ตอนที่ 95 ตระกูลไวท์ทำตัวเอง

"บูม..."

สามารถได้ยินเสียงสั่นสะเทือนหลายครั้ง อาจารย์ใหญ่และล็อครู้ทันทีว่าใครกำลังมา

“อาจารย์ใหญ่! ล็อค! พวกคุณโอเคไหม” ทริสตันมองไปรอบๆ อย่างใจจดใจจ่อ และแจ๊คก็ตามหลังเขามา

“ลดเสียงของคุณลงหน่อย คุณกําลังพยายามจะทําให้ฉันหูหนวกหรือเปล่าเนี่ย” ฮอบริกบ่นด้วยความโกรธ

“คุณได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนั้นเลยงั้นเหรอ?” ทริสตันรีบวิ่งไปเพียงเพื่อหวังจะได้รับการต้อนรับจากอาจารย์ใหญ่อย่างยินดี

ในทางกลับกันล๊อคไม่ได้รับอันตรายอะไร เขายังคงแสดงสีหน้าสงบเหมือนปกติ

“ผู้เฒ่าไวท์อยู่ที่ไหนแล้วล่ะ? เขาหนีไปเมื่อเขาถูกโจมตีหรือเปล่า” แจ๊คให้ความสนใจอย่างใกล้ชิดกับสภาพแวดล้อมของเขา

“เขาจะไปที่ไหนได้อีก? หุบเขาทั้งหมดนี้คือหลุมฝังศพของเขา…” เสียงของฮอบริกแผ่วเบา ดูเหมือนว่าเขายังคงมีความผูกพันกับเพื่อนเก่าของเขาอยู่

ท้ายที่สุดพวกเขารู้จักกันมาห้าสิบปีแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่สะท้านกับการตายของเพื่อนเก่าคนนี้ของเขา

หลังจากได้รับบทสรุปของสิ่งที่เกิดขึ้น อาจารย์ทั้งสองมองล๊อค ราวกับว่าเขาเป็นสัตว์ประหลาด

อย่างไรก็ตามล็อคไม่ได้สนใจมัน เขาแนะนำว่า “กลับกันเถอะครับ ครูใหญ่ต้องการการรักษา และผมก็หิวแล้ว!”

ทริสตันและแจ๊คพยักหน้า พวกเขามีปัญหาในการรับมือกับความแข็งแกร่งของล๊อค

...

ทิวทัศน์ยามค่ำคืนของสถาบันการศึกษานั้นงดงามมาก!

แน่นอนว่า ไดอาน่าเป็นผู้นํางานเลี้ยงต้อนรับที่สนาม!

ทั้งอาจารย์และนักศึกษาเต็มสนาม

ล๊อคหาวขณะที่เขาเดินออกจากห้องพักของเต่าดำไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะเรียกเขาว่าซูเปอร์สตาร์ของสถาบันการศึกษาแห่งนี้!

ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างตะโกนชื่อเขา!

“ล็อค! ขอลายเซ็นหน่อย...”

“คุณรับฉันเป็นศิษย์ได้ไหม”

“ไอดอลของฉัน! นี่คือบัตรวีไอพีสําหรับหนึ่งในร้านอาหารของเขตไดมอนด์โปรดรับไว้เป็นของขวัญด้วยเถอะ!”

"ฉันอยากแต่งงานกับคุณจังเลย..."

“นี่คือนมมานา! การต่อสู้ของคุณคงต้องใช้มานาไปมากเลยใช่ไหมล่ะ”

ล๊อคไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าการออกจากบริเวณนี้อย่างรวดเร็ว นอกจาก "บัตร VIP ร้านอาหาร" แล้วล๊อคยังไม่สนใจสิ่งอื่นใดอีก

ท้ายที่สุดการกินเป็นสิ่งจําเป็น! ยิ่งไปกว่านั้น ร้านอาหารยังเป็นที่รู้จักกันดีในเขตไดมอนด์!

อย่างไรก็ตามล๊อคกังวลว่ามันมาพร้อมกับข้อผูกมัด และด้วยเหตุนี้ เขาจึงเทเลพอร์ตออกไปผ่าน Spatial Movement ของขาวน้อยแทน และแน่นอนว่าไม่มีใครสามารถบอกได้ว่าเขาไปที่ไหน

เมื่อนักเรียนสงบสติอารมณ์ลงได้ในที่สุด อาจารย์ผู้สอนสองสามคนที่มีแบทเทิลบีสต์ทางการแพทย์ก็ออกมาตรวจดูอาการบาดเจ็บของอาจารย์ใหญ่ฮอบริก

เมื่อมองไปที่ชายชราที่หมดสติ อาจารย์กล่าวว่า

“เขาอยู่ในสภาพที่บาดเจ็บร้ายแรงมาก ฉันจะทำการถ่ายเลือดในทันที...”

“มีแผลเปิดจากการโจมตีของแบทเทิลบีสต์บนร่างกายของเขา เขาต้องรับการรักษาโดยการเย็บแผล...”

“กระดูกของเขาหักไปสองสามชิ้น...”

“ถ้าเขามาถึงช้ากว่านี้ เขาจะต้องตายแน่ๆ...”

ทริสตันและคนอื่นๆ อ้าปากค้าง เป็นเวลานานมากแล้วที่อาจารย์ใหญ่ได้ใช้กําลังของเขาอย่างเต็มที่!

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทําให้พวกเขาหวาดกลัวยิ่งกว่านั้นคือ ล๊อค

ล๊อคเอาชนะผู้เฒ่าไวท์ได้อย่างง่ายดาย ซึ่งฮอบริกต่อสู้ดิ้นรนอย่างสิ้นหวังได้อย่างง่ายดาย!!

“เด็กคนนี้มีอะไรมากกว่าที่ตาเห็นจริงๆ !”

...

หลังจากทํางานหนักมาทั้งคืน ในที่สุดเหล่าอาจารย์แพทย์ก็ช่วยฮอบริกหลุดพ้นจากกรงเล็บแห่งความตาย อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่แน่ใจว่า ฮอบริกจะใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะได้สติฟื้นขึ้นมา

พูดตามตรง พวกเขาไม่แน่ใจว่าโฮบริกจะสามารถฟื้นคืนสติได้หรือเปล่า

น้ำตาเริ่มก่อตัวขึ้นที่ดวงตาของไดอาน่าเมื่อเธอทราบข่าว

ทริสตัน,จอห์น,แจ๊คและอาจารย์ผู้สอนคนอื่นๆ ต่างก็มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก

ฮอบริกเป็นเสาหลักของสถาบันการศึกษาของสหพันธ์!

หากเกิดเหตุการณ์ซ้ำอีกในปัจจุบัน สถาบันการศึกษาขาดอาจารย์ที่โดดเด่น ดังนั้น หากอาจารย์ใหญ่ที่มีชื่อเสียงเสียชีวิต ไม่เพียงแค่สถาบันการศึกษา แต่ทั้งเมืองศักดิ์สิทธิ์จะสูญเสียที่ยืนในสังคม!

“เราได้แต่ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพระเจ้า… สำหรับวาระต่อไป ฉันเสนอให้อาจารย์ที่ไม่ใช่แพทย์ผลัดกันลาดตระเวนประภาคาร สำหรับการเฝ้าดูอาการของอาจารย์ใหญ่ฮอบริก ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเราเถอะ” อาจารย์แพทย์อาวุโสเสนอการจัดการที่สมเหตุสมผลแต่น่าหดหู่

หลังจากเดินออกจากประภาคาร แจ๊คกระซิบกับทริสตันและไดอาน่าว่า “ก่อนที่อาจารย์ใหญ่จะหมดสติ เขาบอกให้ฉันเก็บความลับเกี่ยวกับเรื่องการกําจัดผู้เฒ่าไวท์ของล๊อค ถ้าใครถามก็บอกพวกเขาว่าผู้เฒ่าไวท์เสียชีวิตหลังจากมานาของเขาหมด...”

ทริสตันและไดอาน่าพยักหน้าเห็นด้วย

ท้ายที่สุด ความพ่ายแพ้ของผู้เฒ่าไวท์เป็นเหตุการณ์สําคัญ ไม่เพียงแต่ในเมืองศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น แต่ยังรวมถึงตัวสหพันธ์ด้วย

หากมีใครรู้ถึงความสำเร็จของล๊อค เขาจะต้องเผชิญหน้ากับผู้ท้าชิงทุกวันอย่างไม่ต้องสงสัย หากเป็นเช่นนั้นล๊อคจะไม่สามารถเรียนอย่างสงบได้อีกต่อไป

ยิ่งไปกว่านั้น แนวคิดของฮอบริกสอดคล้องกับบุคลิกที่เรียบง่ายของล๊อคด้วย

ในขณะเดียวกัน...

ตระกูลไวท์อยู่ในความโกลาหล!

หลังจากทราบการเสียชีวิตของผู้เฒ่าไวท์และนายน้อยทั้งสาม คนรับใช้ของตระกูลไวท์ก็หนีออกจากคฤหาสน์ พวกเขารู้ว่าตระกูลใกล้จะล่มสลายแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น มาร์เลขาของผู้เฒ่าไวท์ยังไม่มีใครเจอเขาเลย

ตอนนี้มันขึ้นอยู่กับเอเดรียนที่ต้องนั่งรถเข็นและอลิซน้องสาวของเขาที่จะรักษาความสงบเรียบร้อย

อย่างไรก็ตาม คนรับใช้ไม่สนใจสองพี่น้องเลย ท้ายที่สุดแล้ว ตอนนี้พวกเขาสูญเสียแบทเทิลบีสต์ไปแล้ว พวกเขาไม่ได้แสดงท่าทีคุกคามใดๆ เลย

นอกเหนือไปจากการปฏิบัติที่โหดร้ายที่สองพี่น้องได้กระทำต่อคนรับใช้ไปก่อนหน้านี้!

“พี่ชาย! เราควรทําอย่างไรกันดี” อลิซร้องไห้สะอึกสะอื้น

เอเดรียนซึ่งมีสีหน้าตื่นตระหนกก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี

ยิ่งไปกว่านั้น นี่ไม่ใช่ปัญหาที่ร้ายแรงที่สุดที่พวกเขาต้องเผชิญ

แผนการที่ผู้เฒ่าไวท์และโมโตะคิดขึ้นนั้นสำเร็จแล้ว!

ในปัจจุบัน ขุนนางมากกว่า 80% ในเมืองศักดิ์สิทธิ์ได้ระบุว่าตระกูลไวท์เป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งของพวกเขา

ทันทีที่คนรับใช้จากไป ขุนนางที่แสวงหาการแก้แค้นก็มาถึงบ้านของพวกเขา

"ปล่อย... ปล่อยฉันไป!" อลิซถูกสมาชิกในตระกูลเคนบีบคอ

ชายหนุ่มกล่าวว่า “พี่ชายของคุณได้ฆ่าพ่อและพี่ชายสองคนของฉัน เราจะตัดสินเรื่องนี้กันอย่างไรล่ะ”

“พ่อแม่ของเราก็เสียชีวิตด้วยมือของพวกเขาเช่นกัน ฉันได้สอบถามศาลรัฐบาลกลางแล้ว เราสามารถแก้แค้นเรื่องนี้ได้!”

“ลูกสาวของฉันเพิ่งอายุสิบแปดปี และตอนนี้ฉันจะไม่ได้พบเธอและลูกชายอีกสองคนของฉันอีกเลย...”

“ฉันจะถลกหนังพวกคุณทั้งเป็น! และเมื่อฉันถลกหนังพวกคุณแล้ว ฉันจะหั่นพวกคุณเป็นชิ้นๆ!”

แบทเทิลบีสต์หลายตัวได้อยู่ในห้องโถงของคฤหาสน์ตระกูลไวท์

สองพี่น้องถูกห้อมล้อมด้วยความกระหายเลือดจากทุกด้าน!

“จ จ่าย ! เราจะจ่ายให้คุณ!” เอเดรียนพูดตะกุกตะกักด้วยความกลัว แม้ว่าพ่อและพี่น้องของเขาจะจากไปแล้ว แต่ตระกูลไวท์ก็ยังร่ำรวยมาก

อย่างไรก็ตาม ความแค้นฝังลึกเช่นนี้จะแก้ไขได้ง่ายๆ ด้วยเงินได้งั้นหรอ?

คิ้วที่ผ่อนคลายของขุนนางได้ให้คำตอบแก่เขา...

"ใช่แล้ว!"

ดูเหมือนว่าขุนนางได้วางแผนไว้ล่วงหน้าแล้ว เมื่อได้ยินคําพูดของเอเดรียน ขุนนางก็เรียกแบทเทิลบีสต์กลับและเริ่มพูดคุยปรึกษากัน

ในขณะนี้เอเดรียนและอลิซตระหนักว่า แผนของโมโตะได้ช่วยทำให้เกิดผู้นําคนใหม่เหล่านี้แทน!