บทที่ 26 - เห็นเรื่องไม่ชอบมาพากล ก็ต้องช่วย(เปิดฝา)เหลือ

บทที่ 26 - เห็นเรื่องไม่ชอบมาพากล ก็ต้องช่วย(เปิดฝา)เหลือ

"พูดจาเลี่ยนซะขนาดนี้" หลี่เหวยกะพริบตา "เมื่อไหร่จะหาแฟนสักทีครับ?"

ดอนกิโฆเต้คาบบุหรี่ ขับรถไปชูนิ้วกลางใส่หลี่เหวยไป "ฟัค โลกนี้มีแต่ผู้หญิงเลวๆ ทั้งนั้น ฉันไม่คิดจะกลับไปยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงให้เจ็บตัวอีกแล้ว"

"ดูจากสภาพคุณก็ไม่น่าจะหาแฟนยากนะ" หลี่เหวยมองสำรวจดอนกิโฆเต้ "สงสัยจะเจ็บหนักจากเมียเก่าจริงๆ"

ดอนกิโฆเต้ดีดก้นบุหรี่ออกนอกหน้าต่าง พูดอย่างหัวเสีย "ฉันจะหาผู้หญิงไปทำไม? ผู้หญิงมันก็จ้องแต่จะผลาญเงินแก ฟัค"

"ไอ้หนู แกยังไม่เคยเจอฤทธิ์เดชพวกแม่คุณพวกนี้" เขาเริ่มระบายความในใจ "ตอนแกหนุ่มๆ กำลังรุ่ง แกเจอสาวผมบลอนด์สวยๆ แล้วแกก็เริ่มคบหากับหล่อน"

หลี่เหวยยิ้ม "อือฮึ แล้วไงต่อ?"

"แล้วไงต่อน่ะเหรอ?" ดอนกิโฆเต้หัวเราะแห้งๆ "นั่นแหละจุดเริ่มต้นของฝันร้าย"

"พวกหล่อนจะเริ่มจากเสิร์ชเน็ต ถามอ้อมๆ" ดอนกิโฆเต้จุดบุหรี่อีกมวน "หาทางสืบให้ได้ว่าแกมีรายได้เท่าไหร่ มีเงินเก็บเท่าไหร่"

"จากนั้นก็จะเริ่มเฉือนเนื้อแกด้วยมีดทื่อๆ" เขาหันมามองหลี่เหวยด้วยสายตาขี้เล่น "เริ่มจาก 30% ของรายได้ต่อเดือน ทั้งค่าเทศกาล ของขวัญ ค่ารักษาความสัมพันธ์ ฯลฯ พวกหล่อนจะกะเกณฑ์เป๊ะๆ ที่เส้นนี้ ไม่มากไม่น้อย ช่วงแรกแกเปย์เยอะไปพวกหล่อนยังห้ามด้วยซ้ำ"

"แต่ผมว่า 30% นี่แค่น้ำจิ้มมั้ง?" หลี่เหวยพูด "ฟังดูคุณแค้นฝังหุ่นน่าดู"

"แน่นอน! 30% จะไปพอความโลภของพวกปลิงดูดเลือดได้ยังไง? ฮ่ะ! อย่าโลกสวยไปหน่อยเลย!"

ใบหน้าที่ซีดเซียวเพราะโลหิตจางของดอนกิโฆเต้แดงก่ำขึ้นด้วยความโกรธ "ผ่านไป 2-3 เดือนแรก แกจ่ายเดือนละ 30% ทุกอย่างดูดี แต่พอความสัมพันธ์คืบหน้า หล่อนก็จะขยับเส้นเป็น 50% ของรายได้—เริ่มรู้สึกอึดอัดรึยัง?

แต่นี่ยังแค่เริ่มต้น ต่อไปจะขยับเป็น 70% แล้วถ้าแกต้องเสียภาษีอีก 30% ของรายได้ เท่ากับว่าแกไม่เหลือเงินเก็บสักแดงเดียว จนกว่าแกจะถูกสูบจนหมดตัว! พวกหล่อนก็จะสะบัดตูดทิ้งแกไปหาเหยื่อรายใหม่"

"ฟังดูคุณเจ็บมาเยอะ" หลี่เหวยหัวเราะ "ไม่งั้นคงไม่บ่นยาวเหยียดขนาดนี้"

"ชีวิตมันก็งี้แหละไอ้หนู ฉันหย่ามาตั้งนานแล้ว ยังต้องจ่ายให้หล่อนเดือนละ 2,000 ดอลลาร์" ดอนกิโฆเต้ส่ายหน้า ลดกระจกลงเพื่อระบายควันบุหรี่ "นี่คือบทเรียนราคาแพง อย่าเปย์ผู้หญิง อย่าให้ใจผู้หญิง"

เมื่อกระจกลดลง กลิ่นกัญชาและขยะที่ลอยมาตามลม ทำให้หลี่เหวยรู้ได้ทันทีโดยไม่ต้องมองว่ากลับมาถึงแถวถนนหมายเลข 8 แล้ว

หลังจากกินมื้อเย็นง่ายๆ ดอนกิโฆเต้ก็นั่งตัวตรง สั่งให้หลี่เหวยหยิบหนังสือเรียนออกมา เตรียมจะติวหนังสือให้

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

"แกท่องหนังสือทั้งเล่มได้จริงๆ เหรอเนี่ย?" ดอนกิโฆเต้ถามอย่างเหลือเชื่อ "ไหนลองทดสอบหน่อย ซิ เศรษฐศาสตร์มหภาคหน้า 267 เกี่ยวกับผลกระทบของการเบียดบังการลงทุนจากการขาดดุลงบประมาณของรัฐบาล และผลต่อการลงทุนภาคเอกชน?"

หลี่เหวยตอบทันทีโดยไม่หยุดมือที่กำลังจัดกระเป๋าเตรียมไปเรียนพรุ่งนี้ และไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง "เมื่อรัฐบาลใช้นโยบายการคลังแบบขยายตัว โดยการกู้ยืมเพื่อชดเชยการขาดดุล จะทำให้อัตราดอกเบี้ยในตลาดสูงขึ้น ส่งผลให้การลงทุนและการบริโภคภาคเอกชนที่อ่อนไหวต่ออัตราดอกเบี้ยลดลง ในกราฟหน้า 267 เส้น IS ขยับไปทางขวาทำให้อัตราดอกเบี้ยสูงขึ้น จึงไปยับยั้งการเติบโตของอุปสงค์รวมที่ควรจะเป็น..."

เขาไม่เพียงท่องเนื้อหาออกมาได้เป๊ะๆ แต่ยังอธิบายกราฟในหน้าถัดไปแถมให้อีกด้วย

หลังจากค่าจิตวิญญาณเพิ่มเป็น 1.5 ไม่เพียงปฏิกิริยาตอบสนองทางระบบประสาทและความคิดจะเร็วเหนือมนุษย์ จนเริ่มก้าวไปสู่ทิศทางที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่เข้าใจ ความจำของเขาก็ได้รับอานิสงส์ไปด้วย ขอแค่เขาอยากจำ เขาก็สามารถจดจำทุกอย่างได้ในเวลาอันสั้น

หนังสือ AP เศรษฐศาสตร์มหภาคหนาหลายร้อยหน้าเล่มนี้ หลี่เหวยใช้เวลาแค่ 3 วันก็ท่องจำได้ทั้งเล่ม

ดอนกิโฆเต้อ้าปากค้าง ขี้เถ้าร่วงใส่กางเกงยังไม่รู้ตัว

"บ้าไปแล้ว..." เขาพึมพำ "สมองระดับนี้ ฉันคงไม่ต้องห่วงคะแนนสอบ AP ของแกแล้วล่ะ"

พูดจบเขาก็เกาหัวแกรกๆ อย่างงุนงง "หรือว่าแกจะเข้าเยลได้จริงๆ? ไม่น่าเชื่อแฮะ"

"นี่คุณไม่เคยเชื่อว่าผมจะสอบติดเลยเหรอ?" หลี่เหวยยักไหล่ "แล้วยังจะไปขอจดหมายแนะนำตัวให้ผมทำไม?"

"ก็... ในทางทฤษฎีฉันคิดว่าเป็นไปได้ยาก แต่ในทางปฏิบัติฉันก็ต้องพยายามเต็มที่" ดอนกิโฆเต้ปิดหนังสือดัง 'ปัง' "ในเมื่อแกช่วยประหยัดเวลาฉันไปได้เยอะ งั้นวันนี้ก็นอนเร็วหน่อย พรุ่งนี้ฉันต้องไปแบกอิฐแต่เช้า"

ไม่นาน ดอนกิโฆเต้ก็หลับเป็นตาย เสียงกรนที่คุ้นเคยดังขึ้นอีกครั้ง

จากนั้น ตอนตี 2 เสียงกรนก็หยุดกะทันหัน

หลี่เหวยลืมตาขึ้นอย่างรู้งาน รูดม่านเปิดออก มองดอนกิโฆเต้ลุกขึ้นนั่งตัวแข็งทื่อ แล้วหลับตาสวมชุดเกราะอย่างเงียบเชียบ

"สหายอัศวินของข้า" สรรพนามที่เขาเรียกหลี่เหวยเปลี่ยนไปแล้ว "ข้าสัมผัสได้ วันนี้แหละ เราต้องไปขับไล่แม่มด!"

พูดจบเขาก็เดินออกจากห้องใต้ดิน หลี่เหวยคว้าเสื้อคลุมเดินตามไป

จากนั้นพวกเขาก็เดินวนไปวนมารอบๆ ตรอก ดอนกิโฆเต้ที่หลับตาเดินเหมือนกำลังมองหาเบาะแสอะไรบางอย่างที่เขาจะทึกทักว่าเป็น 'แม่มด' ได้

หลี่เหวยเดินบนถนน หูตาไวคอยระวังภัย กลัวว่าจู่ๆ จะมีโสเภณีโผล่มา แล้วยังไม่ทันได้พูดอะไรก็โดนดอนกิโฆเต้ตบกบาลแยก

ถ้าเป็นแบบนั้นคงตามล้างตามเช็ดกันเหนื่อยแน่

ขณะที่คิดอยู่นั้น พวกเขาเลี้ยวผ่านปากตรอกที่กองไปด้วยเฟอร์นิเจอร์เก่า ค่าจิตวิญญาณ 1.5 ของหลี่เหวยทำให้เขาได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวก่อนดอนกิโฆเต้

"...อย่าทำร้ายฉันเลย... อยากได้เงินเท่าไหร่เอาไปเลย..."

"เฮ้ คาร์ล นังนี่พกเงินสดมาเพียบ สงสัยจะรวยจริง..."

"เชี่ย จริงด้วยว่ะ... บ้านแกอยู่ไหน? พาพวกเราไป..."

อาศัยแสงไฟสลัวจากเสาไฟ หลี่เหวยมองเห็นสถานการณ์ตรงหน้าชัดเจน—

โจรผิวดำรูปร่างผอมโซสองคนสวมฮู้ดปิดหน้า กำลังต้อนหญิงผิวขาววัยประมาณ 40 กว่าๆ สวมเสื้อโค้ตเข้าไปจนมุม คนหนึ่งถือมีดพับสปริง ปลายมีดจ่อห่างจากคอหอยเหยื่อแค่ไม่กี่เซนติเมตร

ข้างหลังโจรที่ถือมีด มีโจรอีกคนกำลังค้นกระเป๋าถือ ที่เอวมีอะไรตุงๆ ดูเหมือนจะเหน็บปืนพกอยู่

เสียง "ติ๊ง" ดังขึ้นในหัวหลี่เหวย ภารกิจมาอีกแล้ว

"อัศวินดอนกิโฆเต้อยู่ที่นี่แล้ว สมุนแห่งความมืด! ปล่อยสตรีและคนอ่อนแอเดี๋ยวนี้!"

แต่ยังไม่ทันที่หลี่เหวยจะลงมือ ดอนกิโฆเต้ก็คำรามลั่น คว้าฝาถังขยะโลหะสกปรกๆ ข้างทางมาทำเป็นโล่ แล้วพุ่งเข้าใส่ทั้งชุดเกราะ

(จบแล้ว)