บทที่ 26: สโนว์ไวท์
บทที่ 26: สโนว์ไวท์
แม้จะอยู่ในสถานะวิญญาณ แต่หลี่ไพก็ยังสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากอีกฝ่าย
คนสองคน... หรือต้องเรียกว่าผีสองตน แนบชิดติดกัน ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้แห้งขนาดใหญ่
ในหัวหลี่ไพเต็มไปด้วยคำถาม
แต่เขารู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาถาม
ในหัวของวิญญาณร้ายเองก็เต็มไปด้วยคำถามเช่นกัน
หมอนี่ ก่อนหน้านี้มีกายหยาบชัดๆ ทำไมมาที่นี่แล้วกลายเป็นวิญญาณไปได้อีกล่ะ?
หรือเขาสลับร่างไปมาได้อย่างอิสระ?
ถ้าฉันฝึกความสามารถนี้ได้บ้างก็คงดี!
ตอนนี้เพราะกลัวแสงอาทิตย์ ฉันเลยออกไปจากป่าแห่งนี้ไม่ได้
ถ้ามีกายหยาบ ปัญหานั้นก็จะหมดไป
รอให้ปลอดภัยเมื่อไหร่ ต้องจับมาถามให้รู้เรื่อง!
“ทางนั้นมีความเคลื่อนไหวเหรอ?”
“คงไม่ใช่พวกปีศาจหรอกนะ!”
เสียงห้าวๆ ดังมาจากทิศทางของกองไฟไม่ไกลนัก
“ที่ไหน? แกหูฝาดไปเองแล้วมั้ง!”
“ที่นี่อยู่ใกล้เมืองหลวงมาก เป็นไปไม่ได้หรอกที่จะมีพวกปีศาจหรือวิญญาณร้ายโผล่มา”
เสียงดัดจริตเล็กแหลมตอบกลับ
“นี่ แกคิดว่าค่าหัวที่ราชินีตั้งไว้นี่เชื่อถือได้แค่ไหน?”
“ทองหนึ่งหมื่นเหรียญ บวกกับอาวุธเวทมนตร์นักล่าปีศาจระดับ 3 แค่เพื่อล่าวิญญาณร้ายตนเดียวเนี่ยนะ?”
“เงินมันจะหาง่ายเกินไปไหม!”
เสียงห้าวถามด้วยความสงสัย
“หาง่ายงั้นเหรอ? แกคิดว่ามีแค่เราสองคนรึไงที่รับงานนี้?”
“ตามข่าวลือ อย่างน้อยก็นักล่าปีศาจในเมืองหลวงกว่ายี่สิบคนที่รับงานนี้!”
“ค่าหัวนี้ไม่ง่ายหรอก!”
เสียงเล็กแหลมตอบ
“ก็แค่วิญญาณร้ายตนเดียว!”
“ขอแค่เราเจอตัวมันก่อน รางวัลต้องเป็นของเราแน่”
มันหัวเราะร่าหลังจากพูดจบ
“อย่าคิดตื้นๆ แบบนั้น!”
“ฉันได้ยินมาว่า วิญญาณร้ายตนนี้บุกเดี่ยวเข้าไปในพระราชวัง แล้วฆ่าเจ้าหญิงตายคาที่เชียวนะ”
“เก่งขนาดนั้น ประมาทไม่ได้เด็ดขาด!”
“อะไรนะ! มันฆ่าเจ้าหญิงเหรอ? งั้นฉันต้องฆ่ามันให้ได้!”
“เจ้าหญิงออกจะงดงามปานนั้น... น่าเสียดายชะมัด...”
“เลิกพล่ามเถอะ... เล่นไพ่ไหม?”
“เอาสิ!!!”
บทสนทนาของพวกมันค่อยๆ เงียบลง ตามมาด้วยเสียงสับไพ่...
หลี่ไพมองวิญญาณร้ายที่แนบชิดอยู่กับเขา รู้สึกตลอดเวลาว่าอารมณ์ของหล่อนดูไม่ค่อยคงที่เท่าไหร่
ไอเย็นแผ่ออกมาจากตัวหล่อน
นี่มัน... จิตสังหารกำลังพุ่งพล่านเหรอ?
หลี่ไพสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตราย
จิตสังหารนี้... มุ่งเป้ามาที่เขา? หรือมุ่งไปที่นักล่าปีศาจสองคนนั้น?
หลี่ไพไม่แน่ใจ
วิญญาณร้ายรออยู่ครู่หนึ่ง ก็ละมือเล็กๆ ที่ปิดปากหลี่ไพออก
แล้วส่งสายตาบอกให้รีบออกไปจากตรงนี้ก่อน
หลี่ไพพยักหน้าเห็นด้วย
ในเวลานี้ สำหรับหลี่ไพแล้ว นักล่าปีศาจคือศัตรูที่น่ากลัวที่สุด
ส่วนวิญญาณร้ายตนนี้... อย่างน้อยก็นับได้ว่าเป็นพวกเดียวกันที่ตกที่นั่งลำบากเหมือนกัน
ตามน้ำไปกับเธอเถอะ
อีกอย่าง ดูจากความเร็วแล้ว ถ้าวิญญาณร้ายตนนี้คิดจะเล่นงานเขาจริงๆ เขาก็หนีไม่พ้นอยู่ดี
สองวิญญาณ หนึ่งหน้าหนึ่งหลัง ลอยมุ่งหน้าไปทางทิศเดิม
ไม่กี่นาทีต่อมา วิญญาณร้ายก็หยุดลงแล้วหันกลับมามองหลี่ไพ
วิญญาณร้ายไม่พูดอะไร หลี่ไพเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรเหมือนกัน
บรรยากาศเงียบกริบจนน่าอึดอัด
“ผมรู้จักช่างตัดผมฝีมือดีชื่อโทนี่ สนใจให้แนะนำไหมครับ?”
หลี่ไพเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาก่อน
วิญญาณร้ายขมวดคิ้ว ไอเย็นยะเยือกแผ่ออกมาทันที
“ถ้าไม่อยากตัด สระไดร์ก็ได้นะ...”
หลี่ไพรู้ตัวว่าอาจจะพูดผิดหู รีบแก้ตัวพัลวัน
“อย่ามายุ่งกับผมของฉัน!”
วิญญาณร้ายถลึงตาใส่หลี่ไพอย่างดุเดือด
หัวใจหลี่ไพกระตุกวูบ
ความรู้สึกแปลกๆ นี่มันอะไรกัน!
เมื่อก่อนตอนโดนวิญญาณร้ายจ้อง เขาจะกลัวจนยืนแทบไม่อยู่
แต่ตอนนี้...
ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าท่าทางถมึงทึงเมื่อกี้มันดูน่ารักพิลึก?
หรือนี่จะเป็นแรงดึงดูดระหว่างผีด้วยกัน?
ไม่ถูกต้อง ไม่ถูกต้องแน่ๆ...
หลี่ไพเริ่มสับสน
“นาย... นายสลับร่างไปมาระหว่างคนเป็นกับวิญญาณได้ยังไง?”
“แล้วทำไมนายถึงเคลื่อนย้ายไปที่อื่นได้ในพริบตา?”
“นายมีของวิเศษอะไรติดตัวรึเปล่า?”
วิญญาณร้ายยิงคำถามรัวเป็นชุด
“ก่อนจะถาม อย่างน้อยก็น่าจะแนะนำตัวกันก่อนนะครับ...”
หลี่ไพยักไหล่
ตั้งแต่กลับไปสู่โลกความจริงได้ครั้งหนึ่ง ความกลัวที่หลี่ไพมีต่อเกมนี้ก็ลดน้อยลงไปมาก
ถึงจะสมจริงแค่ไหน แต่มันก็เป็นแค่เกม
ยังไงเขาก็ออกไปได้
พอคิดได้แบบนี้ หลี่ไพก็ดูจะกล้าขึ้นเยอะ
“ฉัน...”
“ฉันชื่อ สโนว์ไวท์ (ไป๋เสวี่ย)”
วิญญาณร้ายนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมบอกชื่อ
“ชื่อนี้... คุ้นๆ แฮะ”
“รู้สึกเหมือนเป็นชื่อเจ้าหญิงในหนังดิสนีย์ที่เคยดูเลย”
หลี่ไพลูกคางใช้ความคิด
“ภารกิจหลักเริ่มทำงาน: สโนว์ไวท์”
“เธอมีความงดงามจนน่าหลงใหล น่าอิจฉา...”
“แต่น่าเสียดาย ที่เธอก็เป็นเหยื่อของความริษยาเช่นกัน...”
“โปรดช่วยเธอทำลายคำสาป และทวงคืนทุกสิ่งที่เป็นของเธอกลับมา!”
“เป้าหมายภารกิจ: ช่วยสโนว์ไวท์ล้างคำสาปบนร่าง”
เสียงระบบดังก้องในหัวหลี่ไพ
“สโนว์... สโนว์ไวท์!!!”
หลี่ไพตาเบิกโพลง เผลออุทานออกมาเหมือนเห็นผี
“จะบอกว่านี่คือสโนว์ไวท์งั้นเรอะ???”
“สภาพแบบนี้เนี่ยนะ! นี่คือสโนว์ไวท์?!”
“สวยตรงไหน? สวยที่ใจเหรอ?”
หลี่ไพคำรามก้องในใจ
ถ้าบอกว่าสภาพนี้คือราชินีแม่มดใจร้าย หลี่ไพยังจะเชื่อซะกว่า
แต่บอกว่าเป็นสโนว์ไวท์เนี่ยนะ...
หลี่ไพรู้สึกเหมือนโดนดูถูกสติปัญญา
“เคยได้ยินชื่อฉันงั้นเหรอ?”
“ถูกต้อง ฉันคือเจ้าหญิงแห่งอาณาจักรซันเซ็ต”
สโนว์ไวท์พยักหน้า
“แม่เลี้ยงของฉัน... ผู้หญิงที่ท่านพ่อเพิ่งแต่งงานด้วยเมื่อไม่นานมานี้ นางร่ายคำสาปที่ชั่วร้ายที่สุดใส่ฉัน ทำให้ฉันกลายเป็นสภาพแบบนี้”
“ไม่ใช่แค่นั้น นางยังประกาศไปทั่วว่าฉันถูกวิญญาณร้ายทำร้าย”
“ตอนนี้ ฉันกลายเป็นฆาตกรสังหารเจ้าหญิง...”
“นักล่าปีศาจฝีมือดีที่สุดในเมืองหลวงถูกส่งออกมาไล่ล่าฉันไปทั่ว”
“ฉันต้องการร่างกายที่แท้จริงอย่างเร่งด่วน เพื่อที่จะได้ออกจากป่าแห่งนี้ แล้วกลับไปล้างแค้นนังแก่นั่นที่เมืองหลวง”
“สาเหตุที่ฉันเล็งเป้าไปที่คนตระกูลเบท ก็เพราะพลังสายเลือดของพวกนางแข็งแกร่งมาก ถ้าฉันยึดร่างได้ โอกาสแก้แค้นสำเร็จก็จะสูงขึ้นมาก”
สโนว์ไวท์เล่าประสบการณ์ที่ผ่านมา และอธิบายเหตุผลที่ไปซ่อนตัวอยู่ที่บ้านเอลอร่าก่อนหน้านี้
ในขณะเล่า สีดำในดวงตาของสโนว์ไวท์ก็จางลง เผยให้เห็นตาขาว และเส้นเลือดปูดโปนบนใบหน้าก็จางลง ทำให้เธอดูอ่อนโยนขึ้นมาก
“ความคืบหน้าการสำรวจสโนว์ไวท์ 10%”
พอสโนว์ไวท์พูดจบ หลี่ไพก็ได้ค่าการสำรวจเพิ่มทันที
“ความคืบหน้าของ โฉมงามผู้บุบสลาย ยังไม่เต็มเลย มีสโนว์ไวท์โผล่มาอีกแล้ว...”
“โฉมงามผู้บุบสลาย... สโนว์ไวท์...”
“ทำไมมีแต่พวกที่เกี่ยวกับนิทานทั้งนั้นเลย?”
“ต่อไปจะมีหนูน้อยหมวกแดง หรือซินเดอเรลล่าโผล่มาอีกไหมเนี่ย...?”
หลี่ไพเริ่มจับทางได้รางๆ
นี่มันธีมเทพนิยายชัดๆ!
แต่ดูเหมือนจะเป็นเทพนิยายฉบับดาร์กไซด์ เจ้าหญิงบ้าอะไรสภาพดูไม่ได้แบบนี้
จังหวะที่หลี่ไพกำลังจะเอ่ยปาก เสียงแหวกอากาศเบาๆ ก็ดังมาจากด้านหลัง!
“ฟุ่บ—”
ลูกดอกหน้าไม้!!!