บทที่ 7 มีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นซาแซงแฟน

บทที่ 7 มีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นซาแซงแฟน

คังจีฮวานไม่ได้คาดหวังเลยว่าอีกฝ่ายจะยอมเซ็นลายเซ็นแบบระบุชื่อ ให้ หลังจากรับเคสโทรศัพท์คืนมา เขาก็ไม่ลืมที่จะกล่าว "คัมซาฮัมนิดะ" ขอบคุณพวกเธอตามมารยาท

เขากลับมานั่งที่เดิม ถลึงตาใสเกาจื่อเสียงที่กำลังยิ้มหน้าบานอย่างดุเดือด แล้วกระซิบเสียงเบา

"เดี๋ยวเอาเคสโทรศัพท์ของนายมาให้ฉัน แกล้งทำเป็นว่าเป็นของฉันไปก่อน"

"ได้สิ แต่นายโอเคไหม? ถ้ารู้สึกอึดอัด ให้ฉันไปอธิบายแทนไหม?"

เกาจื่อเสียงยังคงกังวลว่าคังจีฮวานจะเข้าใจผิดในตัวเขาเพราะเรื่องนี้ เขาไม่ต้องการให้ลายเซ็นเพียงอันเดียวมาทำลายมิตรภาพระหว่างเพื่อนอย่างแน่นอน

คังจีฮวานรู้อยู่แล้วว่าเกาจื่อเสียงไม่ได้มีเจตนาไม่ดี มิฉะนั้นหมอนี่คงซื้ออสังหาริมทรัพย์ในโซลแล้วย้ายออกจากหอพักมหาวิทยาลัยไปนานแล้ว

เขาปรายตามองลายเซ็นทั้งสามบนเคสโทรศัพท์ที่ดูราวกับลายเส้นยึกยืออย่างเย็นชา ก่อนจะส่ายหน้า

"ฉันไม่เป็นไร เมื่อกี้แค่ตื่นเต้นนิดหน่อย... นายอย่าไปรบกวนพวกเธออีกก็พอ"

"ขอโทษจริงๆ นะเพื่อน! เดี๋ยวค่าใช้จ่ายอาทิตย์นี้ฉันเลี้ยงเอง!"

เมื่อเกาจื่อเสียงเห็นคังจีฮวานยอมบากหน้าไปขอลายเซ็นให้ จู่ๆ เขาก็นึกถึงเรื่องสำคัญบางอย่างขึ้นมาได้

นั่นคือ... วงการบันเทิงในคาบสมุทรเกาหลีนั้นแคบจะตายไป ในอนาคตพวกเขาจะมีโอกาสได้เจอกันอีกไหมนะ?

เพียงแค่จินตนาการถึงฉากที่จะได้กลับมาพบกันอีกครั้ง นิ้วเท้าของเขาก็จิกเกร็งด้วยความอับอายจนแทบจะขุดพื้นสร้างอพาร์ตเมนต์สามห้องนอนได้อยู่แล้ว

คังจีฮวานเติมน้ำแข็งลงในแก้วอย่างใจเย็น เมื่อสังเกตเห็นทั้งสามคนรีบออกไปทางประตูหลังพร้อมกับไก่ทอดห่อกลับบ้าน เขาก็ไม่ลดระดับเสียงลงอีกต่อไป

เขาโยนเคสโทรศัพท์พร้อมลายเซ็นใส่เกาจื่อเสียง พร้อมแฉความลับอย่างไร้ความปรานี

"ค่าครองชีพเดือนนี้ของนายเอาไปเปย์เกม League of Legends หมดแล้วไม่ใช่หรือไง อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ"

"ฮ่าฮ่าฮ่า งั้น... เดือนหน้าไหม?"

"ไม่จำเป็น วันหลังอย่าทำเรื่องแบบนี้อีก นิสัยคนเราไม่ใช่เรื่องที่แค่พูดว่าจะเปลี่ยนก็เปลี่ยนได้ทันที" คังจีฮวานหวนนึกถึงชีวิตตอนอยู่อังกฤษ นอกจากช่วยเพื่อนร่วมชั้นแสดงละครเวทีแล้ว ดูเหมือนเขาจะไม่มีเพื่อนที่ติดต่อกันจริงจังเลยสักคน "ฉันรู้ว่านายกลัวคนจะเข้าใจผิดว่าฉันเข้าถึงยากหลังจากเข้าวงการ แต่นักแสดง... คงไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนเยอะเท่าไอดอลหรอกมั้ง"

"ชิ นายมันไม่เข้าใจวงการบันเทิงเอาซะเลย! ไม่ว่าจะเป็นนักแสดงโนเนมหรือดาราตัวท็อป ทางบริษัทก็ต้องจัดให้ศิลปินไปออกรายการวาไรตี้ทั้งนั้นแหละ อีกอย่างรอบการถ่ายทำละครมันยาวนาน การออกรายการวาไรตี้ไม่เพียงแต่ช่วยโปรโมตผลงาน แต่ยังรักษาพื้นที่สื่อและความนิยมได้ด้วย เฮ้อ... โดฮวาน นิสัยเครื่องร้อนช้าแบบนาย ถ้าถูกจับไปปล่อยในรายการวาไรตี้ ไม่กลายเป็นคนใบ้ไปเลยหรือไงถ้าไม่มีคนคอยชงมุกให้?"

คังจีฮวานเม้มริมฝีปาก เขาคาดไม่ถึงจริงๆ ว่านักแสดงจะต้องไปออกรายการวาไรตี้ด้วย ก่อนหน้านี้เขาเคยดู 'รันนิ่งแมน' กับเกาจื่อเสียงไม่กี่ตอน พอนึกถึงการปฏิสัมพันธ์ระหว่างศิลปินเหล่านั้น กล้ามเนื้อบนใบหน้าของเขาก็เกร็งขึ้นมาทันที

เกาจื่อเสียงไม่ได้ตั้งใจจะกดดันเพื่อนรัก จึงพูดติดตลกขึ้นว่า

"เพราะงั้นฉันถึงคิดว่านายต้องการฉันไง ให้ฉันไปสมัครงานที่ JYP แล้วเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้นาย คอยกันลมกันฝนให้ ดีไหม!"

คังจีฮวานแค่นยิ้มมุมปาก เขาใช้แรงฉีกน่องไก่ออกจากไก่ทอดทั้งตัวที่พนักงานเพิ่งยกมาเสิร์ฟ แล้วกล่าวสวนกลับอย่างเจ็บแสบ

"โชคดีที่นายยังเป็นแค่นักศึกษา ไม่อย่างนั้นฉันคงได้รับเกียรติเป็นศิลปินคนแรกในประวัติศาสตร์ที่ต้องคอยตามเช็ดล้างเรื่องวุ่นวายที่ผู้จัดการก่อไว้แน่ๆ"

"อย่าพูดแบบนั้นสิ~ มันอาจจะเกิดขึ้นจริงก็ได้นะ ขอบใจที่ชม!"

"...ฉันไม่ได้ชมนาย"

ทั้งสองพูดคุยถึงเรื่องราวสนุกสนานในช่วงปิดเทอมพลางลิ้มรสไก่ทอดแสนอร่อย โดยไม่รู้เลยว่าสมาชิกวง Red Velvet ที่เพิ่งเดินออกจากร้านไก่ทอดไปกำลังพูดถึงพวกเขาอยู่ และเป็นการพูดถึงด้วยความเข้าใจผิดอย่างมหันต์เสียด้วย

ทันทีที่คังซึลกิเดินพ้นร้านไก่ทอด เธอก็เอ่ยถามพี่สาวคนโตว่าทำไมถึงยอมเซ็นแบบระบุชื่อให้แฟนคลับคนนั้น คงไม่ใช่เพราะเห็นว่าหน้าตาหล่อเหลาหรอกนะ? พวกเธอรู้ดีว่าบริษัทมีกฎห้ามเซ็นชื่อแบบระบุชื่อนอกงานแฟนไซน์อย่างเด็ดขาด

เบจูฮยอนเหลือบมองเงาสะท้อนในประตูกระจกด้านข้าง คิ้วสวยขมวดมุ่น ตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เธอลังเลว่าจะพูดข้อสันนิษฐานของตนเองดีหรือไม่ แต่เมื่อคิดว่าน้องสาวทั้งสองก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงแล้ว จะปล่อยให้พวกเธอใสซื่อไม่รู้เรื่องรู้ราวต่อไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นวันหน้าอาจถูกผู้ไม่หวังดีหลอกเอาได้

คิดได้ดังนั้น เบจูฮยอนยืนยันว่าบนถนนไม่มีคนเดินผ่านไปมามากนัก ก่อนจะดึงหน้ากากลงและกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"พวกเราแต่งตัวมิดชิดขนาดนี้แต่ยังถูกจำได้ มีความเป็นไปได้สูงมากที่คนคนนั้นจะเป็นซาแซงแฟน"

"อะไรนะ? คนนั้นเป็นสตอล์กเกอร์เหรอ?!" คังซึลกิเผลอขึ้นเสียงด้วยความตกใจ พอรู้ตัวว่าคนเดินผ่านไปมาเริ่มหันมามอง เธอก็รีบเอามือปิดปากแล้วกระซิบเสียงเบา "จริงเหรอ? พี่คะ พวกเราเพิ่งเดบิวต์ก็มีสตอล์กเกอร์ตามแล้วเหรอเนี่ย?"

ในความคิดของคังซึลกิ พวกเธอเป็นเพียงรุกกี้ที่เพิ่งเดบิวต์ได้ครึ่งปี แฟนคลับก็ยังมีไม่มาก จะไปมีซาแซงแฟนได้อย่างไร?

ในฐานะหัวหน้าวง เบจูฮยอนเคยปิดบังเรื่องที่มีซาแซงแฟนตามติดเธอมาก่อนเพราะไม่อยากให้น้องๆ กังวล

เบจูฮยอนครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า

"ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ต้องไปเช็กกับพี่ผู้จัดการก่อน"

เธอไม่คุ้นชื่อ "เกาจื่อเสียง" และหน้าตาของคนคนนั้นเลย เขาไม่น่าใช่แฟนคลับที่เธอเคยเห็นตามงานแฟนไซน์

ลำพังแค่จุดนี้ยังยืนยันไม่ได้ว่าเขาเป็นซาแซงหรือไม่ เพราะซาแซงบางประเภทก็สนใจแค่เรื่องส่วนตัวของศิลปิน โดยไม่เคยเข้าร่วมกิจกรรมสาธารณะเลย

ซนซึงวานที่เงียบฟังอยู่แสดงสีหน้าเหมือนเพิ่งบรรลุธรรม เธอเบิกตากว้างและร้องอุทาน

"มิน่าล่ะพี่ถึงยอมเซ็นแบบระบุชื่อให้! พี่อยากตรวจสอบว่าชื่อนี้มีอยู่ในรายชื่อซาแซงแฟน ของบริษัทหรือเปล่าใช่ไหม? พี่นี่สุดยอดไปเลย ฉลาดเป็นกรดจริงๆ!"

ซนซึงวาน แฟนคลับเบอร์หนึ่งผู้ภักดีของพี่ไอรีน ไม่ประหยัดคำชมเลยแม้แต่น้อย พอรู้ตัวว่าคลังคำศัพท์เกาหลีเริ่มไม่พอใช้ในช่วงท้าย เธอก็สลับไปใช้ภาษาอังกฤษที่ถนัดกว่าทันที

นั่นทำให้คังซึลกิที่ยืนอยู่ข้างๆ ปรบมือเปาะแปะด้วยความมึนงง แววตาเต็มไปด้วยความอิจฉาและชื่นชมในตัว "ผู้เชี่ยวชาญภาษาอังกฤษ"

เมื่อเห็นว่าน้องสาวทั้งสองไม่ได้ตื่นตระหนกกับเรื่องนี้ เบจูฮยอนก็รู้สึกโล่งใจ เธอยิ้มและกล่าวว่า

"เอาล่ะ ซึงวานอา ไม่ต้องอวยพี่ขนาดนั้นหรอก หวังว่าพี่จะแค่คิดมากไปเองนะ"

"ใช่ค่ะ หวังว่าพี่จะแค่คิดมากไป~ ไม่งั้นเสียดายแย่เลย แฟนคลับหล่อขนาดนั้นดันเป็นสตอล์กเกอร์ซะได้!"

คังซึลกิยกถุงพลาสติกในมือขึ้น ยื่นจมูกเข้าไปสูดกลิ่นหอมของไก่ทอด แล้วเลือกที่จะลืมภาพอันน่าสยดสยองของรุ่นพี่ไอดอลที่ถูกสตอล์กเกอร์ไล่ล่าไปจนหมดสิ้น

ซนซึงวานพยักหน้าเห็นด้วยกับครึ่งประโยคแรก แต่พอได้ยินครึ่งหลัง เธอก็หรี่ตาลงและเอ่ยเตือน

"ย่าห์! คังซึลกิ! ทำไมเธอถึงกลายเป็นคนบ้าผู้ชายเหมือนจอยไปได้? ห้ามมีความคิดแปลกๆ เด็ดขาดนะ!"

"ไม่ใช่นะ พูดอะไรของเธอ? ฉันแค่หวังว่าเขาจะเป็นแฟนคลับที่คอยสนับสนุนพวกเราเฉยๆ! การมีสตอล์กเกอร์ลดลงไปคนหนึ่งย่อมเป็นเรื่องดีที่สุดอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ!"

คังซึลกิร้องประท้วงความบริสุทธิ์ใจ ตอนนี้เธอไม่สนเรื่องสตอล์กเกอร์อะไรทั้งนั้น เธอแค่อยากจะย่อส่วนตัวเองแล้วมุดเข้าไปในกล่องไก่ทอดเพื่อสวาปามให้หนำใจ

ฮือ ทำไมยังไม่ถึงหอพักสักทีนะ? เธอหิวจนไส้จะขาดแล้ว

สีหน้ากังวลของเบจูฮยอนผ่อนคลายลง เธอมองดูน้องสาวทั้งสองทะเลาะกันเล่นๆ แล้วยิ้มออกมาจนตาหยี

เธอหวังว่าจะเป็นอย่างที่ซึลกิพูด... หวังว่าเขาจะไม่ใช่สตอล์กเกอร์

ทางด้านคังจีฮวานที่กำลังเอาไก่ทอดรสต้นตำรับไปจุ่มซอสหวานเผ็ด จู่ๆ ก็จามออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เขาเงยหน้ามองเครื่องปรับอากาศที่กำลังเป่าลมร้อนออกมา เมื่อแน่ใจว่าไม่ได้เป็นหวัด เขาก็มองเกาจื่อเสียงที่ปากเลอะซอสด้วยสายตาหวาดระแวง

"เกาจื่อเสียง นายไม่ได้แอบด่าฉันในใจใช่ไหม?"

"หะ? ฉันจะไปด่านายทำไม! ฉันบริสุทธิ์ใจนะ!"

"จริงเหรอ?"

"จริงสิ!"

เกาจื่อเสียงดูดนิ้วที่เปื้อนซอส ขณะที่เอื้อมมือไปหยิบไก่ทอดชิ้นที่สอง เขาก็ฉุกคิดถึงความเป็นไปได้บางอย่างขึ้นมา

เดี๋ยวนะ หรือว่าจะเป็นสมาชิกวง Red Velvet ที่กำลัง "บ่นถึง" จีฮวานอยู่?

ช่างเถอะ อย่าพูดถึงความเป็นไปได้นั้นดีกว่า เขาไม่อยากโดนคังจีฮวานลอบสังหารตอนหลับคืนนี้