ตอนที่ 8 จูสังหารศัตรู

ตอนที่ 8 จูสังหารศัตรู

"ไอ้เด็กบ้า อย่าหนีนะ!"

"เจ้าบัณฑิตขี้โรค ถ้าแน่จริงก็ตามมาให้ทันสิ!"

เด็กน้อยจงใจหยุดฝีเท้า หันมาแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ถังติ้ง แล้วออกวิ่งต่อ

"บัดซบ มันกล้ายั่วโมโหข้า!"

ถังติ้งเอามือกุมเอวที่ปวดร้าว หอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน

"ให้ตายสิ ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไปแล้ว ต้องออกกำลังกายอย่างจริงจังซะบ้าง!"

สายตาของถังติ้งกวาดมองไปรอบๆ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว

"ทิศเหนือเป็นเขตพระราชวัง ตลาดตะวันออกและตะวันตกก็ใกล้จะปิดแล้ว มันเข้าไปไม่ได้แน่ ดังนั้นเจ้าเด็กนี่ต้องวิ่งไปทางทิศใต้เท่านั้น และถนนสายที่ห้าทางทิศใต้ ก็เป็นแหล่งรวมตัวของพวกคนจรจัดและขอทาน!"

ถังติ้งวิเคราะห์สถานการณ์แล้วเลี้ยวเข้าตรอกข้างทางทันที

ถนนสายที่ห้าทางทิศใต้

ในตรอกสกปรกแห่งหนึ่ง

เด็กน้อยหดคอชะโงกหน้ามองซ้ายมองขวา

เมื่อเห็นว่าถังติ้งตามมาไม่ทัน ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วนั่งยองๆ พิงกำแพง

"เจ้าบัณฑิตหน้าโง่ อยากจะตามนายน้อยผู้นี้ทันเหรอ? รอชาติหน้าเถอะ!"

เด็กน้อยหยิบถุงเงินของถังติ้งออกมาด้วยความลำพองใจ

แต่วินาทีถัดมา ใบหน้าของเขาก็หมองลง

"เงินล่ะ?"

"เจ้าบัณฑิตนี่แต่งตัวดีซะเปล่า แต่ไม่มีเงินแดงเดียว ซวยชะมัด!"

เขาเขย่าถุงเงินจนกลับด้าน

ตุ๊บ!

ก้อนสบู่ก้อนหนึ่งร่วงลงมา

"นี่มันอะไร...?"

"กลิ่นหอมจัง กินได้ไหมเนี่ย?"

"ห้ามกิน!"

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้เด็กน้อยสะดุ้งโหยง

"อ๊ะ... ใคร!"

"เจ้า... เจ้าตามมาทันได้ยังไง?"

เมื่อเห็นถังติ้ง ใบหน้าของเด็กน้อยเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

"เหอะๆ คาดไม่ถึงล่ะสิ? ในกระเป๋าข้าไม่มีเงิน แปลกใจไหมล่ะ!"

ถังติ้งยิ้มกว้าง

เขาไม่ได้ไล่ตามเด็กน้อยเพื่อเอาถุงเงินคืน

แต่เขากลัวว่าเด็กนี่จะกินสบู่เข้าไปต่างหาก

การเผลอกินสบู่เข้าไปเล็กน้อยไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ถ้ากินมากเกินไปอาจทำให้อาเจียนและท้องร่วงอย่างรุนแรง ซึ่งอาจเป็นอันตรายถึงชีวิตสำหรับเด็กอายุเจ็ดแปดขวบ

"บัณฑิตยาจก เอ้า เอาคืนไป!"

เด็กน้อยคว้าก้อนสบู่ปาใส่ถังติ้ง แล้วอาศัยจังหวะนั้นวิ่งหนีไป

"เฮ้ย เจ้าหนู อย่าหนีนะ!"

"เชอะ จับไม่ได้หร..."

เด็กน้อยหันหน้ากลับมาด้วยความภาคภูมิใจ

"โอ๊ย!"

ดูเหมือนเขาจะชนเข้ากับแผ่นเหล็ก ร่างกระเด็นกลับมา ล้มลงกับพื้นด้วยความมึนงง

เงาทะมึนหลายสายทาบทับลงมาเหนือร่างเขา

"คนตาบอดที่ไหนกล้ามาเดินชนนายน้อย..."

คำด่ายังไม่ทันหลุดจากปาก เด็กน้อยก็เห็นกลุ่มคนตรงหน้า และต้องตัวแข็งทื่อด้วยความตกตะลึง

ใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก

สวมชุดลายมังกรเหิน (ชุดเฟยอวี๋) ที่เอวคาดดาบซิุ่ยชุน

"เสิ่นเหลียน!"

เมื่อเห็นองครักษ์เสื้อแพร ถังติ้งก็สะดุ้งเฮือก

"มันขโมยของเจ้าไปใช่ไหม?"

เสิ่นเหลียนยกมือขึ้นบีบคอเด็กน้อย

"ปล่อยข้านะ..."

"ข้าเจ็บ!"

ถังติ้งขมวดคิ้ว "ผู้บัญชาการเสิ่น ปล่อยเขาเถอะ!"

"มันขโมยของเจ้าไปใช่ไหม?"

น้ำเสียงของเสิ่นเหลียนราบเรียบราวกับเครื่องจักร

"ใช่!"

ถังติ้งพยักหน้า

"แต่ว่า..."

"ตามกฎหมายต้าหมิง ผู้ใดกระทำการลักทรัพย์ ต้องโทษทัณฑ์เยว่!"

เสิ่นเหลียนขัดจังหวะถังติ้งด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ทัณฑ์เยว่ นั่นมันตัดมือไม่ใช่เหรอ?"

เคร้ง!

ดาบซิุ่ยชุนถูกชักออกจากฝัก ประกายคมดาบเย็นเยียบดุจสายน้ำ

"เสิ่นเหลียน ท่านจะทำอะไร?"

สีหน้าของถังติ้งเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

"ลงทัณฑ์!"

องครักษ์เสื้อแพรนายหนึ่งกดมือของเด็กน้อยแนบกับกำแพงทันที

"ช่วย... ช่วยด้วย..."

เด็กน้อยน้ำตาไหลพรากด้วยความหวาดกลัว

"ไว้ชีวิตด้วยนายท่าน ข้าไม่กล้าแล้ว ไม่กล้าอีกแล้ว! ข้าจะคืนถุงเงินให้เขา ได้ไหม..."

"เสิ่นเหลียน หยุดนะ!"

ถังติ้งรีบก้าวเข้าไปขวาง

"ท่านบ้าไปแล้วเหรอ? เขายังเป็นแค่เด็ก!"

"ภายใต้กฎหมายต้าหมิง ไม่มีแบ่งแยกเด็กหรือคนแก่!"

เสิ่นเหลียนไร้ความรู้สึก เงื้อดาบยาวขึ้นสูง

"บัณฑิตขี้โรค ช่วยข้าด้วย..."

เด็กน้อยพูดไม่เป็นภาษาด้วยความกลัว

"ขี้โรคกับผีสิ..."

ถังติ้งไม่มีเวลามาบ่นพึมพำ รีบพูดขึ้นอย่างร้อนรน

"ข้ายกโทษให้เขา ข้าเป็นผู้เสียหาย ข้าจะไม่เอาความ!"

"กฎหมายคือกฎหมาย เขาละเมิดกฎหมายต้าหมิง ก็ต้องได้รับโทษตามนั้น!"

"ถังติ้ง เจ้ากล้าขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่ขององครักษ์เสื้อแพรหรือ?"

เสิ่นเหลียนหันกลับมา มองถังติ้งด้วยสายตาเย็นยะเยือก

เฮือก...

วินาทีนั้น ถังติ้งรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง

เขาไม่สงสัยเลยว่าหากกล้าก้าวเข้าไปอีกก้าวเดียว เสิ่นเหลียนจะฆ่าเขาโดยไม่ลังเลแน่นอน

"นี่... นี่คือองครักษ์เสื้อแพรสินะ!"

ถังติ้งกัดฟันแน่น ใบหน้าซีดเผือดสลับเขียวคล้ำ

"ไม่... อย่าตัดมือข้า... ได้โปรด..."

"ลงทัณฑ์!"

เสิ่นเหลียนฟาดดาบลงมา

"ไม่..."

ถังติ้งร้องอุทาน

ฟุ่บ!

ลูกดอกลับพุ่งแหวกอากาศเข้ามา

เสิ่นเหลียนพลิกคมดาบกลับ

เคร้ง...

ลูกดอกลับถูกปัดกระเด็นไปปักที่กำแพง

"ใคร?"

บนกำแพงเตี้ย ปรากฏร่างของคุณชายชุดขาวนั่งอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครรู้

คุณชายผู้นี้คิ้วดั่งกระบี่ ดวงตาดุจดารา สวมชุดรัดกุมเรียบง่าย คาดกระบี่ยาวที่เอว ในปากคาบหญ้าหางหมาจอก ดูเย่อหยิ่งและรักอิสระ

"ปล่อยเด็กคนนั้นซะ!"

คุณชายชุดขาวกระโดดลงจากกำแพง

เช้ง เช้ง เช้ง!

องครักษ์เสื้อแพรหลายนายชักดาบออกพร้อมกันและล้อมเขาไว้

"โจมตีองครักษ์เสื้อแพร เจ้าช่างกล้ามาก!"

เสิ่นเหลียนชี้ปลายดาบซิุ่ยชุนไปที่เขา

"จอมยุทธ์เช่นข้า เกลียดพวกที่ใช้อำนาจรังแกคนอ่อนแอที่สุด!"

คุณชายชุดขาวคายหญ้าหางหมาจอกทิ้ง ยกมือขึ้นจับด้ามกระบี่

"ข้าขอเตือนว่าอย่าประเมินตัวเองสูงเกินไป หากกระบี่ของจอมยุทธ์ผู้นี้ออกจากฝัก มันจะต้องได้ดื่มเลือด!"

วูบ...

สายลมแผ่วเบาพัดผ่าน

เส้นผมยาวของคุณชายปลิวไสว

ชุดขาว ตรอกแคบ แสงกระบี่ เงาดาบ บรรยากาศเต็มเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้

เหล่าองครักษ์เสื้อแพรสบตากัน ต่างหวั่นเกรงในรัศมีของคุณชายผู้นี้

เสิ่นเหลียนเลิกคิ้วขึ้น

"รุมมัน ฆ่า!"

"ฆ่า!"

ทันใดนั้น องครักษ์เสื้อแพรหลายนายก็พุ่งเข้ามาพร้อมกัน

"บัดซบ พวกเจ้านี่ไม่มีคุณธรรมในการต่อสู้เลย!"

คุณชายชุดขาวกระแทกกระบี่ลงพื้น กลับหลังหัน แล้วออกวิ่งแน่บ

"จับมัน!"

เหล่าองครักษ์เสื้อแพรไล่ตามอย่างไม่ลดละ

ถังติ้งมองดูด้วยความมึนงง

"อิหยังวะ? ไอ้หมอนี่มันตัวตลกจากคณะไหนเนี่ย?!"

"อย่า อย่าเพิ่งลงมือ!"

คุณชายชุดขาวรีบควักป้ายประจำตัวออกมาแล้วโยนไป

"องครักษ์จินอู!"

เมื่อเห็นป้ายประจำตัว รูม่านตาของเสิ่นเหลียนก็หดเกร็ง

"อะแฮ่ม พี่ชาย พวกเดียวกันหน่า!"

คุณชายชุดขาวหัวเราะแห้งๆ

"ต่อให้เป็นองครักษ์จินอู ก็ไม่มีสิทธิ์เข้ามายุ่งเกี่ยวกับการบังคับใช้กฎหมายขององครักษ์เสื้อแพร!"

ใบหน้าของเสิ่นเหลียนเย็นชาราวกับน้ำแข็ง

"เจ้าคนหัวแข็งเอ๊ย ช่างมันเถอะ คุยกับเจ้าไปก็ไม่รู้เรื่อง!"

คุณชายชุดขาวล้วงทองคำก้อนหนึ่งออกมา แล้วโยนให้เสิ่นเหลียน

"เจ้ากำลังติดสินบนข้าหรือ?"

"ตามกฎหมายต้าหมิง การติดสินบนเจ้าพนักงาน มีโทษสักหน้าและเนรเทศ!"

เสิ่นเหลียนชักดาบออกมาอีกครั้ง

คุณชายชุดขาว: "..."

"ติดสินบนบ้านป้าเจ้าสิ!"

"ตามกฎหมายต้าหมิง สามารถใช้เงินจ่ายค่าปรับเพื่อไถ่โทษได้ ข้าขอจ่ายค่าปรับแทนเด็กคนนี้ ได้หรือไม่?"

เสิ่นเหลียนชะงักไป

"ได้!"

เขาปรายตามองเด็กน้อยอย่างเย็นชา แล้วพาลูกน้องเดินจากไป

"บ้าเอ๊ย ประสาทแดกชัดๆ!"

คุณชายชุดขาวบ่นอุบ

ถังติ้งยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความอึ้ง

"มองอะไร? จอมยุทธ์เช่นข้ารู้ตัวดีว่าหล่อเหลาไร้เทียมทาน แต่น่าเสียดายที่เจ้าเป็นผู้ชาย!"

คุณชายชุดขาวสะบัดผม ใช้เท้าเกี่ยวเอากระบี่ยาวขึ้นมาถือ

ถังติ้ง: "..."

"ท่านช่างขี้เก็กเหลือเกิน!"

ถังติ้งพึมพำกับตัวเอง แล้วประสานมือคารวะ

"ขอบคุณคุณชายที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือเมื่อครู่นี้"

"เรื่องเล็กน้อยน่า!"

คุณชายชุดขาวทำหน้าภูมิใจ "เจ้าหนุ่ม กล้าต่อกรกับองครักษ์เสื้อแพร ใจกล้าไม่เบานี่!"

"ชมเกินไปแล้ว ข้าน้อยมีนามว่าถังติ้ง ขอทราบนามอันสูงส่งของคุณชายได้หรือไม่?"

"ข้าชื่อ จูจ้าน... จูจ้าน... ตี้ ใช่ ข้าชื่อ จูจ้านตี้!"

"เรียกข้าว่าจอมยุทธ์จูก็ได้!"

"โอ้ คารวะจอมยุทธ์จู!"

"คารวะพี่ถัง!"

"ข้าน้อยชื่อ จูจื่อ มาจากเมืองชาง เหอตง!"

ถังติ้งและจูจ้านจี (จูจ้านตี้) ก้มมองเด็กน้อย

"เจ้าหนู ต่อไปห้ามขโมยของอีก เข้าใจไหม?"

จูจ้านจีถลึงตามองจูจื่ออย่างดุดัน

"ใช่แล้ว การขโมยของเป็นสิ่งไม่ดี!"

ถังติ้งพยักหน้าสนับสนุน

"ข้าก็ไม่อยากทำหรอก แต่... บ้านเกิดข้าแห้งแล้งหนัก ท่านพ่อท่านแม่หิวตายไปหมดแล้ว..."

จูจื่อก้มหน้าลง ท่าทางน่าสงสารจับใจ

"ผู้ลี้ภัยจากเหอตงหรือ?"

แววตาของจูจ้านจีฉายแววเวทนา "เฮ้อ เป็นเด็กน่าสงสารเหมือนกัน แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลให้ขโมยของนะ!"

"ผู้มีพระคุณวางใจได้ จูจื่อสาบานว่าจะไม่ขโมยของอีกแล้ว!"

"แบบนี้ค่อยน่าฟังหน่อย ไป จอมยุทธ์ผู้นี้จะพาพวกเจ้าไปกินของอร่อยๆ เอง!"

จูจ้านจีลูบหัวเด็กน้อย แล้วล้วงมือไปที่เอว

วินาทีถัดมา ใบหน้าของเขาก็หมองลง

"ถุงเงินข้าล่ะ?"

"อะแฮ่ม อยู่นี่ขอรับ..."

จูจื่อล้วงถุงเงินออกมาอย่างกระดากอาย

"ขอโทษที มันเป็นความเคยชินน่ะ!"

จูจ้านจี: "..."

ถังติ้ง: "..."