ตอนที่ 160 เท็จเป็นจริง จริงเป็นเท็จ

กัวหลินซานสับสนไม่รู้เฉินเฟยเป็นอะไร แต่กัวหลินชานไม่ขัดขืนและวิ่งตามแรงดึงของเฉินเฟย

ไม่ใช่แค่กัวหลินซานเท่านั้นที่สับสน แต่คนอื่นยังประหลาดใจเมื่อเห็นการกระทำเฉินเฟย เห็นได้ชัดว่าไม่มีอันตราย ทำไมเฉินเฟยถึงวิ่งออกไปแบบนั้น?

เจียวเซี่ยงหยวนทั้งสามซึ่งอยู่ในระดับขัดเกลาอวัยวะภายในสูงสุดเปลี่ยนสีหน้า พวกเขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนตามเฉินเฟยไป แท้จริงแล้วพวกเขามีความรู้สึกแปลกๆที่อธิบายไม่ได้เช่นกัน

และเหมือนมีความรู้สึกที่ทำให้อยากอยู่ตรงนี้ เพลิดเพลินไปกับความสุขแห่งชัยชนะโดยไม่ต้องไปไหน

ด้วยเหตุนี้ หลังจากแบ่งดอกบัวฝันหวานเสร็จพวกเขาจึงยืนนิ่งดูคนอื่นกินเมล็ดบัว ถึงขั้นอยากกินเมล็ดบัวตามทันทีด้วย

แต่สัญชาตญาณได้หยุดพวกเขาไว้

พอเห็นการเคลื่อนไหวของเฉินเฟยเมื่อครู่ ราวกับว่าจิตใจถูกรบกวนและไม่อยากคิดเรื่องนี้ หากเก็บมาคิดจะทำให้คิดเรื่องอื่นไปทั่ว

“ไป!”

นักยุทธ์ขัดเกลาวอวัยวะภายในที่ยังไม่ได้กินเมล็ดบัวมีสีหน้าลำบากใจ ร่างกายพวกเขาวูบไหวตามเจียวเซี่ยงหยวนคนอื่นไป

ส่วนคนที่กินเมล็ดบัวไปแล้ว ไม่ว่าจะเป็นระดับไขกระดูกหรือขัดเกลาอวัยวะภายในต่างยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองคนอื่นวิ่งออกไปด้วยสีหน้าแปลกๆ ใบหน้าแสดงความสับสนแต่ร่างกายยังคงนิ่งเฉย

“หืม?”

กัวหลินซานถูกเฉินเฟยดึงตัววิ่งไปหลายร้อยหมี่ เขารู้สึกว่าสัมผัสทั้งห้าชัดเจนราวกับชั้นหมอกหายไปอย่างกะทันหัน สิง่นี้ทำให้จิตใจเขาตื่นตัวมากขึ้น

“รู้แล้วใช่ไหม?”

เฉินเฟยหยุดเท้า มองหน้ากัวหลินซานแล้วเช็ดเลือดออกจมูก

การใช้ช่วงเวลานิรันดร์ทำให้เฉินเฟยตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ ดอกบัวฝันหวานที่ถูกแบ่งส่วนควรเป็นสิ่งที่ตายไปแล้ว ผลลัพธ์ปกติของการใช้ความสามารถจิตใจกับสิ่งที่ตายแล้วคือต้องไม่มีการตอบโต้กลับ

แต่ความสามารถจิตใจกลับถูกเบี่ยงออกทำให้เฉินเฟยได้รับบาดเจ็บทางจิตใจแทน อย่างไรก็ตามอาการบาดเจ็บนี้ทำให้พลังจิตใจที่ตาบอดของเฉินเฟยตื่นขึ้นและได้รับการเตือนอย่างบ้าคลั่งจากเคล็ดพันต้นกำเนิด

เจียวเซี่ยงหยวนคนอื่นกำลังจะเดินมาพูดกับเฉินเฟย แต่ทันใดนั้นพวกเขาเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเมล็ดบัวและใบยัวในมือ เมื่อก้มหน้าลงมองก็เห็นเมล็ดบัวและใบบัวเหล่านี้สั่นอย่างรุนแรง

ช่วงเวลาต่อมา เมล็ดบัวและใบบัวทั้งหมดกลายเป็นคางคกพิษตัวเล็กและพ่นหมอกพิษใส่ผู้ที่ถือทันที

“อะไรกัน!”

เจียวเซี่ยงหยวนคนอื่นตกใจโยนคางคกพิษออกไป คางคกพิษเหล่านี้รวมตัวกันกลางอากาศ ส่งเสียงร้องและหายวับไปต่อหน้าต่อตาทุกคน

กล่องหยกในอ้อมแขนเฉินเฟยสั่นเล็กน้อย มันเป็นกล่องหยกที่สมาคมนักหลอมโอสถทำขึ้นเป็นพิเศษ สามารถเก็บปราณหยวนของวัตถุวิญญาณได้ ในขณะเดียวกันยังิดปั้นการรบกวนจากโลกภายนอกด้วย

สำหรับเมล็ดบัวที่แตกในมือเฉินเฟย ไม่รู้ว่าเพราะมันถูกโจมตีด้วยความสามารถจิตใจหรือว่ามันแตก แต่มันไม่ได้กลายเป็นคางคกพิษหนีไป

“ดูนั่น!”

ทุกคนยังไม่ทันหายตกใจจากเมล็ดบัวที่กลายเป็นคางคกพิษ ทันใดนั้นมีคนตะโกนเสียงดังชี้ไปไกล ทุกคนหันไปมองและเห็นนักยุทธ์ที่ไม่ได้ตามออกมาทรุดตัวลงพื้นอย่างเจ็บปวด

ท้องของชายคนหนึ่งปูดนูนขึ้นจากนั้นมีเถาวัลย์โผล่ออกมาจากใบหน้า เสียงกรีดร้องหยุดลงทันที ชายคนนั้นมองดูทุกคนในระยะไกล ใช้มือเท้ารีบตะเกียกตะกายวิ่งไปที่สระน้ำแล้วกระโจนลงไป

ไม่ใช่แค่คนนี้เท่านั้นแต่รวมถึงนักยุทธ์คนอื่นที่ไม่ได้ตามมา คนเหล่านั้นเริ่มกลายพันธุ์และมีรูปลักษณ์ไม่ต่างจากคนแรก

ร่างกายเหมือนกลายเป็นต้นไม้ ไม่ว่าจะเป็นระดับขัดเกลาไขกระดูกหรือขัดเกลาอวัยวะภายในล้วนไม่รอดจากการเปลี่ยนแปลง เพียงพริบตาเดียวคนนับสิบก็กระโดดหายไปในสระ

“นี่…นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

มีคนพูดเสียงสั่น จากความสุขที่ได้รับส่วนแบ่งดอกบัวฝันหวานสู่ตอนนี้ที่ไม่เหลืออะไร และการเห็นคนเหล่านั้นที่กลายเป็นหุ่นเชิดยิ่งทำให้ขนลุกเข้าไปใหญ่ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

“จากสูงสุดสู่ต่ำสุด พวกเราโดนดอกบัวฝันหวานควบคุมมาโดยตลอด”

เนี่ยเฉวียนมองแกนอสูรในมือ มันไม่ใช่แกนอสูรอีกต่อไป เป็นเพียงหินก้อนหนึ่งเท่านั้น ไม่รู้ว่าสิ่งนี้เปลี่ยนไปเมื่อใด ดอกบัวฝันหวานต้นนั้นสร้างความฝันอันงดงามขึ้นมาและปล่อยให้ผู้คนติดอยู่ในนั้น

อารมณ์ของมนุษย์เป็นสิ่งมหัศจรรย์นัก เมื่อเศร้ามากก็อาจขาดใจตาย เมื่อโกรธมากก็อาจใช้พลังได้เกินขีดจำกัด ดอกฝันหวานใช้ประโยชน์จากอารมณ์ขึ้นลงนี้เข้าควบคุมจิตใจของทุกคน

สีหน้าเจียวเซี่ยงหยวนน่าเกลียด ความพยายามครั้งนี้กลายเป็นสิ่งไร้ค่า

คางคกพิษเป็นสัตว์อสูรตัวจริง แต่มันถูกดอกบัวฝันหวานควบคุมและกลายเป็นตัวประกอบในการแสดงนี้ ผลคือหลังจากแบ่งส่วนดอกบัวฝันหวานแล้วกลับมีคนตายมากขึ้น

สุดท้ายก็ไม่ได้อะไรกลับมา

หากเฉินเฟยไม่พบสิ่งผิดปกติและปลุกพวกเขาให้ตื่น ในเวลานี้พวกเขาคงตกอยู่ในอันตราย พวกเขาไม่สามารถต้านทานการสะกดจิตอันลึกล้ำและกินเมล็ดบัวกับใบบัวในมือ

พอคิดถึงเรื่องนี้เจียวเซี่ยงหยวนก็หันไปมองเฉินเฟย อยู่ในระดับขัดเกลาไขกระดูกเท่านั้น ไม่เพียงทักษะธนูจะยอดเยี่ยมแต่พลังจิตใจยังพิเศษและตรวจพบสิ่งผิดปกติ

แม้เจียวเซี่ยงหยวนจะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติเช่นกัน แต่เขาบอกไม่ได้ว่ามีอะไรผิดปกติ เขาทำได้เพียงยืนอยู่ที่นั่นอย่างสับสน ความคิดเหมือนจะแข็งทื่อและหยุดนิ่งไป

“เป็นอย่างที่คิดจริงๆ ดอกบัวฝันหวานผิดปกติ”

เนี่ยเฉวียนชี้สระน้ำ ดอกบังฝันหวานที่หายไปจากตรงนั้นกลับสู่สภาพเดิมและกำลังพลิ้วไหวไปตามสายลม ผู้คนที่เห็นสิ่งนี้ต่างขนลุกซู่

เฉินเฟยมองสระน้ำด้วยสีนิ่งเฉย ในเวลานี้เคล็ดพันต้นกำเนิดผันผวนตลอดเวลาและเตือนเฉินเฟยถึงอันตรายที่อยู่ข้างหน้า แต่เมื่อหนึ่งเค่อที่แล้วเคล็ดพันต้นกำเนิดนิ่งเงียบนัก

เคล็ดพันต้นกำเนิดเป็นการผสานระหว่างวิชาจิตใจหลายอย่าง คาดไม่ถึงว่ามันจะถูกหลอกในช่วงเวลาวิกฤติ พูดได้คำเดียวว่าเมื่อพลังแตกต่างมากไป ไม่ว่าวิชาจะทรงพลังแค่ไหนก็ไร้ผล

แน่นอนว่าเคล็ดพันต้นกำเนิดไม่ได้ไร้ผลเลยทีเดียว แม้จะถูกหลอกแต่ความรู้สึกไม่สบายใจควรเป็นผลมาจากการต่อต้านของเคล็ดพันต้นกำเนิด

ไม่อย่างนั้นเฉินเฟยคงไม่ใช้ความสามารถจิตใจอย่างเด็ดจนพบปัญหา

“ศิษย์น้องเฉิน ดินแดนลับนี้อันตรายยิ่งนัก เรามาร่วมมือกันเถอะ”

เจียวเซี่ยงหยวนมองเฉินเฟยและเชิญชวนอีกครั้ง หากก่อนหน้านี้เจียวเซี่ยงหยวนสนใจทักษะธนูของเฉินเฟย หลังจากเกิดเรื่องเมื่อครู่เจียวเซี่ยงหยวนก็ให้ความสำคัญกับการรับรู้อันตรายของเฉินเฟยยิ่งกว่า

เห็นได้ชัดว่าดินแดนลับนี้ไม่ปกติ วัตถุวิญญาณมากมายกลายพันธุ์

มันไม่ได้หมายถึงทั้งหมด แต่คาดว่าส่วนใหญ่คงเป็นแบบนี้ หากไร้ซึ่งความเข้าใจในระดับหนึ่ง เกรงว่าสุดท้ายแล้วผู้คนจะไม่ได้เป็นฝ่ายกินวัตถุวิญญาณแต่ฝ่ายวัตถุวิญญาณที่กินคนแทน

ไฉเซียนจุนทั้งสองมองเฉินเฟยเช่นกัน แต่เมื่อเทียบความสัมพันธ์ของเจียวเซี่ยงหยวนที่มาจากสำนักกระบี่เริ่มดวงดาวเหมือนกัน ไฉเซียนจุนทั้งสองย่อมเป็นคนแปลกหน้าอย่างไม่ต้องสงสัย

“ข้าคุ้นเคยกับการเดินทางคนเดียว ขออภัยด้วยศิษย์พี่เจียว”

เฉินเฟยคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนปฏิเสธ เมื่อพูดถึงความเฉียบแหลมในการรับรู้อันตราย เฉินเฟยนั้นดีกว่าเจียวเซี่ยงหยวนที่อยู่ในระดับขัดเกลาอวัยวะภายในสูงสุด

เจียวเซี่ยงหยวนอาจมีพลังต่อสู้มากกว่าเฉินเฟย แต่เฉินเฟยมีโล่กระบี่ดาวประดับราตรี ฝีเท้าไล่ล่าวิญญาณ ท่องหนีสุญญตาและวิชาอื่นซึ่งอยู่ในระดับรู้แจ้ง

แม้ดินแดนลับแห่งนี้จะอันตราย แต่เฉินเฟยไม่มีปัญหาในการปกป้องตัวเอง

และหลายสิ่งในดินแดนลับโดยเฉพาะวัตถุวิญญาณที่กลายพันธุ์ ยิ่งมีคนมากจะทำให้ไร้ซึ่งประสิทธิภาพ ในเวลานั้นจะเกิดความขัดแย้งขึ้นไม่ว่าจะเป็นการแบ่งผลประโยชน์หรือป้ายเหล็ก

ด้วยเหตุนี้เฉินเฟยจึงร่วมทางกับกัวหลินซานเท่านั้น อย่างน้อยพวกเขาจะไม่ขัดแย้งกันเพราะเรื่องผลประโยชน์

“ช่างน่าเสียดาย”

เจียวเซี่ยงหยวนเห็นความแน่วแน่ในดวงตาเฉินเฟยจึงถอนหายใจ

การเชิญสองครั้งเป็นขีดจำกัดของเจียวเซี่ยงหยวนแล้ว เจียวเซี่ยงหยวนมีความเย่อหยิ่งของตัวเองเช่นกัน แม้เฉินเฟยจะคุ้มค่ากับการดึงตัว แต่เป็นไปไม่ได้ที่จะให้เจียวเซี่ยงหยวนเอ่ยปากชวนหลายครั้ง

ในฐานะหนึ่งในศิษย์ที่มีแนวโน้มมากที่สุด เจียวเซี่ยงหยวนก็มีกฎของตัวเองในการทำสิ่งต่างๆ

“ทุกท่าน ไว้พบกันใหม่!”

เฉินเฟยกุมมือมองเจียวเซี่ยงหยวนคนอื่นแล้วเดินออกไป กัวหลินซานกุมมือตามเฉินเฟยไป

“ศิษย์น้องคนนั้นเหมือนจะมีเมล็ดบัวและใบบัวของดอกบัวฝันหวานอยู่กับตัว” มีคนมองด้านหลังเฉินเฟยแล้วพูดขึ้น

“เจ้ายังอยากได้สิ่งนั้นอีกหรือ?” มีคนเยาะเย้ย

“ปิดผนึกให้ดีแล้วส่งให้สำนักหลังออกดินแดนลับ มันอาจให้ค่าผลงานไม่น้อย”

“ศิษย์น้องคนนั้นช่วยชีวิตเราไว้ หากเจ้ายังคิดเรื่องนี้อีกก็ลาโลกได้เลย!” มีคนตะคอกเย็นชาดูถูกความคิดของคนคนนั้น จากนั้นก็หายวับไป

ทุกคนมีความคิดแตกต่างกัน พวกเขามองดอกบัวฝันหวานในสระน้ำที่อยู่ห่างไกลแล้วส่ายหัวหันหลังจากไป

หากแข็งแกร่งพอย่อมกินดอกบัวฝันหวานได้ ตราบใดที่สามารถต้านทานการโจมตีจิตใจของดอกบัวฝันหวาน ในเวลานี้ใต้สระน้ำมีป้ายเหล็กอยู่หลายแผ่น เมื่อครู่ระดับขัดเกลาอวัยวะภายในสามคนถูกลากลงไป อย่างน้อยต้องมีสามแผ่น

แต่เมื่อครู่คนมากมายหลายกลุ่มล้วนถูกทำลาย เรื่องนี้จึงไม่ใช่สิ่งที่ทำได้ด้วยจำนวนคนมากมาย

เฉินเฟยไม่รู้ว่าคนที่อยู่ข้างหลังคิดอะไรอยู่ ในเวลานี้กัวหลินซานทั้งสองพุ่งกลับไปยังถ้ำเดิม

เมล็ดบัวและใบบัวในกล่องหยกที่อยู่ในอ้อมแขนไม่ขยับอีกต่อไป เฉินเฟยอยากหาสถานที่เงียบสงบเพื่อศึกษาสิ่งนี้

แม้ดอกบัวฝันหวานกลายพันธุ์ แต่มันไม่ได้หมายความว่าเมล็ดบัวและใบบัวจะกินไม่ได้ สิ่งสำคัญคือต้องดูว่าจะกินอย่างไร

ครู่ต่อมา ไม่มีใครติดตามพวกเขามา เฉินเฟยทั้งสองกลับมาถึงถ้ำ เฉินเฟยหยิบกล่องหยกออกมา

“ศิษย์น้อง เราจะทำอย่างไรต่อ?”

เมื่อเห็นกล่องหยกและคิดถึงสิ่งที่อยู่ภายใน กัวหลินซานก็กลืนน้ำลาย เมล็ดบัวและใบบัวกลายเป็นคางคกพิษ สภาพน่าสังเวชของผู้อื่นได้สร้างความทรงจำยากจะลืมให้แก่กัวหลินซาน

“หาวิธีกินมัน!”

เฉินเฟยพูดเสียงเบา ประสบการณ์ในชีวิตก่อนทำให้เฉินเฟยเข้าใจ ถ้ามีหลายสิ่งที่ดูเหมือนกินไม่ได้แปลว่ากินผิดวิธี ตราบใดที่วิธีการถูกต้อง ของที่กินไม่ได้หลายอย่างก็สามารถกลายเป็นของอร่อยได้

เมล็ดบัวและใบบัวเหล่านี้กลายพันธุ์ แต่เฉินเฟยเป็นนักหลอมโอสถ เขาเพียงต้องศึกษาวิธีกินสมุนไพรที่ดีกว่านี้ไม่ใช่หรือ ถึงมันจะเป็นของกลายพันธุ์ก็ตาม