ตอนที่ 78: ก่อนวันทำสงครามครั้งใหญ่!

อัลวาไม่ตอบคําถามของพวกเขา แต่เขากลับก้มหน้าลงเพื่อดูนาฬิกาของเขา อันที่จริงเขาต้องการให้สามนาทีจบลงโดยเร็วที่สุด

ไม่นานนัก เข็มบนนาฬิกาก็ชี้มาที่เลข 12 แล้ว บ่งบอกว่าสิ้นสุดการรอคอยสามนาทีของเขาแล้ว

เขาเงยหน้าขึ้นมองผู้ประท้วงหลายสิบคนที่อยู่บริเวรหน้าประตู และเปิดเผยสีหน้าที่น่ากลัวออกมา

“รถถังทะลวงสวรรค์... พร้อมสู้!”

ทันทีที่เขาออกคําสั่ง รถถังสีดําที่มีการออกแบบที่สวยงามก็ปรากฏขึ้นในพื้นที่ว่างระหว่างอัลวาและประชาชน มันให้ความรู้สึกของการนองเลือดออกมา

แบทเทิลบีสต์ของอัลวายังเป็นประเภทจักรกล เช่นเดียวกับของทริสตั้น!

"บดขยี้พวกมันซะ!"

ทันทีที่อัลวาพูดจบประโยค รถถังของเขาก็คําราม มันทุบผ่านประตูเหล็กและวิ่งผ่านประชาชนที่รวมตัวกันที่หน้าประตู!

พลเมืองที่เห็นรถถังรู้สึกหวาดกลัวในทันที พวกเขาใช้เวลาช่วงสุดท้ายในชีวิตด้วยความตกใจในความกล้าของอัลวา

ชั่วขณะหนึ่ง เสียงกรีดร้องและเลือดโปรยปรายไปทั่วบริเวณหน้าคฤหาสน์ของตระกูลไวท์

อย่างไรก็ตาม อัลวารู้สึกสบายใจ อันที่จริง การสังหารประชาชนช่วยให้เขาระบายความโกรธได้เป็นอย่างดี!

ท้ายที่สุด เขาได้ระงับความโกรธของเขานานเกินไปในช่วงสองสามวันที่ผ่านมานี้!

“ล็อค... แกคือคนต่อไปที่รถถังของฉันจะบดขยี้ให้แหลกเป็นเสี่ยงๆเลยล่ะ!”

...

การสังหารหมู่ของอัลวาทำให้ทั้งเมืองศักดิ์สิทธิ์ตกตะลึง

แม้ว่าผู้ประท้วงจะบุกรุกพื้นที่ของตระกูลไวท์จริง แต่พวกเขาไม่ควรหันไปใช้กลวิธีที่เลวทรามเช่นนี้เพื่อขับไล่พวกเขากลับ ดังคํากล่าวที่ว่า กฎหมายไม่สามารถบังคับใช้ได้เมื่อทุกคนเป็นผู้กระทําความผิด

อย่างไรก็ตาม ศาลรัฐบาลกลางยังคงปฏิบัติตามกฎหมาย ในจดหมายพวกเขาได้ประกาศตัดสินว่า การที่ตระกูลไวท์ได้การจัดการกับผู้ประท้วงนั้นเป็นไปตามกฎหมายแล้ว!

คําตัดสินของศาลทําให้พลเมืองของเมืองศักดิ์สิทธิ์ไม่พอใจตระกูลไวท์มากยิ่งขึ้นไปยิ่งกว่าเดิม

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากพวกเขาไม่มีแรงที่จะต่อสู้กลับ พวกเขาสามารถทนได้เพียงเงียบ ๆ เท่านั้น

ความหวังเดียวของพวกเขาคือการต่อสู้เป็นตาย ระหว่างสถาบันบีสต์มาสเตอร์ขั้นสูงของสหพันธ์และตระกูลไวท์ที่จะเกิดขึ้นภายในสองสามวันข้างหน้านี้เพียงเท่านั้น

ในตอนนี้ พลเมืองของเมืองศักดิ์สิทธิ์ถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่ง ฝั่งหนึ่งส่วนใหญ่ประกอบด้วยพลเมืองทั่วไปที่สนับสนุนสถาบันบีสต์มาสเตอร์ขั้นสูงของสหพันธ์ ในขณะที่อีกฝั่งหนึ่งสนับสนุนตระกูลไวท์และส่วนใหญ่ประกอบด้วยพวกขุนนางเป็นหลัก

...

ในขณะนี้ มีคนสองสามคนนั่งอยู่บนกองหนังสือในสํานักงานของอาจารย์ใหญ่ขณะหารือเกี่ยวกับกลวิธีในการจัดการตระกูลไวท์

“การต่อสู้จะเกิดขึ้นในใจกลางเมืองศักดิ์สิทธิ์ บนสนามประลองการต่อสู้ที่ใหญ่ที่สุดของเมือง! และเวลาถูกกําหนดไว้ที่ทุ่มครึ่งในตอนเย็นของวันพรุ่งนี้” ไดอาน่าเสริมว่า "ตระกูลไวท์จะส่งอัลวา โมโตะ และเลขามาร์ออกมา"

“ผู้เฒ่าไวท์จะไม่ออกมาสู้ด้วยเหรอ?” ทริสตันถามด้วยความสงสัย ท้ายที่สุดแล้ว เกียรติยศของครอบครัวไวท์เป็นเดิมพัน ดังนั้นทริสตันจึงสันนิษฐานว่าพวกเขาควรจะทุ่มสุดตัว

“มีการประกาศสงครามมากกว่าหนึ่งฉบับ...” ด้วยเหตุนี้ ไดอาน่าจึงนําการประกาศสงครามออกมาอีกฉบับ

“ผู้เฒ่าไวท์ ได้ออกคําประกาศนี้ต่ออาจารย์ใหญ่ฮอบริกเพียงลําพัง การต่อสู้ของพวกเขาจะเกิดขึ้นในหุบเขาฮาวลิ่ง”

ฮอบริก แสดงความคิดเห็นว่า “ฉันรู้ว่าไอ้แก่นั่นมีแผนอื่น ไอ้สารเลวนั่นคิดว่าเขาเหนือกว่าใคร ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องการให้ใครมาขัดจังหวะการต่อสู้ของเขา…”

“ถ้าอย่างนั้นฉันจะเป็นตัวแทนของสถาบันการศึกษาร่วมกับทริสตั้นและแจ๊ค...” จอห์นผู้ช่วยอาจารย์ใหญ่แนะนํา

อีกสองคนไม่ได้คัดค้าน พวกเขาเห็นด้วยกับคําแนะนําของจอห์น

อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าฮอบริกจะไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจดังกล่าว แต่เขาเหลือบมองล็อคซึ่งกําลังพลิกดูหนังสือข้างชั้นหนังสือและพูดกับจอห์นว่า “ไม่! แจ๊คไม่จําเป็นต้องเข้าร่วม เราจะให้ล็อคเข้าร่วมแทน”

“อาจารย์ใหญ่ ฉันรู้ว่าคุณหวังกับเขาไว้สูง แต่คุณคงรู้ว่าความแข็งแกร่งของอัลวาและมาร์ ทั้งคู่ล้วนเป็นบีสต์มาสเตอร์ระดับซิลเวอร์ ขั้นที่ 3 ทั้งคู่! แม้ว่าล็อคจะอยู่ในคลาสไดมอนด์แต่เขาก็ยังอยู่ในระดับบรอนซ์ ขั้นที่ 2 เองนะ!”

ความกังวลของจอห์นไม่ได้ไม่มีเหตุผล แม้ว่าระดับของพวกเขาจะอยู่ห่างจากกันเพียงระดับเดียว จากประสบการณ์ก่อนหน้านี้ของเขา ความแตกต่างระหว่างระดับซิลเวอร์ และระดับบรอนซ์ ก็เปรียบเหมือนกับสวรรค์และโลก

ล็อคไม่ได้ยืนกราน แต่เขากลับถามอย่างสงสัยว่า “ทําไมไม่ให้นักเรียนจากชั้นเรียนคลาสดีไวน์เข้าร่วมล่ะ”

“นักเรียนชั้นเรียนคลาสดีไวน์ นั้นมีเรื่องของตัวเองที่ต้องจัดการ พวกเขายังคงฝึกฝนและเราไม่ควรเร่งรัดพวกเขา” ฮอบริกเลิกคิ้วและพูดว่า “เจ้าหนู อย่าพยายามหนีสิ! เรื่องนี้ได้รับการตัดสินแล้วล่ะนะ!”

ทุกคนรู้จักบุคลิกนิสัยของชายชราดีและพวกเขาไม่รังเกียจที่จะคัดค้านต่อ

“เฉพาะนักเรียนคลาสไดมอนด์เท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้ชมการต่อสู้ครั้งนี้แจ๊คคุณมีหน้าที่รับผิดชอบในการปกป้องความปลอดภัยของพวกเขา! ไดอาน่า คุณจะอยู่และปกป้องสถาบันการศึกษานี้!”

เมื่อจัดแจงเรียบร้อยแล้วทุกคนก็กลับไปเตรียมตัว

ล็อคไปทานอาหารกลางวันที่บ้านพ่อแม่ของเขา

“ลุกชาย คนทั้งเมืองกําลังพูดถึงการต่อสู้ระหว่างสถาบันของลูกกับตระกูลไวท์ในวันพรุ่งนี้ มันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับลูกใช่ไหม?” แม่ของล็อคถามขณะถือชามซุปอยู่ในมือ

ล็อคพยักหน้า “ผมจะเข้าร่วมในการดวลนี้ด้วย ผมไม่มีทางเลือก มันเป็นคําสั่งของอาจารย์ใหญ่น่ะครับ!”

"ห๊ะ!? ลูกจะต้องเผชิญกับอันตรายอีกครั้งแล้วงั้นหรอ? ขุนนางเหล่านี้ไม่ควรล้อเล่นนะ! พวกเขาทั้งหมดแข็งแกร่งมาก!” คําพูดของแม่ของเขาเริ่มกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ

พ่อของเขาพูดแทรกขึ้นมาว่า “คุณพูดจริงเหรอ! พวกคนร้ายก่อนหน้านี้ไม่แข็งแกร่งเช่นกันเหรอ? ในที่สุดลูกชายของเราก็ยังจัดการกับพวกเขาได้ใช่ไหมล่ะ? นอกจากนี้ ลูกของเรายังเข้าร่วมภายใต้คําสั่งของอาจารย์ใหญ่ด้วย อาจารย์ใหญ่ต้องมั่นใจในความสามารถของล็อคแน่ ถ้าเขาขอให้เขาเข้าร่วมใช่ไหมล่ะ ในความคิดของฉัน คุณไม่จำเป็นจ้องกังวลหรอกนะ!”

“การต่อสู้จะมีขึ้นในไม่ช้านี้แล้ว อย่าทำให้ลูกชายของเราลำบากใจไปมากไปกว่านี้เลย!”

แม้ว่าสิ่งที่พ่อของเขาพูดจะสมเหตุสมผลมาก แต่ความกังวลบนใบหน้าของแม่ของเขาก็ไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อยเลย

ในช่วงอาหารกลางวันพ่อของเขาให้กําลังใจลูกชายของเขาอย่างต่อเนื่อง เขาเชื่อว่าล็อคไม่ใช่คนธรรมดา เขาเป็นเด็กที่ได้รับพรจากเหล่าทวยเทพ!

“เจ้าลูกชาย! แม่ของลูกและพ่อตัดสินใจกันว่า เราจะไม่ไปไหนในวันพรุ่งนี้ และเราจะไม่ไปดูการต่อสู้ที่สนามด้วย เราจะดูผ่านแบทเทิลบีสต์ของคุณไดอาน่าเพื่อความปลอดภัยของเราเอง ลูกมั่นใจได้! ดังนั้นอย่าลังเลที่จะออกไปต่อสู้อย่างเต็มที่ในวันพรุ่งนี้นะ! ลูกต้องนำเกียรติยศมาสู่ครอบครัวของเรา! ฮ่า ๆ ๆ ๆ…”…"

ล็อครู้ว่าแม้ภายนอกพ่อของเขาจะดูเลินเล่ออยู่เสมอ แต่ความจริงแล้วเขาเป็นคนที่พิถีพิถันมาก

นับตั้งแต่เหตุการณ์ลักพาตัวครั้งที่แล้ว พวกเขานํานกฮูกของอาจารย์ไดอาน่าไปด้วยทุกที่ แม้ว่าพวกเขาจะออกไปซื้อของชําก็ตาม พวกเขาทําเช่นนั้นเพื่อป้องกันไม่ให้ล็อคนั้นต้องกังวล

ล็อคมองไปที่นกฮูกที่น่ารักที่ยืนอยู่บนโต๊ะอาหาร หลังจากป้อนเนื้อชิ้นเล็กๆ ให้มันแล้ว เขาก็พูดว่า “ขอโทษที่ทําให้นายต้องเหนื่อยหน่อยนะ!”

นกฮูกตอบส่งเสียงสองครั้ง

“พ่อกับแม่ไม่ต้องห่วงครับ คนพวกนั้นไม่มีค่าอะไรในสายตาของผมเลย อันที่จริง ผมอยากให้พวกเขาแข็งแกร่งมากกว่านี้นะ ไม่อย่างนั้นการต่อสู้คงจะน่าเบื่อน่าดูเลยล่ะครับ”

ล็อคไม่ได้พูดจากความเย่อหยิ่ง แม้ว่าเขาจะเป็นเพียงบีสต์มาสเตอร์ในระดับบรอนซ์แต่เขามีระบบที่ท้าทายสวรรค์คอยช่วยเหลือเขาอยู่ด้วย

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงถือว่าบีสต์มาสเตอร์ทั้งหมดที่อยู่ต่ำกว่าขั้นที่ 5 ของระดับซิลเวอร์นั้นเทียบกับเขาไม่ได้

“ดีมาก! ลูกเป็นเหมือนวีรบุรุษในตำนานจริงๆ! ตามที่คาดไว้เลยลูกชายของพ่อ!” ด้วยเหตุนี้พ่อของเขาจึงดื่มเบียร์อีกแก้ว

หลังจากอําลาพ่อแม่แล้วล็อคก็กลับไปที่หอพักของเขา อย่างไรก็ตาม เมื่อมาถึง เขาสังเกตเห็นว่าเพื่อนร่วมชั้นคลาสไดมอนด์ของเขามารวมตัวกันที่บริเวณทางเข้าหอพักของเขา

“หัวหน้า! คุณต้องชนะการต่อสู้ในวันพรุ่งนี้ให้ได้นะ!”

“น่าเสียดายที่เราอ่อนแอเกินไปและไม่สามารถช่วยอะไรได้มาก...”

“เราได้นําของมาช่วยสนับสนุนให้คุณมากมายเลยล่ะ ทานแทนอาหารเช้าของคุณในวันพรุ่งนี้เถอะนะ เชื่อฉันสิ! พวกมันจะเป็นประโยชน์สําหรับคุณอย่างแน่นอนเลยล่ะ!”