทียบเคียง แต่ในสถานะนี้ร่างกายจะอยู่ในสภาวะหลับใหลและต้องใช้เวลาพอสมควรในการฟื้นตัว

แต่เฉินเฟยไม่ได้ให้เวลานั้น ก่อนหน้านี้นักพรตเทียนหยางบาดเจ็บปางตาย ต่อให้ไม่อยู่ในสถานะหลบหนีสู่ความว่างเปล่า แต่การเผชิญกับกระบี่นี้ย่อมไม่รอดอยู่ดี

“ไม่!”

นักพรตเทียนหยางตะโกนเสียงดัง แต่เสียงที่หลุดมาจากลำคอหยุดไปกะทันหัน หมอกเลือดปกคลุมไปทั่วบริเวณ

แก่นแท้วิญญาณอันมหาศาลไหลสู่กระบี่เฉียนหยวน เฉินเฟยโบกมือเล็กน้อย ร่างกายนักพรตเทียนหยางกลายเป็นเถ้าถ่านลอยหายไป ในขณะเดียวกระบี่เฉียนหยวนแผ่ระลอกคลื่นออกมาเติมเต็มพื้นที่โดยรอบ ตัดลมปราณของเฉินเฟยและนักพรตเทียนหยางออกไป

ไม่เพียงแค่ลมปราณในปัจจุบันเท่านั้น ลมปราณที่มีอยู่ในอดีตยังถูกกำจัดโดยเนตรกระบี่หวนคืน

ตามจริงหมอกดำรอบด้านมีผลสลายลมปราณ แต่เฉินเฟยไม่วางใจ ต้องกำจัดด้วยตัวเองเท่านั้นจึงรู้สึกสบายใจ

มันเกี่ยวข้องกับสมบัติวิญญาณและความปลอดภัยของตัวเอง เฉินเฟยย่อมทำทุกอย่างเพื่อให้ปลอดภัยโดยธรรมชาติ

หลังตรวจสอบจนแน่ใจว่าไม่เหลือร่องรอย เฉินเฟยเก็บดาบนักพรตเทียนหยางใส่กระเป๋าเฉียนคุน ร่างกายวูบไหวหายไปจากจุดนั้น

กระต่ายลุกขึ้นเหยี่ยวร่วงหล่น ตั้งแต่สมบัติวิญญาณปรากฏไปจนถึงนักพรตเทียนหยางหายไป ทุกอย่างจบลงในพริบตา

หลังเฉินเฟยจากไปเพียงไม่กี่ลมหายใจ คนนับสิบปรากฏในจุดที่สมบัติวิญญาณปรากฏครั้งสุดท้าย คนเหล่านี้คือระดับรวมทวารสูงสุด

ความมหัศจรรย์ของสมบัติวิญญาณเกินความคาดหมายของผู้คนนับสิบ สมบัติวิญญาณหลุดจากวงล้อมอย่างกะทันหัน การแพร่กระจายของหมอกดำยังทำให้การรับรู้ถูกบดบัง คนนับสิบจึงตัดสินไปผิดทาง

หลังล่าช้าไปเล็กน้อยก็ติตตามร่องรอยจนพบมัน

“ร่องรอยลมที่ข้าทิ้งไว้หายไป!” เสียงสตรีคนหนึ่งดังขึ้น พิจารณาจากรูปร่างหน้าตา นางเหมือนอายุเพียงยี่สิบแปดปี แต่อายุจริงของนางเกือบสามร้อยปี

“เจ้าคงไม่ได้จงใจพูดแบบนั้นเพื่อเก็บไว้กินคนเดียวในภายหลังใช่ไหม?” เสียงถามดังขึ้นจากด้านข้าง

“ถ้าเจ้าเก่งนักก็ไปหาสิ จะมาแสดงฝีปากใส่ข้าทำไม”

“หยุดเถียงกันได้แล้ว สมบัติวิญญาณยังหาไม่พบ ตอนนี้เถียงกันจะมีประโยชน์อะไร!” มีคนตะโกนเสียงต่ำ

ในที่นี้มีสิบหกคน ทุกคนล้วนอยู่ในระดับรวมทวารสูงสุด การบ่มเพาะเท่ากัน อย่างไรก็ตามสิ่งที่ชำนาญแตกต่างกันไป แต่ตอนนี้ไม่มีใครสัมผัสได้ถึงลมปราณของสมบัติวิญญาณ เหมือนว่าลมปราณสมบัติวิญญาณถูกกำจัดออกไปทันที

เหมือนเก็บใส่ถุงเฉียนคุน แต่ถุงเฉียนคุนไม่สามารถระงับลมปราณสมบัติวิญญาณได้ เว้นแต่จะมีสมบัติวิญญาณอื่นทำสิ่งนี้

แต่ผู้แข็งแกร่งระดับขุนเขาสมุทรไม่ได้มาที่นี่ ดังนั้นจะมีสมบัติวิญญาณอีกได้อย่างไร

ทั้งสิบหกคนขมวดคิ้วนึกถึงสถานการณ์ทั้งหมด สิ่งเดียวที่คิดไม่ถึงคือไม่มีร่อยรอยสมบัติวิญญาณ

แม้แปลกใจเมื่อหมอกดำปรากฏ แต่พวกเขาไม่คิดว่าสมบัติวิญญาณจะหายไป อย่างมากเพียงค้นหาลำบาก ไม่ใช่ลมปราณสมบัติวิญญาณหายไปอย่างสมบูรณ์เหมือนตอนนี้

“คนที่มาคราวนี้จะมีความสามารถอยู่บ้าง!” มีคนพูดด้วยรอยยิ้มเย็นชาซึ่งบ่งบอกว่ามีจิตสังหาร

ผู้มีการบ่มเพาะแท่ากันสามารถนำสมบัติวิญญาณออกไปได้ แต่หากขอบเขตอื่นกล้าคว้าสมบัติวิญญาณ ในสายตาพวกเขา มันสมควรตาย

“ลมปราณกับร่องรอยโดยรอบถูกอีกฝ่ายทำลาย” สตรีคนเดิมพูดขึ้นอีกครั้ง

“สามารถค้นหามันได้หรือไม่?”

“ข้าจะลองดู”

หลังพูดจบลง เงาดวงตาฟีนิกซ์ขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นเหนือศีรษะสตรีคนนั้นและมองไปรอบด้าน

มรดกศาลาฟีนิกซ์ร่ายรำ วิชาฟีนิกซ์ร่ายรำ มรดกชั้นยอดที่มีศักยภาพทะลวงระดับขุนเขาสมุทร แม้ว่าจะไม่มีใครในศาลาฟีนิกซ์ร่ายรำเคยใช้วิชานี้ทะลวงระดับขุนเขาสมุทรเลยก็ตาม

แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาของวิชา ทว่าการทะลวงระดับขุนเขาสมุทรเป็นเรื่องยาก ศาลาฟีนิกซ์ร่ายรำคงอยู่มานับพันปี ผู้มีพรสวรรค์นับไม่ถ้วนมาถึงระดับรวมทวารสูงสุดเท่านั้น

ในสายตาคนอื่น ระดับรวมทวารสูงสุดเป็นสิ่งที่ไม่อาจบรรลุ แต่ในสายตาของกองกำลังอย่างศาลาฟีนิกซ์ร่ายรำ มีเพียงระดับขุนเขาสมุทรเท่านั้นที่สามารถก้าวหน้าไปอีกขั้น

ไม่เพียงศาลาฟีนิกซ์ร่ายรำเท่านั้นที่คิดเช่นนั้น แต่กองกำลังใหญ่อีกเก้าแห่งคิดแบบเดียวกัน

ไม่อย่างนั้นเมื่อสมบัติวิญญาณปรากฏ พวกเขาคงไม่มารวมตัวกันที่นี่และตั้งความหวังของระดับขุนเขาสมุทรไว้กับสมบัติวิญญาณแตกหัก

ผลคือตอนนี้สมบัติวิญญาณหายไป แบบนี้จะทนได้อย่างไร!

ขณะที่ดวงตาฟีนิกซ์มองไปรอบด้าน  สีหน้าของกงเจี้ยนหลันเริ่มเคร่งขรึม

ภายใต้ดวงตาฟีนิกซ์ ร่องรอยกำจัดในพื้นที่โดยรอบสามารถเห็นได้ชัดเจน แต่เห็นได้เพียงร่องรอยการกำจัดเท่านั้น ไม่เห็นลมปราณก่อนการกำจัดเลย

แม้วิธีกำจัดลมปราณนี้จะหยาบกร้าน แต่ผลลัพธ์ที่ได้นั้นดีมาก แม้อยู่ภายใต้ดวงตาฟีนิกซ์ กงเจี้ยนหลันกลับไม่เห็น

ผู้คนรอบข้างตกใจเมื่อเห็นสีหน้ากงเจี้ยนหลัน

“หาไม่เจอ!” กงเจี้ยนหลันขมวดคิ้ว

ต่อให้ได้รับสมบัติวิญญาณ กงเจี้ยนหลันยังไม่กล้าพูดว่าทำได้ดีกว่านี้ เหตุผลหลักคือลมปราณของสมบัติวิญญาณแข็งแกร่งเกินไป โดยพื้นฐานแล้วไม่มีวิชาลับใดสามารถปกปิดมันได้

แม้ปกปิดได้ระยะหนึ่ง แต่สุดท้ายจะถูกทำลายด้วยลมปราณของสมบัติวิญญาณ

แต่น่าเสียดาย คนที่ได้รับสมบัติวิญญาณปกปิดไว้ดีจนไม่พบร่องรอยใด

“ศาลาฟีนิกซ์ร่ายรำรู้จักในชื่อค้นหาไร้เทียบเคียงไม่ใช่หรือ?” มีคนพูดด้วยความไม่พอใจ

“เหล่าโจว ถ้าเจ้ามีความสามารถก็ไปหาเอาเอง! ก่อนหน้านี้ข้าเพียงตบหน้าเจ้าไม่ใช่หรือ ทำไมถึงได้คิดเล็กคิดน้อยนัก?” กงเจี้ยนหลันเหลือบมองแล้วเยาะเย้ย

“ฮึ่ม!” ชายคนนั้นส่งเสียงฮึแต่ไม่ได้พูดอะไรอีก

พอเห็นว่ากงเจี้ยนหลันไม่พบร่องรอยของสมบัติวิญญาณ คนอื่นจึงใช้ท่าลับของตัวเองค้นหาสมบัติวิญญาณ

แต่ดวงตาฟีนิกซ์ของศาลาฟีนิกซ์ร่ายรำเป็นหนึ่งในวิชาลับในการค้นหาร่องรอยที่ทรงพลังที่สุดในสมาคมเชียนอวี่ แม้แต่ดวงตาฟีนิกซ์ยังหาไม่พบ วิชาลับอื่นย่อมค้นพบได้ยากเช่นกัน

“ดีมาก อยากรู้นักว่าใครกันที่เก่งขนาดนี้!” มีคนหัวเราะเสียงต่ำ ครู่ต่อมาหายไปจากจุดนั้น