ตอนที่ 93: นักเรียนของสถาบันการศึกษาของสหพันธ์

“มั่นใจได้เลยว่าแกเป็นคนนอกคนแรกที่ได้เห็นรูปแบบฟิวชั่นนี้ อนิจจามันก็น่าเสียดายเช่นกัน! ท้ายที่สุด มันยังบ่งบอกได้อีกว่า แกจะได้พบกับจุดจบในไม่ช้านี้แน่นอน...”

ผู้เฒ่าไวท์ไม่ได้พูดคําเหล่านั้นด้วยความเย่อหยิ่ง อย่างไรก็ตาม จากสถานการณ์ของพวกเขาแล้ว มันเข้าข้างเขาอย่างมาก!

ในไม่ช้า แบทเทิลบีสต์ฟิวชั่นที่ปกคลุมไปด้วยสายฟ้าและเปลวไฟ และมีแถบสีแดงและสีเงินปรากฏขึ้น!

ลักษณะเด่นที่ดึงดูดความสนใจมากที่สุดคือหาง ซึ่งปลายของมันมีรูปร่างเหมือนลูกศร

"วู้ววววววววว.."

ทุกการเคลื่อนไหวของหางของมัน ทําให้เกิดกระแสลมกระโชกแรง

"จัดการมัน!"

เหงื่อของฮอบริกไหลลงมาราวกับน้ำตก เขารู้ดีว่าคู่ต่อสู้ของเขาแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมมาก!

ในสถานการณ์ที่ชี้เป็นตายนี้ ฮอบริกรู้ว่าเขาต้องรีบโจมตีก่อน!

ตามคําสั่งของมาสเตอร์ ภูตปฐพีทําให้พื้นดินข้างล่างของแบทเทิลบีสต์ฟิวชั่นกลายเป็นหลุมลึกเพื่อจำกัดการเคลื่อนไหวก่อน!

กระบวนการนี้เกิดขึ้นในพริบตา และเมื่อถูกจำกัดการเคลื่อนไหวแล้ว ภูตปฐพีก็ปลดปล่อยพลังกระแทกอันทรงพลังใส่แบทเทิลบีสต์ฟิวชั่นตัวนั้น

แบทเทิลบีสต์ฟิวชั่นไม่สามารถหลบหนีได้ทันเวลา เป็นผลให้ขาของมันถูกมัดไว้โดยห่วงหินที่ยิงออกมาจากพื้น!

“ตาเฒ่าบัดซบ ในที่สุดแกก็ตัดสินใจที่จะทุ่มสุดตัวแล้วงั้นหรอ” ผู้เฒ่าไวท์สังเกตเห็นการจ้องมองอย่างแข็งกร้าวของฮอบริก และเขาตระหนักว่าฮอบริกได้ยอมรับแล้วว่าเขาจะไม่รอดจากการต่อสู้กันในครั้งนี้

เขาตะโกนบอกแบทเทิลบีสต์ของเขา! ดิ้นให้หลุดจากห่วงพวกนั้นซะ!”

เมื่อตระหนักว่า ยิ่งการใช้กําลังมากขึ้นทำให้ห่วงพวกนั้นรัดแน่นมากขึ้นกว่าเดิม แบทเทิลบีสต์ฟิวชั่นจึงตัดสินใจใช้พลังธาตุแทน! มันปล่อยสายฟ้าเคลือบเปลวไฟใส่ภูตปฐพีเพื่อพยายามทําลายมัน!

อย่างไรก็ตามฮอบริกไม่ได้นั่งเฉยๆ ในช่วงเวลานี้!

เขาวางตําแหน่งภูตที่เหลือของเขาในมุมที่สมบูรณ์แบบในการโจมตีไว้แล้ว!

“Water Peak Bash!  Wooden Blade!  Ice Slash!”

ภูตทั้งสามปลดปล่อยการเทคนิคการโจมตีที่แข็งแกร่งที่สุดไปพร้อม ๆ กัน!

ภูตปฐพีได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ฮอบริกปฏิเสธที่จะยอมถอย!

“Swamp Prison(คุกบึง)!”

ภูตปฐพีก็ใช้การเคลื่อนไหวที่แข็งแกร่งที่สุดเช่นกัน!

ดินหลายตันเริ่มทับถมใส่แบทเทิลบีสต์ฟิวชั่น

ภายในเวลาไม่กี่วินาที ภูตปฐพีก็ห่อหุ้มแบทเทิลบีสต์ฟิวชันไว้ในดินได้สําเร็จ อย่างไรก็ตาม มันไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น และมันยังคงเพิ่มกองดินบนแบทเทิลบีสต์ฟิวชั่นจนกระทั่งมีการสร้างลูกบอลโคลนขนาดใหญ่!

แบทเทิลบีสต์ฟิวชั่นพยายามไม่หยุด แต่การกระทําแต่ละครั้งทําให้ลูกบอลแข็งตัวมากขึ้นไปอีก!

ทันทีที่ภูตปฐพีทำสําเร็จ การโจมตีของภูตอีกทั้งสามตัวก็มาถึงจุดไคลแม็กซ์!

“โบ๊มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม! ! !”

ทันใดนั้นหุบเขาก็เต็มไปด้วยแสงสีเขียวและสีน้ำเงิน!

การโจมตีของฮอบริกมาถึงแล้ว!

การโจมตีที่ทรงพลังทำให้ก้อนหินปลิวว่อนไปทุกที่ และมีหลุมมากมายเนื่องจากการกระแทก!

ขาของฮอบริกอ่อนลงขณะที่เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก

การโจมตีเป็นทักษะการผสมผสานที่เขาฝึกฝนมาหลายปี แต่ช่างน่าเสียดาย การโจมตีนี้จะแข็งแกร่งขึ้นอีกมากหากภูตอัคคีของเขายังคงมีชีวิตอยู่!

หลังจากสูดหายใจเข้าลึก ๆ สองครั้ง ฮอบริกก็ตระหนักว่าแบทเทิลบีสต์ฟิวชั่นไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว

“บางทีการโจมตีของฉันอาจสําเร็จก็ได้...” การมองเห็นของฮอบริกพร่ามัวเนื่องจากความเหนื่อยล้า

นอกจากนี้เขายังรู้สึกว่าภูตปฐได้ตายไปแล้ว มันใช้พลังเฮือกสุดท้ายเพื่อปลดปล่อยทักษะก่อนหน้านี้

อย่างไรก็ตาม เมื่อฮอบริกหันไปมองผู้เฒ่าไวท์ เหงื่อเย็นก็ไหลออกมาตามร่างกายของเขา!

ผู้เฒ่าไวท์กําลังหัวเราะ!

“ไอ้แก่บัดซบ แม้ว่าท่านี้ของแกจะทรงพลังมาก แต่ก็ยังเทียบไม่ได้กับแบทเทิลบีสต์ฟิวชั่นของฉันหรอก!”

มีแสงวาบปรากฏขึ้นจากภายในหลุม!

มีเสียงคำรามอย่างเกรี้ยวกราดตามมา!

จากนั้นแบทเทิลบีสต์ฟิวชั่นก็กระโดดออกจากหลุมอย่างสง่าผ่าเผย!

"อะไรกัน!" แม้ว่าฮอบริกจะยังคงมีมานาเพียงพอ แต่ก็ไม่สามารถพูดถึงร่างกายของเขาได้ เลือดได้ไหลลงมาจากมุมปากของเขาแล้ว!

แบทเทิลบีสต์ฟิวชั่นไม่ได้รับบาดเจ็บ อันที่จริงมันได้รับความเสียหายอย่างหนักจากการโจมตีของฮอบริก!

“ฉ่าา... ฉ่าา... ฉ่าา....”

อย่างไรก็ตาม เลือดที่ไหลออกมาจากบาดแผลก็ระเหยไปทันทีด้วยอุณหภูมิสูงของเปลวไฟ!

ฉากแปลก ๆ ทําให้ฮอบริกจมดิ่งสู่ความสิ้นหวัง!

ร่างกายที่อ่อนล้าและบาดเจ็บของเขาปฏิเสธที่จะขยับ และเมื่อเขาหันไปมองผู้เฒ่าไวท์ เขาก็ตระหนักว่าผู้เฒ่าไวท์กําลังเดินเข้ามาหาเขาอย่างช้าๆ!

“คุณได้ภาวนาครั้งสุดท้ายในชีวิตแล้วหรือยังล่ะ...” มุมปากของผู้เฒ่าไวท์เผยรอยยิ้ม ในที่สุดเขาก็กําจัดก้อนหินที่น่าขยะแขยงที่ขวางทางเขามาหลายปีได้แล้ว!

ในสายตาของเขา ฮอบริกในตอนนี้ไม่มีอะไรมากไปกว่าสัตว์ที่กําลังจะตายเท่านั้น!

แม้ว่าฮอบริกจะไม่ได้ออกคําสั่งใดๆ ให้กับแบทเทิลบีสต์ของเขา แต่ภูตที่เหลือก็สมัครใจปกป้องเจ้านายของพวกมันด้วยร่างกายของพวกมันเอง!

ผู้เฒ่าไวท์ถ่มน้ำลายด้วยความขยะแขยงต่อภาพอันอบอุ่นตรงหน้าเขา “ฆ่าเขาซะ!”

"โฮว๊กกกกกกกกกกกกก! !”

แบทเทิลบีสต์ฟิวชั่นพุ่งไปข้างหน้าด้วยความแค้นเต็มที่! มันพร้อมที่จะฉีกฮอบริกเป็นชิ้น ๆ !

“ล็อค... ฉันจะต้องฝากอนาคตของเมืองศักดิ์สิทธิ์ไว้กับนายแล้วล่ะ...” เมื่อรู้ว่าเขาไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ของเขาได้ ฮอบริกค่อยๆ หลับตาลงและยอมจำนนต่อโชคชะตา...

ตูมมมมมมมมมมมมม! !

การระเบิดดังสนั่น สั่นสะเทือนทั่วบริเวณนั้น แต่ฮอบริกไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดเลย แต่ทั้งหมดที่เขารู้สึกได้คือมีเพียงสายลมที่อ่อนโยนเท่านั้น

ใบหน้าของผู้เฒ่าไวท์กระตุกเมื่อเห็นว่าแบทเทิลบีสต์ฟิวชั่นของเขาถูกเหวี่ยงขึ้นไปในอากาศ พอหันไปมองผู้ที่ทำ กลับเจอเป็นแค่เด็กหนุ่ม!

“นายเป็นใครกัน? นักเรียนของสถาบันการศึกษาของสหพันธ์งั้นหรอ?” ผู้เฒ่าไวท์ไม่เคยเห็นล๊อคมาก่อน ยิ่งไปกว่านั้น เขายังสันนิษฐานว่าลูกชายของเขาได้รับชัยชนะในการต่อสู้กันในเมืองแล้วด้วย ด้วยเหตุนี้ ความเป็นไปได้ที่ล๊อคจะยืนอยู่ตรงหน้าเขาไม่มีในความคิดเลย!

“อาจารย์ใหญ่ครับ โชคดีนะที่ไม่มีใครเต็มใจมาที่สถานที่รกร้างแห่งนี้ มิฉะนั้น ศักดิ์ศรีของท่านคงจะลดลงไปมาก...” แม้ว่าคำพูดของล๊อคจะรุนแรง แต่ล๊อคก็ยังยกตัวฮอบริกไปยังจุดที่ปลอดภัยและวางเขาลงอย่างนุ่มนวล

แบทเทิลบีสต์ฟิวชั่นถูกจับโดยไม่ทันตั้งตัวจากการโจมตีของล็อค มันเจ็บปวดมากจนร้องครวญครางและกลิ้งไปมาไม่หยุด

“งั้นฉันถือว่านายได้จัดการเรื่องการดวลในเมืองเรียบร้อยแล้วสินะ? แค่กๆ...” ฮอบริคมีความสุขมากที่พบว่าล็อคนั้นปลอดภัยดี

“ล็อค ความแข็งแกร่งของตาเฒ่าไวท์นั้นไม่ธรรมดา อย่าฝืนตัวเองที่จะเอาชนะเขาเลย ถ้านายเอาชนะเขาไม่ได้ ก็หนีไปเถอะ...” ฮอบริกไม่โกรธล๊อคที่ทิ้งเขาไว้ข้างหลัง ท้ายที่สุด ถ้าล็อคเสียชีวิต จะไม่มีใครสามารถหยุดผู้เฒ่าไวท์จากการปกครองเมืองศักดิ์สิทธิ์ได้ในอนาคต

ยิ่งไปกว่านั้น ฮอบริกสงสัยว่าล๊อคจะสามารถเอาชนะผู้เฒ่าไวท์ได้ไหม

แม้ว่าล๊อคจะเป็นเจ้าของแบทเทิลบีสต์สีโรสโกลด์มากกว่าผู้เฒ่าไวท์หนึ่งตัว แต่ไม่ควรมองข้ามพลังของแบทเทิลบีสต์ฟิวชั่น

“ทำไมคุณถึงรีบร้อนที่จะจากไปล่ะ? การลอบโจมตีของผมก่อนหน้านี้คงเป็นการเสียเปล่า! ไม่ต้องกังวล ตาแก่ ผมสามารถจัดการกับเขาได้อย่างง่ายดาย...” ล็อคพูด ตอนนี้เขาภูมิใจมากกับการลอบโจมตีของเขา!

ฮอบริคยังหัวเราะเบาๆ วิธีการต่อสู้ของล็อคทำให้เขานึกถึงแนวทางของเขาเอง มันไร้ยางอาย!

“ผมคาดว่าอาจารย์ทริสตันกําลังมาที่นี่ คุณควรพักผ่อนสักพักนะ!” โดยไม่ต้องรอคําตอบของฮอบริกจากนั้นล๊อคก็เดินไปหาผู้เฒ่าไวท์

"แกเป็นใครกันแน่?"

“ฉันเพิ่งดวลในเมืองเสร็จ คุณคิดว่าฉันเป็นใครกันล่ะ” ล๊อคตอบด้วยรอยยิ้มที่ภูมิใจ