ตอนที่ 159 กระแทกจิตวิญญาณ

“ศิษย์พี่เจียว!”

เฉินเฟยกุมมือ เจียวเซี่ยงหยวนนักยุทธ์ขัดเกลาอวัยวะภายในสูงสุด หนึ่งในยอดฝีมือไม่กี่คนในบรรดาเมล็ดพันธุ์แท้จริงของสำนักกระบี่เริ่มดวงดาว เป็นธรรมดาที่เฉินเฟยจะทักทายก่อน

“ทักษะธนูยอดเยี่ยม”

เจียวเซี่ยงหยวนชื่นชม นี่ไม่ใช่คำพูดเอาใจ แต่เป็นเพราะทักษะธนูของเฉินเฟยนั้นน่าประทับใ และทำให้การต่อสู้ครั้งนี้ดำเนินไปเร็วขึ้น

“ขอบคุณศิษย์พี่เจียว!” เฉินเฟยยิ้ม

“หลังแบ่งดอกบัวฝันหวานเสร็จ เจ้าสนใจมาเดินทางร่วมกันหรือไม่?”

เจียวเซี่ยงหยวนเชิญชวน คนจากสำนักเดียวกันวางใจได้ระดับหนึ่ง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนที่มีทักษะธนูอย่างเฉินเฟย คนแบบนี้ควรค่าแก่การเชิญ หลังจากนี้เวลาเผชิญกับสัตว์อสูรเฉินเฟยจะมีบทบาทอย่างมาก

“ขอข้าคิดดูก่อน”

เฉินเฟยครุ่นคิดก่อนปฏิเสธ การร่วมมือจะทำให้ปลอดภัยกว่าแน่นอน แต่มันมีข้อจำกัดมากมายเช่นกัน ยากจะบอกได้ว่าอันไหนดีกว่าอันไหนแย่กว่า

“ไม่เป็นไร ไว้บอกข้าแล้วกัน”

เจียวเซี่ยงหยวนพยักหน้าไม่บังคับ กัวหลินซานที่ตามมาพยักหน้าส่งสัญญาณ เจียวเซี่ยงหยวนเดินไปหาคางคกพิษ แกนอสูรเม็ดนี้จะถูกนำไปแจกจ่ายเช่นกัน

“ศิษย์พี่เจียวว่าอย่างไร?”

กัวหลินซานเช็ดพิษออกจากตัวแล้วถาม เจียวเซี่ยงหยวนเป็นที่รู้จักกันดีในสำนัก อาจารย์ของเขาเป็นผู้แข็งแกร่งระดับขัดเกลาทวารและฐานฝึกฝนยังแข็งแกร่งกว่าเฟิงซิวผู่มาก

ตัวเองแข็งแกร่ง ภูมิหลังยิ่งใหญ่ สำนักภายในกำหนดให้เป็นศิษย์แท้จริง ไม่น่าแปลกใจที่เจียวเซี่ยงหยวนจะได้รับมรดกแท้จริงหลังจากผ่านดินแดนลับ

“เชิญพวกเราเดินทางร่วมกัน ข้ายังไม่คิดเรื่องนี้” เฉินเฟยพูดเสียงเบา

“อืม!”

กัวหลินซานพยักหน้า มันไม่ใช่ทางเลือกที่ดีจริงๆ

ศิษย์ขัดเกลาไขกระดูกใช้กระบี่ผ่าร่างคางคกพิษอย่างยากลำบาก หลังค้นหาอยู่พักหนึ่งก็พบแกนสัตว์อสูรสีเขียว

คางคกพิษตายแล้ว แต่แกนอสูรยังทำให้ผู้คนรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญกับคางคกพิษตัวเล็ก ลมปราณของมันยังคงแข็งแกร่งมาก

อย่างไรก็ตามเมื่อเวลาผ่านไปลมปราณนี้จะอ่อนลง ร่างสัตว์อสูรจะแข็งตัว ปราณหยวนจะถูกกักเก็บไว้

“จะแบ่งเม็ดแกนอสูรนี้อย่างไร?”

ใบหน้าเนี่ยเฉวียนเป็นสีเขียวเพราะติดพิษ แต่เนี่ยเฉวียนไม่สนใจ ดูจากลมปราณและท่าทางแล้ว พิษนี้เหมือนจะไม่มีผลต่อเขา

“เอาดอกบัวฝันหวานมาก่อน แบ่งปันส่วนไว้ทีหลัง!”

เจียวเซี่ยงหยวนมองดอกบัวฝันหวานในสระ ดินแดนลับเกิดการเปลี่ยนแปลง ไม่เพียงมีสัตว์อสูรมากขึ้นแต่ยังแข็งแกร่งขึ้นด้วย

เจียวเซี่ยงหยวนเคยได้ยินเรื่องผู้คนถูกวัตถุวิญญาณสังหารอยู่หลายครั้ง ดังนั้นจึงยากจะบอกได้ว่าดอกบัวฝันหวานกลายพันธุ์ด้วยหรือไม่

“ใครจะไป” ไฉเซียนจุนถาม

หากเป็นดินแดนลับเมื่อก่อนคงมีคนเสนอตัวมากมาย แต่ในเวลานี้ทุกคนต่างระวังตัว แม้ว่าดอกบัวฝันหวานจะดี แต่มันอาจมีอันตรายใหญ่รออยู่

“ลองใช้เหยื่อทดสอบดูก่อน”

เดิมทีเนี่ยเฉวียนต้องการไปเอาคนเดียว แต่หลังจากคิดเรื่องนี้ก็รู้สึกว่าไม่ปลอดภัย คางคกพิษตัวนี้อันตรายจนเนี่ยเฉวียนกดดัน ตอนนี้ยังไม่รู้สถานการณ์ของดอกบัวฝันหวาน หากยังกล้าเข้าไปอีกคงเรียกได้ว่าโง่งม

“ใครจะไปล่าเหยื่อ” ไฉเซียนจุนถามหลังมองไปรอบด้าน

“ข้าไปเองศิษย์พี่”

ศิษย์ขัดเกลาไขกระดูกรีบตอบรับ ตอนฆ่าคางคกพิษเมื่อครู่ ศิษย์ขัดเกลาไขกระดูกทั้งหมดต่างไปซ่อนตัวอยู่ข้างหลัง หากไม่เสนอตัวตอนนี้เกรงว่าจะไม่ได้เมล็ดบัวแม้แต่เม็ดเดียว

“รีบไปรีบมา!” ไฉเซียนจุนพยักหน้า

ผ่านไปครู่หนึ่ง กวางภูเขาตัวหนึ่งถูกลากกลับมา กวางภูเขาตัวนี้มีขนาดใหญ่กว่าโลกภายนอกอย่างไม่ต้องสงสัย แต่นอกจากนี้ไม่มีอะไรผิดปกติ

แม้ดินแดนจะเปลี่ยนแปลงแต่ไม่ใช่ทุกสิ่งที่กลายพันธุ์ ยังมีอีกหลายสิ่งที่ใหญ่และดุร้ายขึ้น

“ข้าจะโยนมันลงไป”

เนี่ยเฉวียนจับขากวางภูเขา ด้วยการออกแรงครั้งเดียวกวางภูเขาก็ลอยไปหาดอกบัวฝันหวาน

ในฐานะวัตถุวิญญาณ ดอกบัวฝันหวานจึงไม่เปราะบางเหมือนสมุนไพรทั่วไป การกระแทกนี้ไม่สามารถสร้างความเสียหายให้ดอกบัวฝันหวานได้แม้แต่น้อย

ทุกคนมองกวางภูเขา ดูมันตกจากอากาศกะรแทกกับดอกบัวฝันหวาน ดอกบัวฝันหวานเอนไปข้างหลัง จากนั้นสะบัดกวางภูเขาออกไปด้านข้าง

ทุกคนเห็นแล้วรู้สึกว่าไม่อันตราย กลิ่นเลือดบนตัวกวางภูเขาทำให้วัตถุวิญญาณยากต่อการอดทน เรื่องนี้น่าแปลกนัก โดยปกติแล้วมันต้องกินกวางภูเขาโดยตรงแทนที่จะเมินเฉยแบบนี้

“ลองอีกครั้ง”

ไฉเซียนจุนพูดเสียงเบา ดอกบัวฝันหวานอยู่ตรงนั้นอยู่แล้ว ควรสังเกตอีกสักหน่อย เนี่ยเฉวียนกับเจียวเซี่ยงหยวนพยักหน้า

เฉินเฟยยืนมองดอกบัวฝันหวานจากด้านหลังฝูงชน เคล็ดพันต้นกำเนิดไม่แจ้งเตือน แต่เฉินเฟยมีความรู้สึกแปลกๆที่อธิบายไม่ได้อยู่ตลอดเวลา

อย่างไรก็ตาม หากมีอันตรายเกิดขึ้นจริงอย่างน้อยเคล็ดพันต้นกำเนิดจะผันผวนแทนที่จะสงบนิ่งเหมือนในตอนนี้

เลือดกวางภูเขาไหลเต็มสระ เพียงชั่วครู่ก็ทำให้สระน้ำกลายเป็นสีแดง ทุกคนได้กลิ่นเลือดอย่างชัดเจนแม้จะอยู่ไกลหลายสิบหมี่

แต่ดอกบัวฝันหวานยังคงพริ้วไหวตามสายลม มันไม่ได้ทำอะไรกับกวางภูเขา

หนึ่งเค่อต่อมา ยังไม่มีการเคลื่อนไหวใด แต่บางคนเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว

นั่นคือดอกบัวฝันหวาน เมล็ดบัวเพียงเม็ดเดียวก็มากพอทำให้พลังจิตใจก้าวหน้า ในสายตาของพวกเขา พวกเขาเห็นเมล็ดบัวมากมายบนดอกบัวฝันหวาน

พูดคือทุกคนในที่นี่จะได้รับเมล็ดบัวอย่างน้อยหนึ่งเม็ด หากเมื่อครู่ลงแรงมากกว่าก็จะได้รับมากขึ้น

“มันควรไม่เป็นอะไร” ไฉเซียนจุนพูดเสียงเบา

“ผิวหนังข้าหนา ให้ข้าไปเอาหรือไม่?” เนี่ยเฉวียนมองไฉเซียนจุนแล้วถาม

“ได้!” เจียวเซี่ยงหยวนคิดอยู่ครู่หนึ่งและไม่คัดค้าน ไฉเซียนจุนพยักหน้าเช่นกัน

เนี่ยเฉวียนเดินไปหาดอกบัวฝันหวานด้วยรอยยิ้ม

แม้จะยืนยันแล้วว่าไม่มีอันตราย แต่เนี่ยเฉวียนยังคงเดินเข้าไปอย่างระวังและใช้เวลาพักหนึ่งจนเดินไปถึงมัน เมื่อเห็นดอกบัวฝันหวานขยับเล็กน้อยเนี่ยเฉวียนก็ตกอยู่ในภวังค์

เนี่ยเฉวียนกระพริบตาขมวดคิ้วด้วยความสับสน หันไปมองเจียวเซี่ยงหยวนคนอื่นและเห็นว่าพวกเขาไม่ได้แสดงสีหน้าผิดปกติ

เนี่ยเฉวียนหันไปมองดอกบัวฝันหวาน หลังคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ปล่อยพลังภายในโจมตีดอกบัวฝันหวาน เมล็ดบัวพุ่งออกมาจากดอกบัวฝันหวานตกไปอยู่ในมือเนี่ยเฉวียน

ดอกบัวฝันหวานไม่เคลื่อนไหว เนี่ยเฉวียนมองเมล็ดบัวในมือ กลิ่นหอมเล็กน้อยลอยอยู่รอบๆซึ่งไม่ต่างจากในบันทึก

เนี่ยเฉวียนโล่งใจและเริ่มขุดดอกบัวฝันหวานออกมา

เนี่ยเฉวียนใช้เวลาหนึ่งเค่อในการขุดดอกบัวฝันหวานรวมถึงรากทั้งหมดที่อยู่ด้านล่าง

ดอกบัวฝันหวานสามารถกินได้ทุกส่วนรวมถึงราก ความแตกต่างอยู่ที่ความแรงของฤทธิ์

เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรเหลือแล้วเนี่ยเฉวียนจึงรีบออกจากสระ ทุกคนไปรวมกันรอบตัวเขาและมองดอกบัวฝันหวานในมือเนี่ยเฉวียนด้วยสีหน้าตื่นเต้น

แม้จะมีขัดเกลาไขกระดูกตายไปหลายคน แต่การสูญเสียถือว่าน้อยมาก ตอนนี้ได้รับดอกบัวฝันหวานกับแกนอสูรระดับสูงสุดขั้นหนึ่งมา ไม่อาจพูดว่าทำกำไรได้มากมายแต่มันพอๆกัน

“มาทำข้อตกลงกันก่อน ข้าต้องการเพียงดอกบัวฝันหวาน ไม่ต้องการแกนอสูร” ไฉเซียนจุนพูดอย่างเคร่งขรึม แกนอสูรมีผลกับเขาน้อยมาก สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือนำมันไปแลกกับค่าผลงาน

“มอบแกนอสูรให้ข้า ข้าไม่เอาดอกบัวฝันหวาน” เนี่ยเฉวียนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนยื่นดอกบัวฝันหวานออกไปและหยิบแกนอสูรมา

วิชาของหอเป๋ย์โต่วสามารถดูดซับแกนอสูร เนี่ยเฉวียนดูดซับมันตอนอยู่ในดินแดนลับได้

เจียวเซี่ยงหยวนและไฉเซียนจุนอดยิ้มไม่ได้ จากนั้นเริ่มแจกจ่ายตามที่ตกลงไว้ก่อนหน้า

มีเมล็ดบัวอยู่มากมาย ระดับขัดเกลาไขกระดูกได้หนึ่งเม็ด ระดับขัดเกลาอวัยวะภายในได้เพิ่มอีกเล็กน้อย กัวหลินซานได้เมล็ดบัวสามเม็ด ส่วนเฉินเฟยได้ห้าเม็ด

หลังแบ่งเมล็ดบัวแล้ว ส่วนที่เหลือคือใบบัว ส่วนใหญ่ถูกแบ่งให้เจียวเซี่ยงหยวนกับไฉเซียนจุน ผลจากทักษะธนูของเฉินเฟยเป็นที่ประจักต่อทุกคน เขาจึงได้ส่วนแบ่งมาเล็กน้อยด้วย

ในสายตาทุกคน การแบ่งส่วนของเจียวเซี่ยงหยวนทั้งสองค่อนข้างยุติธรรม แน่นอนว่ายังมีอคติอยู่เล็กน้อย แต่ก็ถือว่ายุติธรรมแล้ว

ไม่เวลาไม่นานดอกบัวฝันหวานถูกจัดแบ่งให้กับทุกคน ใบหน้าทุกคนแสดงรอยยิ้ม

บางคนมองเมล็ดบัวในมือและกินมันเข้าไปอย่างกระตือรือร้น

ตามบันทึก ดอกบัวฝันหวานละลายในปากและไม่สร้างภาระให้กับพลังจิตใจ ต่อให้กินดอกบัวฝันหวานทั้งต้นก็ยังสบายดี พลังจิตใจจะก้าวหน้าตามธรรมชาติอย่างนุ่มนวล

“ดี...”

บางคนกินเมล็ดบัวแล้วรู้สึกว่ารสชาติมันแปลก มันละลายในปากเหมือนในบันทึกแต่ทำไมมันถึงลื่นๆ

กัวหลินชานมองเมล็ดบัว คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจกินมัน ให้ดีที่สุดควรเปลี่ยนสิ่งนี้เป็นพลังทันที ไม่อย่างนั้นหากมีคนขโมยไปแล้วจะไม่โกรธหรือ?

“รอก่อนศิษย์พี่ใหญ่”

เฉินเฟยยื่นมือหยุดกัวหลินซาน แม้เคล็ดพันต้นกำเนิดจะไม่เตือน แต่เฉินเฟยรู้สึกแปลกๆตลอดเวลาเมื่อมองเมล็ดบัวและใบบัว

เหตุผลไม่ชัดเจนราวกับว่ามีม่านบังตา สิ่งนี้ทำให้เฉินเฟยรู้สึกอึดอัดแต่บอกไม่ได้ว่ามันคืออะไร

กัวหลินซานมองเฉินเฟยด้วยความสับสน ในเวลาไม่นานหลายคนได้กลืนเมล็ดบัวไปแล้ว

เฉินเฟยขมวดคิ้ว มองเมล็ดบัวในมือและบีบอย่างแรง

ผิวเมล็ดบัวแตกละเอียด น้ำหยดลงจากนิ้วเฉินเฟย กลิ่นหอมจางลอยเข้ามาในจมูก การสัมผัสและการรับรสนั้นไม่มีอะไรผิดปกติ

“ศิษย์น้อง นี่…” กัวหลินซานมองเฉินเฟยอย่างสงสัย การบดเมล็ดบัวแบบนี้เป็นการสิ้นเปลือง ผลของมันลดลงอย่างน้อยสองส่วน

เฉินเฟยไม่พูดอะไร โยนเมล็ดบัวและใบบัวในมือกัวหลินซานลงกล่องหยกแล้วปิดไว้อย่างดี

ช่วงเวลานิรันดร์!

เคล็ดพันต้นกำเนิดหมุนเวียนอย่างรวดเร็ว เฉินเฟยใช้ความสามารถจิตใจโจมตีเมล็ดบัวที่แตกในมือ

“ปัง!”

ทันใดนั้นศีรษะเฉินเฟยลอยกลับราวกับถูกกระแทกอย่างแรง จมูกเฉินเฟยเลือดไหลเหมือนถูกใครบางคนต่อย เฉินเฟยมึนงงไปหมดจนแทบแยกทิศทางไม่อก

“วิ่ง!”

เฉินเฟยคำรามด้วยความโกรธ คว้าแขนกัวหลินซานวิ่งออกไป

***ขออภัยที่หายไปนาน***