ตอนที่ 177 หาเรื่องกลับ

เฉินเฟยฝึกธนูเช่นกัน แต่ทิศทางการฝึกแตกต่างจากเมื่อครู่

ความแม่นยำเป็นพื้นฐานสำคัญที่สุดของทักษะธนู จากพื้นฐานนี้ยังสามารถแบ่งย่อยได้อีกหลายแขนง ธนูของเฉินเฟยนั้นทรงพลังและหนักหน่วง เน้นไปทางพลังอันแข็งแกร่งกดข่มผู้คน

ดังนั้นหากเฉินเฟยเป็นผู้ยิงลูกธนูเดียวกันนี้ พื้นตรงนั้นจะระเบิดเป็นหลุมและลูกธนูแตกกระจาย

เป็นเช่นเดียวกับปืนใหญ่ หากเป็นนักยุทธ์ระดับต่ำจะบาดเจ็บเมื่ออยู่ใกล้และตายเมื่อสัมผัส

ส่วนลูกธนูตรงหน้านี้ พลังทั้งหมดอยู่ที่หัวลูกธนูและไม่มีพลังใดสูญเปล่า สิ่งที่มีคือพลังเจาะทะลวงขั้นสูงสุด

ยากจะบอกได้ว่าใครแข็งแกร่งหรืออ่อนแอกว่า เช่นเดียวกับการใช้กระบี่ คนหนึ่งใช้กระบี่บางส่วนอีกคนใช้กระบี่กว้าง ทั้งสองเป็นกระบี่ที่มีทิศทางต่างกันโดยสิ้นเชิง

หลายร่างเข้ามาหาเฉินเฟย แต่คนส่วนใหญ่ได้หยุดเท้าลงเมื่อเห็นระดับของเฉินเฟยไม่สูงกว่าขัดเกลาไขกระดูก เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านี้ไม่เห็นพลังของระดับขัดเกลาไขกระดูกอยู่ในสายตา

อย่างไรก็ตามยังมีคนหนึ่งมาหาเฉินเฟยด้วยใบหน้าเคร่งขรึม เขามองเฉินเฟยขึ้นลงเช่นเดียวกับผานเป่าเสวีย

“ในเวลานี้ที่นี่ไม่ต้อนรับคนนอก โปรดออกไปเพื่อไม่ให้เกิดความเข้าใจผิด”

เล่ยหยิงเฉาไม่เห็นภัยคุกคามจากเฉินเฟยจึงออกคำสั่งไล่ออกไปทันที เพื่อดอกบัวฝันหวานแล้วผู้คนมากกว่าห้าสิบจึงรวมตัวกันปิดล้อมมัน

แน่นอนว่าสิ่งสำคัญที่สุดคืออาวุธวิญญาณ ไม่อย่างนั้นมันคงไร้ประโยชน์แม้จะมีคนมากมาย

ในตอนนี้มากกว่าสี่สิบคนกำลังปิดล้อมดอกบัวฝันหวาน และมีอีกหลายสิบคนกระจายตัวอยู่รอบบริเวณเพื่อป้องกันคนที่ซ่อนอยู่ในความมืดรอออกมาปล้นเมื่อพวกเขากำลังจะชนะ

เฉินเฟยมองดอกบัวฝันหวานโดยไม่พูดอะไร ดูเหมือนดอกบัวฝันหวานใกล้ตายแล้ว เมื่อพลังจิตใจที่แข็งแกร่งที่สุดไม่ส่งผลต่อนักยุทธ์ ผลลัพธ์สุดท้ายของวัตถุวิญญาณนี้ย่อมคาดเดาได้

เฉินเฟยเสียใจ เขาคิดว่าการปรุงน้ำสมุนไพรแช่แข็งจิตใจและร่วมมือกับปาข่าจะทำให้หาร่าจริงของดอกบัวฝันหวานได้ ไม่ต้องพูดถึงการโค่นดอกบัวฝันหวานทั้งต้น แค่ได้รับเมล็ดกับใบบัวสักหน่อยก็ดีแล้ว

แต่ตอนนี้อีกฝ่ายมีมากกว่าห้าสิบคน ไม่ว่าเฉินเฟยจะมั่นใจแค่ไหนก็ไม่มีทางพุ่งเข้าไป ต่อให้เพิ่มปาข่าเข้าไปด้วย สุดท้ายก็ทำได้เพียงทำลายการต่อสู้ของอีกฝ่าย

แต่การทำแบบนี้ไม่มีประโยชน์ต่อเฉินเฟยแต่อย่างใด

ห่างออกไปหลายสิบหมี่ ผานเป่าเสวียยืนอยู่ข้างหม่าเสวี่ยเฟยและพูดอย่างประจบประแจง “ศิษย์พี่หญิงหม่า เป็นเจ้านั่นแหละ ตอนที่ข้าเข้าดินแดนลับวันแรก ก่อนที่ข้าจะคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมคนคนนี้ก็เข้ามาพร้อมกับกลุ่มสัตว์อสูรและบอกให้ข้าช่วยต้านทาน”

“ถึงจะบอกให้ช่วย แต่แท้จริงแล้วอยากให้ช่วยเพื่อที่ตัวเองจะได้หนีเร็วขึ้น”

หม่าเสวี่ยเฟยขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำพูดของผานเป่าเสวีย

นางเป็นผู้ยิงธนูเมื่อครู่ซึ่งเป็นการยิงตักเตือน แต่ท่าร่างการถอยของเฉินเฟยยอดเยี่ยมมากเช่นกันและทำให้ดวงตาหม่าเสวียเฟยเป็นประกาย นอกจากนี้เฉินเฟยยังใช้ธนูซึ่งทำให้หม่าเสวี่ยเฟยพอใจเล็กน้อย

แต่พอได้ยินคำพูดของผานเป่าเสวีย ความประทับใจอันดีของหม่าเสวี่ยเฟนที่มีต่อเฉินเฟยก็หายวับไป ตัวเองเป็นคนล่อสัตว์อสูรแต่กลับไม่คิดหนีและยังให้คนอื่นมาช่วย น่าขยะแขยงนัก

“ศิษย์พี่หญิงหม่าพูดถูก ในตอนนั้นข้ารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติจึงหลีกเลี่ยงและปฏิเสธทันที”

ผานเป่าเสวียพยักหน้าและพูดอย่างตื่นเต้น “แต่ท่านลองเดาดูสิว่าเกิดอะไรขึ้น ชายคนนี้หน้าด้านยิ่งนัก เขาวิ่งตามข้ามาและกล้าตำหนิข้าเสียงดังว่าข้าเห็นคนตายแล้วไม่ช่วย!”

“เป็นพวกอันธพาลหรือ?” หม่าเสวี่ยเฟยหรี่ตาลง

“เป็นอันธพาลนั่นแหละ!”

ผานเป่าเสวียพูดต่อด้วยสีหน้าโกรธคือง “ถึงจะผ่านมานานแล้วแต่ข้ายังจำได้ดี ข้าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องวิ่งหนี โชคดีที่ในเวลานั้นข้าอยู่ห่างจากเขาจึงมีเวลาหนีไป ไม่อย่างนั้นผลที่ตามมาคงเป็นหายนะ!”

“คนไร้ยางอาย!” หม่าเสวี่ยเฟยส่งเสียงฮึเย็นชา มองเฉินเฟยด้วยความดูถูก

“ศิษย์พี่หญิงหม่า ข้ากังวลเรื่องนี้มาโดยตลอด ตอนนี้จู่ๆคนคนนี้ก็มาที่นี่ ข้าเกรงว่าเขาไม่ได้บังเอิญผ่านมาแต่มีจุดประสงค์อื่น”

ผานเป่าเสวียมองหน้าหม่าเสวี่ยเฟยแล้วกระซิบ “ตอนนี้เรากำลังจับดอกบัวฝันหวานอยู่ ไม่อาจให้เรื่องผิดพลาดเกิดขึ้นได้ ข้าคิดว่าเราควรจับตัวเขาไว้ก่อนและรอจนกว่าเราจะจับดอกบัวฝันหวานเสร็จ หากไม่พบปัญหาใดค่อยปล่อยตัวไป”

หม่าเสวี่ยเฟยขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้นางจะดูถูกสิ่งที่เฉินเฟยทำ แต่การลงมือด้วยกำลังเป็นเรื่องที่มากเกินไป โดยพื้นฐานแล้วการทำแบบนี้ไม่ส่งผลดีต่อนาง

“ศิษย์พี่หญิงหม่า เขามีป้ายเหล็กอยู่กับตัวด้วย” ผานเป่าเสวียพูดขึ้นทันใด

สีหน้าหม่าเสวี่ยเฟยเปลี่ยนไป ตอนนี้นางมีป้ายเหล็กเพียงสองอัน การอยู่ร่วมทำงานเป็นกลุ่มในดินแดนลับปลอดภัยกว่า แต่โอกาสได้รับป้ายเหล็กนั้นยากขึ้นมาก

ตอนนี้เวลาในดินแดนลับผ่านมาครึ่งหนึ่งแล้ว หม่าเสวี่ยเฟยยังขาดป้ายเหล็กอีกสามอัน คงจะโกหกหากนางบอกว่าไม่รีบร้อน

หม่าเสวี่ยเฟยเหลือบมองเฉินเฟย อยู่ในระดับขัดเกลาไขกระดูกแต่กล้าเดินทางคนเดียวในดินแดนลับ หากไม่มีความสามารถบางอย่างย่อมไม่กล้าทำแบบนี้แน่

ถ้าพบกับเฉินเฟยเพียงลำพังนางคงลังเลที่จะลงมือ แต่ตอนนี้อยู่กับคนมากมาย สิ่งสำคัญคือเล่ยหยิงเฉาช่วยป้องกันและสนใจในตัวนาง

เล่ยหยิงเฉามีวิธีอื่นในการหาป้ายเหล็กห้าอันก่อนสองวันสุดท้ายที่ดินแดนลับปิดตัวลง ดังนั้นหลังจับเฉินเฟยได้แล้วมีความเป็นไปได้มากที่หม่าเสวี่ยเฟยจะได้ป้ายเหล็กนี้

“ศิษย์พี่หญิงหม่า ดูเหมือนว่าเขากำลังจะจากไปแล้ว”

ผานเป่าเสวียเห็นหม่าเสวี่ยเฟยลังเลอยู่จึงพูดประโยคนี้ในเวลาที่เหมาะสม

ในขณะนี้เฉินเฟยกำลังพูดคุยกับเล่ยหยิงเฉา ส่วนใหญ่เป็นเพราะเขาค่อนข้างสงสัยเรื่องอาวุธวิญญาณ

น่าเสียดายที่เล่นหยิงเฉาไม่บอกสิ่งใด เฉินเฟยเพิ่งถามไปสองคำเล่นหยิงเฉาก็เปลี่ยนสีหน้า ทัศนคติไล่คนของเขาชัดเจนแล้ว

“ขอตัว!” เฉินเฟยส่ายหัวและกำลังหันหลังจากไป ไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อแล้ว เรียกปาข่าไปหาเป้าหมายอื่นดีกว่า

“ฟิ้ว!”

เสียงลูกธนูแหลมคมพุ่งผ่านอากาศดังเข้าหูเฉินเฟย เวลาต่อมาลูกธนูทะลุเข้าไปในร่างกายของเฉินเฟยแต่กลับไม่มีภาพเลือดเนื้อสาดกระเด็น ร่างกายเฉินเฟยแตกสลายไปราวกับฟองสบู่

ท่องหนีสุญญตา ร่างนั้นคือร่างเงาที่เฉินเฟยทิ้งไว้

“ศิษย์พี่เล่ย คนนี้มาคนเดียว เกรงว่าจะมาหาข้อมูล จับตัวเขามาสอบปากคำก่อน!”

เสียงหม่าเสวี่ยเฟยดังขึ้น เล่ยหยิงเฉาขมวดคิ้ว อย่างนี้เกิดปัญหาแล้วไม่ใช่หรือ! อย่างไรก็ตามเล่ยหยิงเฉารู้สึกถึงความผันผวนของป้ายเหล็กมาจากร่างกายเฉินเฟย เขาจึงเข้าใจความต้องการของหม่าเสวี่ยเฟยทันที

“ฟิ้วฟิ้วฟิ้ว!”

ลูกธนูหลายดอกพุ่งเข้ามาอีกครั้ง มันปิดกั้นเส้นทางด้านหน้าเฉินเฟย ความตั้งใจนี้ชัดเจนมาก อีกฝ่ายไม่ตั้งใจจะปล่อยเฉินเฟยออกไปจากที่นี่

“ทำไมเจ้าไม่อยู่ที่นี่ต่ออีกสักหน่อยเล่า แล้วพวกเรามาคุยกันสักสองสามคำล่ะ”

เนื่องจากโจมตีไปแล้วจึงเป็นธรรมดาที่เล่ยหยิงเฉาจะเข้าช่วย ร่างกายวูบไหวมาถึงหน้าเฉินเฟย ฝ่ามือหนึ่งพุ่งเข้าคว้าคอ

มือจับเหล็ก จับเหล็กทลายหินง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ! การจับคนนั้นง่ายไม่ไกลเกินเอื้อม

เล่ยหยิงเฉาอยู่ในระดับขัดเกลาอวัยวะภายในขั้นสูงและห่างจากขั้นสูงสุดเพียงก้าวเดียว แม้เขาจะไม่ใช่คนที่มีระดับบ่มเพาะสูงสุด แต่พลังต่อสู้ไม่ได้ด้อยกว่าคนอื่นที่อยู่ในระดับขัดเกลาอวัยวะภายในขั้นสูงสุด

ด้วยเหตุนี้เล่ยหยิงเฉาจึงได้รับมอบหมายให้ดูแลพื้นที่โดยรอบ เพราะทุกคนเชื่อในพลังของเล่ยหยิงเฉา

ในเวลานี้ที่มือจับเหล็กพุ่งมา มันเหมือนกับว่าทุกทิศทางถูกกดข่มไว้และแรงพลักดันที่ไม่มีที่ใดให้หลบหนีพวยพุ่งออกมา เมื่อนักยุทธ์ขัดเกลาไขกระดูกต้องเผชิญกับการโจมตีนี้ ย่อมไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากโดนจับ

ต่อให้อยู่ในระดับขัดเกลาอวัยวะภายในก็จำเป็นต้องจัดการกับมันให้ดี ไม่เช่นนั้นคงใช้เวลาเพียงไม่กี่กระบวนท่าก่อนถูกจับ

“ปัง!”

มือจับเหล็กไม่อาจจับเฉินเฟยและกระแทกอากาศจนเกิดเสียงทื่อ

เล่ยหยิงเฉามองเฉินเฟยที่อยู่ห่างไม่กี่หมี่ด้วยความประหลาดใจ การเคลื่อนไหวเมื่อครู่ช่างมหัศจรรย์นัก

ไม่ได้มีแค่มือจับเหล็กของเล่ยหยิงเฉา เฉินเฟยยังสามารถหลบลูกธนูหลายดอกที่หม่าเสวี่ยเฟยยิงออกมาและบังคับให้หม่าเสวี่ยเฟยต้องเข้าใกล้กว่าเดิมเพื่อเพิ่มการหยุดยั้ง

“ข้ากำลังถอยแล้ว เจ้าทำแบบนี้หมายความว่าอย่างไร?”

เฉินเฟยขมวดคิ้ว หากไม่ใช่เพราะเคล็ดพันต้นเนิด ในเวลานี้เฉินเฟยคงถูกจับตัว

อีกฝ่ายมีคนมากมายและจองดอกบัวฝันหวานไว้ เฉินเฟยเข้าใจเรื่องนี้ได้ ท้ายที่สุดแล้วพวกเขาจะแบ่งปันให้ผู้อื่นได้อย่างไร

แต่การบังคับให้ตัวเองอยู่ต่อหมายความว่าอย่างไร?

เพราะป้ายเหล็กหรือ?

เฉินเฟยเงยหน้ามองและเห็นผานเป่าเสวียด้านหลัง เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยและเข้าใจได้อย่างชัดเจน อาจเป็นคนนี้ที่เข้ามาขัดขวาง

แต่ป้ายเหล็กอาจเป็นเหตุด้วยเช่นกัน เฉินเฟยได้ป้ายเหล็กนี้มาจากปาข่าและยังไม่ได้เก็บเข้าช่องมิติ

ผานเป่าเสวียมองเฉินเฟยด้วยใบหน้าภาคภูมิใจ ลูกธนูที่เฉินเฟยยิงยังคงสลักอยู่ในความทรงจำ ส่วนเรื่องใครถูกใครผิดนั้นผานเป่านเสวียไม่เคยสนใจ

ผานเป่าเสวียต้องการกำจัดความข้องใจตอนนี้ และตำแหน่งที่เขาอยู่ในตอนนี้สามารถทำมันได้

“การมาที่นี่คนเดียวไม่ค่อยมีเหตุผล หรือเจ้าเอาชนะดอกบัวฝันหวานด้วยตัวคนเดียวได้? เจ้าต้องอธิบายให้ชัดเจนก่อนถึงจากไป หากรีบออกไปตอนนี้ย่อมเป็นเรื่องผิดปกติ จงอยู่ต่อเสียเถอะ อย่าได้ทำผิดพลาด!”

เล่ยหยิงเฉาตะโกนเสียงดังและรีบเข้าไปหาเฉินเฟย ในเวลานี้เฉินเฟยถูกกำหนดเป็นเป้าหมายแล้ว

คำพูดเหล่านี้ทำให้คนอื่นที่กำลังระวังรู้แล้วว่าเฉินเฟยอาจเป็นแมวมองจากกลุ่มอื่นที่ถูกส่งมาตรวจสอบสถานการณ์ก่อน

การจับกุมเฉินเฟยในเวลานี้พูดได้ว่าไม่ค่อยมีเหตุผล แต่อย่างน้อยได้บอกไปแล้ว

เฉินเฟยมองเล่ยหยิงเฉา ง้างคันธนูและยิงออกไป ลูกธนูกลายเป็นลำแสงพุ่งเข้าหาเล่ยหยิงเฉา

เล่ยหยิงเฉารู้สึกถึงพลังของลูกธนูและตกใจเล็กน้อย พลังของลูกธนูนี้ไม่เหมือนสิ่งที่ระดับขัดเกลาไขกระดูกจะยิงออกมาได้

แม้จะรู้ว่าเฉินเฟยมาคนเดียวและพึ่งพาบางอย่าง แต่ลูกธนูยังทำให้เล่ยหยิงเฉาประหลาดใจ

เล่ยหยิงเหยาโบกมือต้องการหยุดลูกธนู แต่ทันใดนั้นพบว่าลูกธนูไม่ได้ยิงใส่เขาแต่พุ่งผ่านไปด้านหลัง

“ระวัง!”

เล่ยหยิงเฉาตะโกนเสียงดัง ธนูของเฉินเฟยไม่ได้โจมตีคนตรงหน้าแต่โจมตีด้านหลังแทน สิ่งนี้เกินความคาดหมายเล่ยหยิงเฉาโดยสิ้นเชิง

“ปัง!”

“อ๊าก!”

ผานเป่าเสวียร้องอย่างเจ็บปวดและกุมแขนตัวเองไว้ เขาไม่รู้ว่าด้วยซ้ำแขนหักไปตั้งแต่เมื่อไร