บทที่ 29: เก็บเกี่ยวผลผลิต

สีหน้าของชายร่างบึกบึนกลายเป็นว่างเปล่าทันที!

วินาทีต่อมา เลือดผสมมันสมองไหลทะลักออกมาจากทวารทั้งเจ็ด

จินตนาการได้เลยว่าข้างในหัวถูกกวนจนเละเทะขนาดไหน

หลังจากชักกระตุกอยู่พักหนึ่ง ชายร่างบึกบึนก็แน่นิ่งไปโดยสมบูรณ์

สโนว์ไวท์ดึงเส้นผมกลับมา แล้วตัดส่วนที่เปื้อนมันสมองทิ้งด้วยสีหน้ารังเกียจ

“ฟู่ว...”

“ในที่สุดก็ตายกันหมดสักที”

“ที่นี่อันตรายชะมัด เป็นคนก็กลัวผี เป็นผีก็กลัวคน...”

หลี่ไพอดบ่นไม่ได้

สรุปแล้วก็เป็นเพราะตัวเขาเองอ่อนแอเกินไปนั่นแหละ

ตอนอยู่บ้านเอลอร่าก็ต้องพึ่งเอลอร่า ตอนนี้ก็ต้องพึ่งสโนว์ไวท์

นี่เขาจะต้องเกาะผู้หญิงกินไปตลอดเลยเหรอ?

มันน่า...

หลังจากบ่นพึมพำ หลี่ไพก็เริ่มค้นศพชายร่างบึกบึน

เป็นถึงนักล่าปีศาจ น่าจะพกของดีมาบ้างแหละ...

หลี่ไพเล็งไปที่ดาบยาวเปื้อนเลือดก่อนเป็นอันดับแรก

“อ้าว?”

“หยิบไม่ได้?”

หลี่ไพเซ็งเป็ด

เขาสัมผัสตัวดาบได้ แต่พอจะออกแรงยก มือกลับทะลุผ่านด้ามดาบไปเฉยเลย

“ฮิฮิ~”

สโนว์ไวท์หัวเราะเยาะอยู่ข้างๆ

เมื่อกี้หลี่ไพเพิ่งดูถูกเธอว่าใช้ผมฆ่าคนไม่เป็น ทีนี้ตัวเองดันหยิบดาบไม่ขึ้นซะงั้น

ว่าแต่เขาอิเหนาเป็นเองชัดๆ 5 เซ็นฯ หัวเราะเยาะ 10 เซ็นฯ, คัพ A หัวเราะเยาะคัพ B

หลี่ไพถอนหายใจ ผิดหวังในความไร้น้ำยาของตัวเอง

“ในฐานะวิญญาณ การจะสัมผัสวัตถุ กุญแจสำคัญอยู่ที่สื่อกลาง”

สโนว์ไวท์หัวเราะอยู่พักหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยอมชี้แนะหลี่ไพ

“อย่างเช่นฉัน...”

“ฉันรวบรวมพลังส่วนใหญ่ไปไว้ที่เส้นผม”

“ดังนั้น ผมของฉันจึงสัมผัสและจับต้องวัตถุได้”

“แน่นอน ที่เลือกใช้ผม เพราะมันทำให้ร่างต้นปลอดภัยกว่า”

“วิญญาณร้ายบางตนชอบใช้กรงเล็บ พลังโจมตีรุนแรงก็จริง แต่ก็เสี่ยงโดนตัดขาดได้ง่ายเวลาต่อสู้”

“ส่วนนาย ลองพยายามสร้างกายหยาบขึ้นมาเฉพาะส่วนที่นายถนัดดูสิ”

สโนว์ไวท์อธิบายพลางบังคับผมให้ลอยอยู่ตรงหน้าหลี่ไพ สาธิตการไหลเวียนของพลังงานบนเส้นผมให้ดู

หลี่ไพมองเส้นผมที่พลิ้วไหวของสโนว์ไวท์ แล้วก็พอจะจับหลักการสร้างกายหยาบได้รางๆ

“อย่างนี้นี่เอง...”

“แล้วฉันควรจะทำให้ส่วนไหนเป็นกายหยาบดีนะ...”