ตอนที่ 77: การคํานวณฮอบริก
ตอนที่ 77: การคํานวณฮอบริก
หลังจากที่ยื่นขวดนมมานาให้แล้ว ล็อคกล่าวว่า “คุณน่าทึ่งมากเลยล่ะ อาจารย์ใหญ่ฮอบริก การเปิดเผยการกระทําผิดของตระกูลไวท์ในช่วงเวลาดังกล่าวนี้ คงจะสร้างความเสียหายร้ายแรงต่อพวกเขาอย่างไม่ต้องสงสัยได้เลยล่ะครับ...”
หลังจากดื่มนมไปอึกใหญ่แล้ว ฮอบริกก็ตอบด้วยรอยยิ้มร่าเริง “โอ้ววว คุณสังเกตเห็นอะไรบางอย่างใช่ไหมล่ะ? มาฟังสิ่งที่คุณค้นพบกันเถอะ...”
ล็อคยักไหล่และพูดตามความเป็นจริงว่า “เห็นได้ชัดว่าพวกเขากำลังอยู่ในช่วงสำคัญของการเลือกตั้ง เมื่อความยุ่งเหยิงเหล่านี้ถูกเปิดโปง ความพยายามทั้งหมดของพวกเขาในการบรรลุเป้าหมายเล็กๆ น้อยๆ นั้นคงจะไร้ผลไปแล้ว! ไม่เพียงแค่นั้น ฉันสงสัยว่าพวกเขาจะได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมการเลือกตั้งในอนาคตอีกครั้งหรือเปล่าน่ะ…”
เมื่อสังเกตว่าวิจารณญาณของนักเรียนของเขาถูกต้อง ฮอบริกพยักหน้าด้วยความโล่งใจและเสริมว่า “อันที่จริง ยังมีส่วนสําคัญที่คุณพลาดไปหน่อยนะ”
ล็อคมองไปที่ชายชราด้วยความงงงวย
"นั่นคือ... คุณ!" ฮอบริกลูบนกพิราบขาวในอ้อมแขนของเขา และพูดต่ออย่างช้าๆ ว่า “ฉันรอโอกาสที่จะปราบปรามตระกูลไวท์อย่างถาวรมานานแล้ว และเมื่อผู้เฒ่าไวท์ประกาศว่าเขาเข้าร่วมการเลือกตั้ง... มันทําให้ฉันปวดหัวจริงๆ อย่างไรก็ตาม การปรากฏตัวของคุณทำให้เกิดเหตุการณ์หลายอย่างที่เหนือจินตนาการของฉันไปได้เลยล่ะนะ”
“เนื่องจากความประมาทและความเย่อหยิ่งของพวกเขาแล้ว พวกเขาจึงติดกับดักที่คุณวางไว้ ถ้าฉันมัวแต่นั่งเฉยๆกับสถานการณ์แบบนี้ การเตรียมตัวมาหลายปีของฉันคงสูญเปล่าไปแล้วล่ะ!”
“ทําไมคุณถึงตั้งเป้าไปที่ตระกูลไวท์กันล่ะ?” ล็อคถาม.
สีหน้าเคร่งขรึมปรากฏขึ้นบนใบหน้าของฮอบริกขณะที่เขาอธิบายว่า "หลายคนเรียกฉันว่า คนใจแคบน่ะ แต่คงไม่ใช่ในตอนนี้แล้วล่ะนะ"
“ฉันเกิดมาเป็นสามัญชน เช่นเดียวกันกับคุณนั่นล่ะ เพื่อที่จะมาถึงตําแหน่งของฉันในทุกวันนี้ได้นั้น ฉันได้เสียสละหลายสิ่งหลายอย่างที่ฉันไม่สามารถเรียกกลับคืนได้ หลังจากที่ได้รู้จักกับไวท์แล้ว ฉันก็ได้เรียนรู้ถึงชีวิตที่เสเพลของพวกคนรวยและความมืดมิดที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาด้วยเช่นกัน”
“พลเมืองของเมืองศักดิ์สิทธิ์ได้รับความเดือดร้อนอย่างมากภายใต้การกดขี่ของขุนนางเหล่านี้ แต่ถึงกระนั้นชายชราคนนั้นก็ยังต้องการมากกว่านี้! เขาต้องการเข้ารับตําแหน่งผู้ว่าที่ได้ปกครองและควบคุมเมืองศักดิ์สิทธิ์อย่างเต็มที่นี้!”
“ถ้าเขาได้รับเลือกสำเร็จจริง จะเกิดอะไรขึ้นกับประชาชนทั่วไป? ยิ่งกว่านั้น ฉันตั้งทฤษฎีว่าการได้ครอบครองเมืองเป็นเพียงวัตถุประสงค์รองของเขาเท่านั้น ฉันเชื่อว่าเป้าหมายหลักของเขาคือการผูกขาดเทคนิคการบ่มเพาะและแบทเทิลบีสต์มากมายในเมืองนี้ไปเลยล่ะ!”
“เมื่อพวกเขามีทั้งเทคนิคและบีสต์ ตระกูลไวท์จะกลายเป็นผู้มีอํานาจอย่างมหาศาล! เมื่อถึงจุดนั้น คงไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะบอกว่าพวกเขาสามารถเอาชนะทั้งทวีปได้อ่ะนะ!”
“เป็นเพราะความทะเยอทะยานที่มากเกินไปของไวท์นั้นแหละ ที่ทำให้ฉันต้องแยกทางกับเขาเมื่อหลายปีก่อน...”
“เรื่องมันก็เป็นอย่างนี้แหละ!”
อาจารย์ใหญ่ยืนหยัดเพื่อประชาชนจริงๆ! เมื่อตระหนักถึงสิ่งนี้ล็อคก็เริ่มรู้สึกเคารพอาจารย์ใหญ่มากขึ้น
'อย่างไรก็ตาม อีกไม่นานพวกเขาจะต้องโต้กลับมาแน่ ฉันต้องเตรียมตัวให้พร้อมแล้วล่ะ...' ล็อคคิดกับตัวเอง
อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าฮอบริกจะอ่านความคิดของล็อคได้ ฮอบริกยิ้มอย่างใจดีตามปกติของเขา ฮอบริกปลอบใจว่า “เด็กน้อย นี่ไม่ใช่เรื่องอะไรที่คุณต้องกังวลหรอกนะ ฉันจะทําให้การกุมอำนาจของตระกูลไวท์สิ้นสุดลง แต่ฉันหวังว่าคุณจะไม่กลัวเรื่องที่จะเข้ามาเหล่านี้นะ เพราะนี่เป็นประสบการณ์ที่บีสต์มาสเตอร์... ไม่สิ บุคคลที่โดดเด่นทุกคนต้องเผชิญน่ะ!”
ฮอบริกแปลกใจ ล็อคดูไม่กังวลหรือกลัวเลยแม้แต่น้อยเลย ตรงกันข้าม ล็อคดูตื่นเต้นมากกว่า
“ปล่อยให้พวกเขามาเถอะ พูดตามตรง แอนดรูว์ไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนั้นจริงๆ…”
ล็อคตั้งตารอที่จะต่อสู้กับบีสต์มาสเตอร์ที่แข็งแกร่งขึ้น ท้ายที่สุด เป้าหมายของเขาคือการเป็นบีสต์มาสเตอร์ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกอยุ่แล้ว!
"งั้นก็ดี! เท่านี้ก็เรียบร้อย… นอกจากนี้ คุณช่วยยื่นขนมปังในกระเป๋าของคุณให้ฉันหน่อยได้ไหม ฉันอยากให้อาหารนกพิราบพวกนี้นะ... เฮ้! คุณจะไปไหนนะ เด็กน้อย? อย่างน้อยก็ทิ้งขนมปังไว้ก่อนสิ!”
“นี่คืออาหารกลางวันของฉัน! หากคุณต้องการให้อาหารนกพิราบ ให้ซื้อขนมปังด้วยตัวเองสิ” ล็อคหยิบกระเป๋าขึ้นมาและเริ่มออกจากที่เดิม
“เจ้าเด็กบ้า! คุณไม่ต้องการที่จะเข้าสู่ชั้นเรียนคลาสดิไวน์แล้วงั้นหรอ? เงื่อนไขของฉันเปลี่ยนไปอีกครั้งแล้วนะ!”
ล็อคมองไปที่ชายชราที่ไร้ยางอายนี้ ด้วยสายตาที่ทําอะไรไม่ถูกและถามว่า "ไหนคุณบอกว่าคุณไม่ใช่คนใจแคบแล้วไงล่ะ"
...
สถานการณ์ในเมืองเลวร้ายลงเรื่อยๆ และสถานีโทรทัศน์ส่วนใหญ่ปฏิเสธคําขอซื้อสื่อออกอากาศของอัลวา
อัลวาโกรธมากจนเกือบจะใช้กําลัง หากผู้เฒ่าไวท์ไม่โทรหาเขาในเวลาที่เหมาะสม สถานีโทรทัศน์เหล่านี้คงเสียหายกันไปถ้วนหน้าแล้ว!
ด้วยความสิ้นหวังผู้เฒ่าไวท์ต้องรีบไปที่ศาลสูงสุดของเมืองเพื่อยื่นเรื่องขอห้ามการออกอากาศทางทีวี
อย่างไรก็ตาม การกระทําของเขานั้นไร้ประโยชน์!
ผู้คนยิ่งรู้สึกว่าพวกเขาถูกดูถูกอย่างไม่อาจให้อภัยได้มากกว่าเดิม
'พวกเขากำลังพยายามแบนข่าวด้วยงั้นเหรอ? ความเย่อหยิ่งของตระกูลไวท์ไม่มีขอบเขตงั้นหรือ!?'
ในอีกไม่กี่วันต่อมา ทั้งศาลและคฤหาสน์ของตระกูลไวท์ก็ถูกผู้ประท้วงรายล้อมไปทั่ว
ที่แย่ไปกว่านั้น คะแนนเสียงของพวกเขาลดลงสู่จุดต่ำสุด
คนส่วนใหญ่ที่ลงคะแนนให้พวกเขาได้เพิกถอนการลงคะแนนแล้ว
ผลลัพธ์ก็จะประกาศในอีกสองวันนี้แล้ว
ไม่ว่าผู้เฒ่าไวท์จะมีอิทธิพลมากแค่ไหน สถานการณ์ก็ไม่สามารถพลิกกลับได้อย่างสมบูรณ์!
เขาจะต้องแพ้อย่างแน่นอน!
กลับมาที่บ้าน มาร์คอยปลอบผู้เฒ่าไวท์และอัลวาอย่างตลอดเวลา
ในทางกลับกันโมโตะลูกชายคนรองยังคงแสดงสีหน้าผ่อนคลาย ราวกับว่าการล่มสลายของตระกูลนั้นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาเลย
หลังจากนั้นไม่นานผู้เฒ่าไวท์ที่กําลังถูขมับของเขาก็พูดว่า “เอาล่ะ... เนื่องจากมันมาถึงจุดนี้แล้ว เราจึงไม่มีเหตุผลที่จะอยู่เฉยอีกต่อไป มาร์ ไปยื่นคําร้องต่อศาลเพื่อขอประกาศสงคราม ฉันต้องการสอนบทเรียนให้ไอ้แก่นั่นบ้างแล้วล่ะ !”
หลังจากรับใช้ผู้เฒ่าไวท์มาหลายสิบปี มาร์ก็ตระหนักดีถึงอุปนิสัยของเจ้านายของเขา ด้วยเหตุนี้ เขาจึงแน่ใจว่าคำประกาศนี้เป็นจุดยืนสุดท้ายของเจ้านายของเขา
“ท่านพ่อครับ ทิ้งเจ้าตัวเล็กนั่นไว้กับผมด้วยล่ะ...” อัลวาก้าวไปข้างหน้าและพูด
“และผม...” ในที่สุดโมโตะก็พูด หลังจากรู้เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับแอนดรูว์ ดูเหมือนว่าเขาจะค่อนข้างสนใจล็อค
“ครั้งนี้เราจะระดมทั้งตระกูล มาแสดงให้ทวีปเห็นกันว่าสถาบันการศึกษาที่ดีที่สุดของพวกเขานั้นอ่อนแอเพียงใด! ให้เรากอบกู้เกียรติที่หายไปผ่านการต่อสู้ในครั้งนี้!”
ตอนนี้การเลือกตั้งได้พ่ายแพ้ไปแล้ว ผู้เฒ่าไวท์หวังว่าจะแสดงพลังของตระกูลไวท์ด้วยการเอาชนะสิ่งที่แข็งแกร่งที่สุดของทวีปนี้!
การทําเช่นนี้อาจทําให้ขู่พวกมดเหล่านั้นกลัว ทําให้พวกเขาหุบปากได้!
“นายท่าน ผู้คนจํานวนมากขึ้นเรื่อยๆ กําลังรวมตัวกัน ดูเหมือนว่าพวกเขาตั้งใจจะบุกเข้าไปในคฤหาสน์...” คนรับใช้รายงาน
มาร์กล่าวทันทีว่า “พวกชั้นต่ำเหล่านั้น! กฎหมายไม่มีความหมายอะไรกับพวกเขาเลย?! ดินแดนภายในรัศมีห้ากิโลเมตรจากคฤหาสน์นี้ เป็นอาณาเขตของนายท่านไวท์! พวกเขากําลังบุกรุกพื้นที่ส่วนตัว! สั่งให้พวกเขาออกไป คุณสามารถใช้กําลังได้หากต้องการ!”
ขณะที่คนรับใช้กําลังจะจากไป อัลวาก็หยุดเขา
“เดี๋ยวก่อน! ฉัน. . จะขับไล่พวกมันออกไปเอง...”
ด้วยเหตุนี้ สีหน้าโหดร้ายอำมหิตที่ชวนให้นึกถึงพ่อของเขาจึงปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาด้วย
หลังจากเดินออกจากคฤหาสน์แล้ว เขาจ้องไปที่คนเหล่านั้นและตะโกนว่า “เจ้าพวกชั้นต่ำ! ฉันจะให้เวลาพวกแกสามนาทีในการออกไปจากที่นี่! มิฉะนั้น อย่าโทษฉันสําหรับสิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกแกล่ะ!”
"นั่นมันเป็นลูกชายคนโต!"
“คุณกําลังเรียกพวกเราว่า พวกชั้นต่ำ งั้นหรอ ? พ่อของคุณจะได้รับคะแนนโหวตจากที่ไหนถ้าไม่ใช่จากพวกเรากันล่ะ”
“โปรดให้คําอธิบายสําหรับการสมรู้ร่วมคิดของพวกคุณกับศาลด้วยล่ะ!”
"ใช่! ทําไมคุณถึงหยุดการออกอากาศทางทีวีด้วยล่ะ”