บทที่ 28: เพื่อนร่วมทีมยอดเยี่ยม
บทที่ 28: เพื่อนร่วมทีมยอดเยี่ยม
พอได้ยินเพื่อนตะโกน ชายร่างบึกบึนก็ทิ้งหลี่ไพทันที แล้วพุ่งตัวไปหาสโนว์ไวท์
วิญญาณร้ายที่มีค่าหัว?
นี่คือเป้าหมายที่นักล่าปีศาจแถวนี้พลิกแผ่นดินหากันให้ควัก!
ดันมาเจอตัวเข้าจริงๆ!
ดวงเฮงสุดๆ ไปเลย!
เทียบกันแล้ว วิญญาณธรรมดาๆ ที่ไม่มีราคาค่างวดอะไรแบบหลี่ไพ ชายร่างบึกบึนไม่อยากเสียเวลาด้วยซ้ำ
“บ้าเอ๊ย......”
สีหน้าของสโนว์ไวท์เคร่งเครียดทันทีเมื่อเห็นชายร่างบึกบึนถือดาบเพลิงพุ่งเข้ามา
ถ้าเป็นเมื่อวาน ต่อให้พลังยังถูกจำกัด สโนว์ไวท์ก็ฆ่าไอ้กระจอกสองคนนี้ได้ในพริบตา
แต่ตอนนี้ แค่รับมือคนเดียวก็ตึงมือจะแย่
ขืนมาเพิ่มอีกคน เธอคงต้านไม่ไหวแน่
“นายช่วยทำตัวให้มีประโยชน์หน่อยไม่ได้รึไง!”
สโนว์ไวท์ตะโกนด่าหลี่ไพขณะปัดป้องการโจมตี
“เฮ้อ......”
หลี่ไพถอนหายใจ
ไม่ใช่ไม่อยากช่วย แต่เขาทำไม่เป็นต่างหาก!
ไม่มีคู่มือสอนเล่น อยู่ดีๆ ก็จับโยนลงสนามรบเลย จะให้ทำยังไงเล่า?
แต่หลี่ไพจะมัวยืนเฉยไม่ได้
ภารกิจนี้คือต้องช่วยสโนว์ไวท์ล้างคำสาป ถ้าสโนว์ไวท์ม่องเท่ง ภารกิจก็ล้มเหลวทันที
หลี่ไพกัดฟันพุ่งเข้าใส่ชายร่างบึกบึน
ถึงจะโจมตีไม่ได้ ก็ไม่ได้แปลว่าหลี่ไพจะช่วยอะไรไม่ได้เลย
จังหวะที่หลี่ไพพุ่งไปถึงข้างหลังชายร่างบึกบึน เขาก็กระโจนไปข้างหน้าทันที!
กระโดดเกาะหลังชายร่างบึกบึนหมับ!
“โจมตีอาจจะไม่ได้ผล แต่......”
“ทายซิใครเอ่ย!”
หลี่ไพยิ้มร่า เอามือปิดตาชายร่างบึกบึนไว้
ถึงหลี่ไพจะไม่มีกายหยาบและดูโปร่งแสง แต่เขาก็ยังสามารถบดบังทัศนวิสัยได้
ชายร่างบึกบึน: ......
มองไม่เห็นโว้ย!
ชายร่างบึกบึนกำลังได้จังหวะ ง้างดาบเพลิงเตรียมฟันเต็มเหนี่ยว แต่จู่ๆ ภาพก็มืดดับ
เห็นดังนั้น สโนว์ไวท์ก็ตัดสินใจเด็ดขาด สะบัดผมยาวไปรัดข้อเท้าชายร่างผอมแล้วกระชากมาข้างหน้า!
“แย่แล้ว!”
หัวใจชายร่างผอมหล่นวูบ!
เส้นผมของวิญญาณร้ายไม่ได้มีพลังโจมตีรุนแรงนัก แต่โดนกระชากทีเผลอแบบนี้ เขาก็ตั้งตัวไม่ทัน
โดนกระชากขาแบบนี้ ชายร่างผอมเลยฉีกขาแหกกลางอากาศ
“อ๊ากก——”
ชายร่างผอมสูดปากด้วยความเจ็บปวด
เป้ากางเกงฉีกขาดจากการแหกขา แถมตรงนั้น... ก็คงระบมไม่น้อย
แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ
เพราะดาบเพลิงกำลังแหวกอากาศพุ่งตรงมาที่หน้าเขา
“หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้!”
ใบหน้าชายร่างผอมเต็มไปด้วยความหวาดกลัว พื้นใต้เป้ากางเกงเปียกชุ่ม
เพราะอาการบาดเจ็บจากการฉีกขา เขาเลยหลบไม่ทันแล้ว
ทำได้แค่หวังว่าเพื่อนร่วมทีมจะยั้งมือทัน
แต่ทว่า...
เพื่อนร่วมทีมของเขาไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูดเลยสักนิด
เพราะหลี่ไพกำลังตะโกนคำทักทายอันแสนอบอุ่น (แกมประชด) กรอกหูเจ้าคนตัวโตอยู่อย่างเมามัน
สิ่งนี้ทำให้ชายร่างบึกบึนหงุดหงิดสุดขีด ส่งผลให้แรงฟันดาบเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน
แววตาสิ้นหวังปรากฏขึ้นในดวงตาของชายร่างผอม
ตายแบบนี้มันทุเรศเกินไปแล้วโว้ย!
“ฉึก!”
ดาบเพลิงฟันเข้ากลางกบาลชายร่างผอม ฝังลึกเข้าไปครึ่งเล่ม
เปลวไฟบนดาบยังคงลุกโชน เผาไหม้เส้นผมของชายร่างผอมจนส่งเสียงดังเปรี้ยะๆ
“โดนแล้ว! โดนเต็มๆ!”
“บ๊อบบี้! วิญญาณร้ายตนนั้นเสร็จฉันแล้วใช่ไหม?”
ชายร่างบึกบึนสัมผัสได้ถึงแรงปะทะจากปลายดาบ จึงตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น
ด้วยการโจมตีเต็มสูบของเขา วิญญาณร้ายนั่นถ้าไม่ตายก็ต้องคางเหลือง
พอนึกถึงเงินค่าหัวที่กำลังจะได้รับ ความดีใจก็ฉายชัดบนใบหน้าของเขา
“บ๊อบบี้? บ๊อบบี้?”
ชายร่างบึกบึนเรียกเพื่อนร่วมทีม หวังจะแบ่งปันความสุข
แต่อนิจจา เขาหารู้ไม่ว่าบ๊อบบี้ผู้น่าสงสารได้กลายเป็นศพไปเรียบร้อยแล้ว
เมื่อเห็นบ๊อบบี้เงียบไปนาน ชายร่างบึกบึนก็เริ่มใจคอไม่ดี
เขากัดฟันกระชากดาบออก ถอยหลังไปหลายก้าว แล้วตั้งท่าระวังภัยทันที
“ลงมือสิ! ยืนบื้ออยู่ทำไม!”
หลี่ไพตะโกนใส่สโนว์ไวท์
สโนว์ไวท์ดูเหมือนจะคาดไม่ถึงว่าจะจัดการนักล่าปีศาจได้ง่ายดายขนาดนี้ เลยยืนอึ้งไปชั่วขณะ
พอหลี่ไพเตือนสติ เธอถึงได้รู้สึกตัว แล้วบังคับผมสีดำเข้าโจมตีชายร่างบึกบึน
“เพียะ!”
ผมสีดำฟาดเข้าที่หน้าชายร่างบึกบึนอย่างจัง จนเกิดรอยแดงปื้นใหญ่
ทั้งหลี่ไพและชายร่างบึกบึนต่างตกตะลึง
“แค่นี้อะนะ?”
“ความเกรี้ยวกราดเมื่อวานหายไปไหนหมด?”
หลี่ไพเริ่มร้อนรน
เขาอยากให้สโนว์ไวท์รีบฆ่าเจ้ายักษ์นี่ ไม่ใช่รีบไปตบหน้าหยามเกียรติมัน!
“คิดว่าฉันอยากจะเป็นแบบนี้รึไง!”
“ถ้าเมื่อคืนนายไม่ทำกับฉันแบบนั้น ฉันจะหมดแรงแบบนี้เหรอ?”
ผมของสโนว์ไวท์สะบัดอย่างบ้าคลั่งด้วยความโกรธ จิตสังหารพุ่งสูงขึ้น
เมื่อได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ ชายร่างบึกบึนก็เหมือนจะตระหนักได้ว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น
บ๊อบบี้...
เมื่อกี้เขาฟันบ๊อบบี้!
หน้าของชายร่างบึกบึนซีดเผือดทันที
บ๊อบบี้ตายแล้ว!
เขาต้องรับมือกับวิญญาณ... วิญญาณร้ายหนึ่งตนกับวิญญาณธรรมดาอีกหนึ่งตนเพียงลำพัง!
ถึงวิญญาณธรรมดาตนนี้จะไม่มีพลัง แต่มันน่ารำคาญชะมัด!
นอกจากจะมาบังตาแล้ว ยังตะโกนเรื่องไร้สาระกรอกหูไม่หยุด
เมื่อกี้ยังแค่ด่าทอ แต่ตอนนี้เริ่มลามปามไปบรรยายฉากอีโรติกติดเรต ทำเอาสติสตางค์ของเขาไขว้เขวต้องเผลอไปตั้งใจฟังโดยไม่รู้ตัว
ชายร่างบึกบึนรู้ดีว่าขืนเป็นแบบนี้ต่อไป เขาต้องตามบ๊อบบี้ไปลงนรกแน่
บ้าเอ๊ย! อุตส่าห์เตรียมของมาปราบวิญญาณร้ายตั้งเยอะ ทำไมถึงไม่คิดหาวิธีจัดการวิญญาณธรรมดามาบ้างนะ...
แค่ที่คีบวิญญาณราคาถูกๆ หรือลูกแก้วกักวิญญาณสักลูกก็ยังดี!
ชายร่างบึกบึนกวัดแกว่งดาบไปมั่วๆ เลือกทิศทางได้ก็วิ่งหนีทันที
แต่วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว ก็เอาหัวพุ่งชนต้นไม้แห้งขนาดเท่าถังน้ำเข้าอย่างจัง
ชายร่างบึกบึนมึนงง พยายามจะลุกขึ้นยืนแต่ก็ล้มลงไปหลายครั้ง
ตอนนั้นเอง ผมยาวของสโนว์ไวท์ก็ไล่ตามมาทัน
“เพียะ! เพียะ! เพียะ!”
เส้นผมเหมือนแส้เส้นเล็กๆ ระดมฟาดใส่ชายร่างบึกบึนไม่ยั้ง
“เธอดีแต่ใช้แส้รึไง?”
“ฟาดแบบนั้นชาติไหนมันจะตาย?”
หลี่ไพถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย
เจ้าหญิงองค์นี้ก็ซื่อบื้อใช้ได้เลย
“ฉันมีแรงแค่นี้นี่! เก่งนักก็มาทำเองสิ!”
สโนว์ไวท์แค่นเสียงเย็นชาแล้วสะบัดหน้าหนี
ขนาดเป็นวิญญาณอาฆาตแล้ว ก็ยังติดนิสัยเจ้าหญิงขี้งอนมาด้วย
เมื่อก่อนผมของเธอตัดเหล็กขาดได้สบายๆ เลยใช้ฟาดฟันได้ตามใจชอบ
ตอนนี้จู่ๆ พลังหายไป จะหาท่าโจมตีดีๆ ไม่ได้ก็ไม่แปลก
ไอ้หมอนี่ดันมาวิจารณ์เธออีก...
“ระดับความชอบของสโนว์ไวท์ D → E”
หลี่ไพ: ???
พูดไม่กี่คำความชอบลดเลยเหรอ?
เจ้าอารมณ์เกินไปแล้ว...
ขืนอยู่กับเจ้าหญิงแบบนี้ สักวันคงโดนเธอล้มโต๊ะฆ่าตายแน่
รีบๆ ทำภารกิจให้จบ แล้วกลับไปหาเอลอร่าของเขาดีกว่า
พี่สาวคนนั้นต้องการการดูแลเอาใจใส่มากกว่าเยอะ
“ผมของเธอพลิกแพลงได้ตั้งเยอะ ดีแต่ใช้แรงควายรึไง?”
“เจาะเข้าไปในสมองมันแล้วกวนให้เละไปเลยสิ!”
หลี่ไพตะโกนบอก
สโนว์ไวท์ตาวาววับเมื่อได้ยิน!
จริงด้วย!
ทำไมเธอถึงคิดไม่ได้นะ!
เมื่อก่อนเธอแข็งแกร่งเกินไป เลยไม่เคยต้องใช้วิธีโจมตีที่เน้นเทคนิคแบบนี้
สโนว์ไวท์บังคับผมยาวของเธอพุ่งเข้าใส่ศีรษะชายร่างบึกบึนทันที
เส้นผมเคลื่อนไหวราวกับงูเงี้ยวเขี้ยวขอ ชอนไชไปบนใบหน้า แล้วมุดเข้าไปในรูจมูก หู ปาก และช่องทางอื่นๆ
ชายร่างบึกบึนสัมผัสได้ถึงความตาย กวัดแกว่งดาบไปมาอย่างบ้าคลั่ง
แต่น่าเสียดาย แม้ผมของสโนว์ไวท์จะไม่แข็งแกร่ง แต่ปริมาณนั้นหายห่วง
ต่อให้โดนตัดไปบ้าง ก็ยังมีเส้นใหม่ตามมาสมทบไม่ขาดสาย
ไม่นาน เส้นผมเหล่านั้นก็มุดเข้าไปจนหมด…