ตอนที่ 416 เข้าวิญญาณ

“การฝึกฝนเดินหนีสวรรค์ของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” เฟิงซิวผู่ด้านข้างกระซิบถามเฉินเฟย

“โดยพื้นฐานนับว่าสมบูรณ์” เฉินเฟยเหลือบมองอาจารย์ด้วยสีหน้าแปลกๆและสงสัยว่าทำไมเฟิงซิ่วผู่ถึงถามเรื่องนี้กะทันหัน

“อาจารย์มีคำถามและต้องการทดสอบเจ้า” เฟิงซิวผู่กระแอม

เมื่อไม่นานนี้ใช้ฟูกที่เฉินเฟยมอบให้ ความเข้าใจวิชาของเฟิงซิวผู่จึงเพิ่มขึ้นทุกวัน เฟิงซิวผู่ปลูกฝังแนวทางนี้เช่นเดียวกับตอนที่เฉินเฟยเข้าร่วมตอนแรก

ความสามารถไม่ใช่การโจมตีรุนแรง การวิ่งให้เร็วและใช้ชีวิตได้ยาวนานต่างหากที่เป็นความสามารถแท้จริง

ดังนั้นมรดกที่เฟิงซิวผู่ทุ่มเทให้คือเดินหนีสวรรค์ สิ่งที่ต้องพัฒนาก่อนคือเดินหนีสวรรค์ ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาเฟิงซิวผู่ประสบปัญหาหลายอย่างเกี่ยวกับเดินหนีสวรรค์

เดิมทีเฟิงซิวผู่จะถามเรื่องนี้ในอีกหลายวันข้างหน้า แต่ตอนนี้เฉินเฟยอยู่ข้างๆแล้ว

ระดับขัดเกลาทวารขั้นปลาย เฟิงซิวผู่มักมีความรู้สึกแปลกๆอยู่ในใจเสมอเมื่อนึกถึงการบ่มเพาะของเฉินเฟยในเวลานี้ ตามจริงมันไม่ใช่ความอิจฉา เป็นไปไม่ได้ที่เฟิงซิวผู่จะรู้สึกอย่างนั้น

ลูกศิษย์ของตัวเองแข็งแกร่งกว่าตัวเอง สิ่งที่เฟิงซิวผู่รู้สึกคือมีความสุข เฟิงซิวผู่รู้ดีว่าด้วยพรสวรรค์ของเฉินเฟย มันเป็นเพียงเรื่องของเวลาที่เฉินเฟยจะก้าวข้ามตัวเอง

สิ่งที่เฟิงซิวผู่คิดไม่ถถึงคือวันนั้นจะมาถึงเร็วขนาดนี้ มันน่าสับสนจนทำให้ไม่มีเวลาเตรียมใจ

เป็นเพราะไม่ได้เตรียมใจและรู้ข่าวกะทันหัน เฟิงซิวผู่จึงรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

โชคดีที่ในช่วงที่ผ่านมาเฟิงซิวผู่ยอมรับมันได้แล้ว โดยเฉพาะหลังจากใช้ฟูกที่เฉินเฟยมอบให้ เฟิงซิวผูรู้สึกว่า อืม ลูกศิษย์ก้าวข้ามตัวเองช่างดีจริงๆ

ดังนั้นวันนี้มีเวลาและเฉินเฟยอยู่ด้านข้าง เฟิงซิวผู่จึงถามเรื่องการฝึกฝนของตัวเองโดยตรง

แน่นอนว่าหากดูผิวเผิน เฟิงซิวผู่ทดสอบเฉินเฟยเป็นพิเศษเพื่อดูว่าเฉินเฟยหย่อนยานในการฝึกฝนเพราะวิถียุทธ์ก้าวหน้าอย่างรวดเร็วหรือไม่

“โอ้ เชิญอาจารย์ถาม”

เฉินเฟยตะลึงอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นตระหนักได้ทันที เขาไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี ทว่าไม่กล้าแสดงมันออกมา ใบหน้าเล็กน้อยนี้ควรเก็บไว้ให้อาจารย์

ทั้งสองถามและตอบ ผ่านไปมาไม่นาน ทุกคนมาถึงยอดเขาป้านผิง

ในขณะนี้เมืองประหลาดสัมผัสได้ถึงสิ่งผิดปกติแล้ว แรงกดดันมหาศาลสั่นไหว แต่ก่อนที่แรงกดดันจะแผ่ออกไป ถงจ้งชิวกับหยูโชวเฉิงได้ร่วมมือกับหยุดเอาไว้

เมืองประหลาดนั้นแข็งแกร่งมาก ตอนที่หยูโชวเฉิงมาจากทะเลอู๋จิ้น เขาต้องส่งคนเข้าไปสำรวจเส้นทางในเมืองประหลาดก่อนแล้วค่อยพาตระกูลหยูข้ามมา

แต่ตอนนี้เมืองประหลาดกำลังเผชิญกับระดับรวมทวารสองคน พลังของมันจึงถูกระงับอย่างกะทันหัน

ถงจ้งชิวกับหยูโชวเฉิงไม่ได้คิดทำลายเมืองประหลาด เมืองประหลาดแห่งนี้กว้างใหญ่ การทำลายมันไม่สามารถทำในเวลาอันสั้น

ถงจ้งชิวกับหยูโชวเฉิงไม่คิดจะทำแบบนั้น พวกเขาเพียงต้องการบังคับยืมทางของเมืองประหลาดเพื่อไปทะเลอู๋จิ้นอย่างราบรื่น

“ครืน!”

ลมปราณทรงพลังของระดับรวมทวารพุ่งเข้าใส่เมืองประหลาดอย่างกะทันหัน ลมปราหนาวเย็นของเมืองประหลาดพุ่งสูงขึ้นฟ้า

หลังจากนั้นไม่นาน กำแพงเมืองประหลาดที่สั่นเทาก็สงบลง ประตูเมืองประหลาดเปิดออก เส้นทางที่เปิดโดยถงจ้งชิวกับหยูโชวเฉิงปรากฏต่อหน้าทุกคน

“ไป!”

เสียงถงจ้งชิวดังมาจากเมืองประหลาด สมาชิกตระกูลหยูและสำนักกระบี่เซียนเมฆาเข้าไปก่อน ตามด้วยสมาชิกสำนักกระบี่เริ่มดวงดาว ศาลาเฉินสุ่ย และสำนักเล็กอื่นๆ

ทุกคนเดินเข้าไปอย่างเป็นระเบียบ ผู้คนบนภูเข้าป้านผิงหายไป

เฉินเฟยยืนอยู่ปลายแถว หลังก้าวเข้าประตูเมืองจึงเห็นถนนในเมืองประหลาดอีกครั้ง

เพียงแค่ในขณะนี้ถนนว่างเปล่า ประตูของร้านค้าเหล่านั้นยังเปิดอยู่ ชาวเมืองประหลาดที่ยืนอยู่ในร้านค้ามองทุกคนที่บุกเข้ามาอย่างเย็นชา

เฉินเฟยเงยหน้ามองกลางอากาศ ถงจ้งชิวลอยอยู่บนนั้น

ระดับรวมทวารสองคนร่วมกันเปิดเส้นทางผ่านเมืองประหลาด มีเพียงเส้นทางนี้ที่ทุกคนปลอดภัย ไม่เช่นนั้นภายในไม่กี่เฟิน พลังของเมืองประหลาดจะทำให้สติปัญญาทางมืดบอด

ฉือเต๋อเฟิงอุ้มเด็กและจับมือหลันหยุนจือเอาไว้แน่นโดยไม่กล้ามองไปรอบด้าน

แม้เส้นทางมีการป้องกัน ฉือเต๋อเฟิงยังรู้สึกถึงความเยือกเย็นในสายตาคนเหล่านั้น นั่นไม่ใช่รูปลักษณ์ที่คนมีชีวิตควรมี

เหมือนมีไฟอยู่ด้านหลัง เหมือนกำลังเดินบนน้ำแข็งบาง ฉือเต๋อเฟิงรู้สึกหวาดกลัว

ฉือเต๋อเฟิงไม่ยอมให้ลูกลืมตาเพราะกลัวว่าเด็กจะเกิดเงาทางใจ กล่าวคือหากไม่ได้รับการปกป้องอย่างดี การหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดเงาทางใจแทบเป็นไปไม่ได้

เทียบกับครอบครัวฉือเต๋อเฟิงที่สั่นกลัว ซืออี้หนานกับซือหยวนไห่รู้สึกสงสัยเกี่ยวกับสิ่งแปลกประหลาดเหล่านี้ในเมืองประหลาดมากกว่า

พวกเขาเป็นสายเลือดควบคุมความประหลาดดั้งเดิม ความแข็งแกร่งของพลังขึ้นอยู่กับระดับสิ่งแปลกประหลาดที่ควบคุมได้

ซือหยวนไห่สัมผัสได้ว่าสิ่งแปลกประหลาดของเมืองประหลาดนั้นแข็งแกร่งมากและลักษณะของพลังค่อนข้างแปลก ทว่าสิ่งแปลกประหลาดเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาในเวลานี้สามารถควบคุมได้

กลุ่มคนเดินหน้าอย่างรวดเร็ว ท้ายที่สุดบรรยากาศในเมืองประหลาดเยือกเย็นเกินไปทำให้ผู้คนต้องการหลีกเลี่ยง

เฉินเฟยมองทั้งสองด้านของถนน ดวงตาเฉินเฟยเป็นประกายเมื่อเห็นร้านค้าด้านหน้า

เฉินเฟยคิดอยู่ครู่หนึ่ง ร่างแยกเดินออกจากเงาด้านหลังเฉินเฟยและออกไปจากเส้นทางพิเศษ

เมื่อร่างแยกเดินออกจากเส้นทางพิเศษ พลังอันแข็งแกร่งกดทับจิตวิญญาณและสติปัญญาของร่างแยก นี่คือคุณสมบัติของเมืองประหลาดซึ่งบังคับให้สติปัญญาของคุณมืดบอด

แต่เมื่อเทียบกับตอนที่เฉินเฟยเข้าเมืองประหลาดครั้งแรก ตอนนี้จิตวิญญาณและสติปัญญาพัฒนาขึ้นไม่น้อย มันจึงไม่อาจหลอกเฉินเฟยได้

ในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา ขีดจำกัดในการเปิดจุดทวารของเฉินเฟยคือหนึ่งร้อยสามจุด ไม่สามารถเปิดได้มากกว่านี้เพราะหลังผสานห้ามรดกกับคัมภีร์กระบี่เริ่มดวงดาว ขีดจำกัดในการเปิดจุดทวารคือหนึ่งร้อยสามจุด

เฉินเฟยจะเปิดจุดทวารได้อีกเมื่อกระบี่คมดาบสังหารบรรลุระดับรู้แจ้งและผสานกับคัมภีร์กระบี่เริ่มดวงดาว

เทียบกับขีดจำกัดของจุดทวาร พลังจิตวิญญาณไม่จำเป็นต้องกังวล

เฉินเฟยสังหารหัวใจประหลาดระดับสองในโลกหัวใจประหลาด ได้รับการสนับสนุนจากต้นกำเนิดหัวใจประหลาดทำให้จิตวิญญาณไปถึงระดับหนึ่งร้อยแปดจุดซึ่งเป็นระดับจิตวิญญาณของระดับขัดเกลาทวารสูงสุด

ด้วยพลังจิตวิญญาณระดับนี้จึงไม่มีทางก้าวหน้าอีกเว้นแต่ทะลวงระดับรวมทวาร

ฝีเท้าร่างแยกหยุดชั่วขณะ จากนั้นวูบไหวมาถึงร้านค้าและเดินเข้าไปโดยตรง

เฟิงซิวผู่อยู่ด้านข้างเฉินเฟยจึงเห็นการเคลื่อนไหวของเฉินเฟยทันที เขามองเฉินเฟยด้วยสีหน้าแปลกๆเพราะไม่รู้ว่าเฉินเฟยกำลังทำอะไร

“ในเมืองประหลาดในตอนนั้น มีบางอย่างที่ยังทำไม่เสร็จ” เฉินเฟยอธิบายเสียงเบา

เฟิงซิวผู่พยักหน้าและไม่ถามต่อ อย่างไรแล้วนั่นเป็นเพียงร่างแยก ต่อให้เกิดอะไรขึ้นก็ไม่ส่งผลต่อเฉินเฟย

ร่างแยกเฉินเฟยเดินเข้าไปในร้าน เจ้าของร้านผงะเมื่อเห็นเฉินเฟย คาดไม่ถึงว่าจะมีมนุษย์เข้าร้านในเวลานี้

เฉินเฟยค่อยๆเดินที่ชั้นวาง เอื้อมมือไปหยิบศิลาเทียนฮุยจากชั้นวางแล้ววางต่อหน้าเจ้าของร้าน

“ขายเท่าไหร่?” เฉินเฟยถามด้วยรอยยิ้ม

“สามพันเหรียญทองแดง” เจ้าของร้านเห็นเฉินเฟยแล้วรู้สึกเหมือนเคยพบกันมาก่อน แต่ในขณะนี้บนร่างกายเฉินเฟยไม่มีลมปราณแม้แต่น้อย

การแบ่งแยกผู้คนของสิ่งแปลกประหลาดขึ้นอยู่กับลมปราณเท่านั้น รูปลักษณ์ภายนอกเป็นเพียงผิวหนังซึ่งมีประโยชน์เพียงเล็กน้อย

ใบหน้าเฉินเฟยปรากฏรอยยิ้มเมื่อได้ยินคำพูดเจ้าของร้าน เจ้าของร้านเต็มไปด้วยเรื่องไร้สาระตามที่คาด เมื่อเฉินเฟยมาร้านนี้ครั้งแรก ราคาที่ตั้งไว้คือสองพันเหรียญทองแดง

ตอนนี้ขึ้นราคาโดยตรง

เฉินเฟยมองย้อนกลับไปชั้นวางอื่น ในร้านนี้มีของจริงเพียงชิ้นเดียว นั่นคือศิลาเทียนฮุยซึ่งอยู่ในมือเฉินเฟย ส่วนที่เหลือล้วนเป็นของปลอม

ก่อนหน้านี้เฉินเฟยไม่อาจบอกความต่าง แต่ตอนนี้การบ่มเพาะก้าวหน้าขึ้น นั่นจึงเพียงพอให้เฉินเฟยมองผ่าน

“ขาดศิลาเทียนฮุยอยู่พอดี ข้าจะรับไป” เฉินเฟยหันหน้าไปมองเจ้าของร้านและยิ้มเล็กน้อย

เมื่อได้ยินว่าเฉินเฟยยินดีจ่ายเงิน ใบหน้าใจดีของเจ้าของร้านก็เปลี่ยนไปทันที ในดวงตาฉายแววโลภโดยไม่ปิดบัง

“นี่เงิน รับไป”

เฉินเฟยยื่นมือที่เหมือนกำลังถืออะไรบางอย่างไปทางเจ้าของร้าน สายตาเจ้าของร้านจ้องมองมือเฉินเฟย จากนั้นเห็นฝ่ามือเฉินเฟยเปิดออกช้าๆ

เหมือนมีแสงส่องสว่างในดวงตาเจ้าของร้าน ดวงตาเจ้าของร้านหรี่ลงเล็กน้อย เมื่อเขามองให้ดี ปรากฎว่าแสงเหรียญทองแดงส่องประกายเกินไป

“พูดง่ายพูดง่าย!” เจ้าของร้านหยิบเหรียญทองแดงด้วยรอยยิ้ม พอกำลังจะพูดบางอย่างก็เห็นเฉินเฟยหันหลังออกไปแล้ว

เจ้าของร้านมองแผ่นหลังเฉินเฟยด้วยสีหน้าเศร้าหมอง ศิลาเทียนฮุยของจริง ยังต้องการบังคับให้เฉินเฟยอยู่ต่อหรือไม่? ทว่าอีกฝ่ายจ่ายเงินสามพันเหรียญทองแดงแล้ว การบังคับให้อยู่ต่อ เกรงว่ากฏของเมืองประหลาดจะไม่อนุญาติ

“ฟู่ม!”

ทั้งร้านสั่นสะเทือนกะทันหัน แต่เฉินเฟยออกจากร้านไปแล้ว เจ้าของร้านลูบเหรียญทองแดงในมือ ทันใดนั้นรู้สึกปแลกๆ

เจ้าของร้านก้มหน้ามองเหรียญทองแดงในมือด้วยความสงสัย ลมปราณถูกต้อง แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ยิ่งเจ้าของร้านมองเหรียญทองแดงยิ่งรู้สึกแปลก ความแปลกแยกเริ่มปรากฏบนเหรียญทองแดง

เจ้าของร้านเหลือบมองเหรียญทองแดงเหรียญอื่น เหรียญทองแดงค่อยๆบิดเบี้ยวคล้ายปลอมคล้ายจริง ทันใดนั้นความรู้สึกไม่ใช่ของจริงปรากฏในใจเจ้าของร้าน

ครู่ต่อมา สามพันเหรียญทองแดงหายไปจากมือ

เจ้าของร้านผงะ มองมือตัวเองอย่างว่างเปล่า

“โฮก!”

ทันใดนั้นเจ้าของร้านร้องคำราม ใบหน้าใจดีเปลี่ยนเป็นสีเขียวและมีเขี้ยว

ด้านนอกถนน ร่างแยกเฉินเฟยกลับสู่ร่างหลัก เฉินเฟยเขย่าศิลาเทียนฮุยในมือด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

ตอนอยู่ในเมืองประหลาดครั้งก่อนเกือบโดนเจ้าของร้านคนนี้หลอก หากดูบางสิ่งต้องจ่ายเงิน ถ้าตอนนั้นไม่ใช่เพราะไม่ได้อยู่ในร้าน หากเฉินเฟยต้องการออกมาคงจะปัญหาใหญ่

วันนี้กลับมาเมืองประหลาดอีกครั้ง เฉินเฟยก็แค่ใช้วิชาจมสู่ฝันหลอกเจ้าของร้านให้เข้าไปในความฝัน

เจ้าของร้านได้ยินเสียงเหรียญทองแดงจำนวนมาก นั่นถือว่าเฉินเฟยจ่ายเงินแล้ว ตอนนี้เพียงแค่นำสินค้าออกไป