บทที่ 20: แผนแตก
บทที่ 20: แผนแตก
หลี่ไพสังเกตเห็นว่าดวงตาของหัวมนุษย์บนก้อนเนื้อเริ่มทยอยปิดลงทีละหัว
ราวกับว่ามีบางสิ่งที่เบาบางและจับต้องไม่ได้กำลังถูกดึงออกไปเรื่อยๆ
ได้ผล!
หลี่ไพลิงโลดใจ
วิชาของแม่มดนี่ทรงพลังจริงๆ ดึงของออกได้รวดเร็วทันใจชะมัด!
กะคร่าวๆ ว่าอีกไม่กี่วินาที วิญญาณในก้อนเนื้อนี่คงถูกสูบจนเกลี้ยง!
เมื่อวิญญาณถูกดึงออกไปเรื่อยๆ ความเร็วในการเคลื่อนที่ของก้อนเนื้อก็ช้าลงอย่างเห็นได้ชัด
จังหวะนั้นเอง ก้อนเนื้อก็เคลื่อนที่มาถึงจุดที่วิญญาณร้ายยืนอยู่
สีหน้าของวิญญาณร้ายเปลี่ยนไปทันที
ในฐานะวิญญาณร้ายที่โหยหากายหยาบ หล่อนสัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดที่แผ่ออกมาจากก้อนเนื้อนั้นอย่างชัดเจน
ยิ่งวิญญาณในก้อนเนื้อลดน้อยลง ก้อนเนื้อนี้ก็ยิ่งเหมือนหลุมดำที่พยายามจะดูดกลืนหล่อนเข้าไป
วิญญาณร้ายเหลือบไปเห็นหน้าไม้ที่แขนของหลี่ไพ ก็เข้าใจแผนการทั้งหมดทันที
พวกมันกะจะบังคับให้หล่อนเข้าไปสิงในร่างนี้ แล้วใช้หน้าไม้นักล่าปีศาจฆ่าหล่อนทิ้ง!
“ฮิฮิฮิ...”
“พวกแกมันไร้เดียงสาเกินไปแล้ว!”
“คิดว่าแค่นี้จะจัดการฉันได้งั้นเหรอ?”
วิญญาณร้ายแสยะยิ้มเย็นชา แล้วสะบัดผมยาวสีดำเข้าโจมตีก้อนเนื้อยักษ์ข้างกายทันที
เส้นผมสีดำคมกริบราวกับใบมีด ก้อนเนื้อยักษ์ถูกตัดแขนขาขาดกระเด็นไปหลายข้างในพริบตา
“แย่แล้ว! มันจะหั่นร่างก้อนเนื้อ!”
หลี่ไพตระหนักถึงปัญหา
ถ้าก้อนเนื้อถูกหั่นเละ มันก็จะไม่ใช่ร่างกายที่สมบูรณ์อีกต่อไป
และวิญญาณร้ายก็จะถูกดูดเข้าไปไม่ได้
“ทำ... ทำยังไงดีคะ?”
เอลอร่าเริ่มลนลาน
เธอมีประสบการณ์ต่อสู้น้อยมาก เจอสถานการณ์พลิกผันแบบนี้เข้าไปถึงกับไปไม่เป็น
มันไม่อยู่ในแผนที่วางไว้
“ไม่ต้องกั๊กแล้ว ระเบิดผลไม้แถวหน้าให้หมด!”
หลี่ไพตะโกนสั่งเสียงเข้ม
ในเมื่อก้อนเนื้อนี้คือภาชนะสำหรับขังวิญญาณร้าย จะยอมให้ถูกทำลายไม่ได้เด็ดขาด
พอได้ยินคำสั่งหลี่ไพ เอลอร่าก็ตั้งสติได้
เสียงระเบิดดังระงม ผลไม้แสงอาทิตย์ระเบิดติดต่อกันเป็นชุด
คราวนี้เอลอร่าทุ่มหมดหน้าตัก สละผลไม้แสงอาทิตย์ไปกว่าครึ่ง
แสงสว่างจ้าบาดตาปกคลุมทั่วทั้งทางเดินในพริบตา
เสียงฉ่า...
ควันดำโขมง...
เส้นผมสีดำของวิญญาณร้ายได้รับความเสียหายอย่างหนัก
ผิวหนังของหล่อนไหม้เกรียม ไม่มีตรงไหนดีเลย
คราวนี้วิญญาณร้ายทนไม่ไหว กรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด
น่าเสียดายที่จำนวนผลไม้มีจำกัด ทำได้แค่สร้างความเสียหายแต่ฆ่าหล่อนไม่ได้
อย่างไรก็ตาม แรงระเบิดก็ทำลายเส้นผมไปได้จำนวนมาก
ก้อนเนื้อที่กำลังโดนหั่นเป็นผักปลาจึงรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด
เอลอร่ารีบร่ายคาถาต่อเพื่อดึงวิญญาณที่เหลือออกจากก้อนเนื้อ
ก้อนเนื้อสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
มันรู้สึกจนปัญญาจริงๆ
อุตส่าห์หลบอยู่ในห้องน้ำดีๆ ไม่นึกว่าจะมีผู้หญิงน่ากลัวถือมีดสับกระดูกปีนหน้าต่างเข้ามา!
แค่นึกถึงสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นทำกับมัน ก้อนเนื้อก็กลัวจนหัวหด รีบพังประตูหนีออกมา
ใครจะไปคิดว่าจะมาเจอคนตีกันที่ทางเดิน!
แถมอีผีสาวนั่นยังหันมาไล่หั่นมันอีก!
อุตส่าห์อยู่ร่วมกันบนชั้นสองมาตั้งนาน ทำไมถึงได้อำมหิตนัก!
ก้อนเนื้อรู้สึกน้อยใจสุดขีด
แต่รู้ดีว่าผีสาวตนนี้โจมตีทางกายภาพไม่เข้า มันไม่มีทางสู้ได้
เพื่อความอยู่รอด มันจึงตะเกียกตะกายพุ่งไปข้างหน้าต่อ
ทันใดนั้น เส้นผมสีดำที่เหลืออยู่ไม่กี่เส้นก็พุ่งมาพันรอบตัวก้อนเนื้อ แล้วเหวี่ยงมันไปข้างหน้าอย่างแรง!
ก้อนเนื้อพุ่งด้วยความเร็วสูง ตรงเข้าใส่หลี่ไพกับเอลอร่า
“แย่แล้ว!”
เอลอร่าหน้าถอดสี
ก้อนเนื้อนี่ยังมีวิญญาณเหลืออยู่สองสามดวง ขืนพุ่งชนมาแบบนี้...
อันตรายมาก!
“ฮิฮิฮิ...”
“อยากใช้มันมาจัดการฉันนักใช่ไหม?”
“งั้นก็รับผลกรรมไปซะ!”
วิญญาณร้ายแสยะยิ้มเยาะเย้ย
สภาพหัวที่ผมร่วงกราวเกือบหมด เหลือหรอมแหรมไม่กี่เส้นดูตลกพิลึก
แต่เอลอร่ากับหลี่ไพไม่มีอารมณ์มาขำ
ก้อนเนื้อพุ่งมาถึงตัวแล้ว
หลี่ไพกัดฟัน ก้าวออกไปยืนขวางหน้าเอลอร่า
ลูกผู้ชายอกสามศอก ถึงเวลาคับขันต้องปกป้องผู้หญิง!
ต่อให้ผู้หญิงคนนี้จะตัวสูงกว่าเขาตั้งยี่สิบเซ็นก็เถอะ...
“ปัง!”
เสียงกระแทกหนักทึบ!
หลี่ไพโดนก้อนเนื้อชนกระเด็น อัดก็อปปี้เข้ากับกำแพงด้านหลังอย่างจัง
“เจ็บ... ชะมัด...”
หลี่ไพทรุดลงกับพื้น สูดปากด้วยความเจ็บปวด
ระบบสัมผัสเกมนี้สมจริงเกินไปแล้ว
ตอนประกอบร่างเอลอร่าก็รู้สึกสมจริง
ตอนโดนอัดก๊อปปี้กำแพงก็รู้สึกเหมือนกระดูกหักไปหลายซี่
เจ็บโว้ย...
“คุณคะ!”
เอลอร่าเห็นหลี่ไพกระเด็นไปเพราะปกป้องเธอ ความรู้สึกซาบซึ้งและเป็นห่วงตีตื้นขึ้นมาในอก
แต่ไม่มีเวลาให้คิดมาก
ก้อนเนื้อนั่นพุ่งมาถึงตัวเธอแล้ว!
ในก้อนเนื้อยังมีวิญญาณเหลืออยู่ เอลอร่าไม่มีเวลาดึงออกแล้ว!
แววตาสิ้นหวังฉายชัดในดวงตาเอลอร่า
ต่อให้วิญญาณร้ายไม่ลงมือ ลำพังก้อนเนื้อนี่ก็บดขยี้เธอตายได้
เธอเป็นแม่มด ไม่ถนัดต่อสู้ระยะประชิด
หลี่ไพก็บาดเจ็บอยู่ข้างหลัง
ส่วนพ่อบ้านเล่ยเค่อน่าจะยังติดอยู่ในห้องน้ำ
ไม่มีใครมาช่วยทันแล้ว!
หัวที่เหลืออยู่บนก้อนเนื้อคำรามลั่น มันรู้ว่าต้องกำจัดคนตรงหน้าแล้วหนีไปให้พ้นชั้นนี้เท่านั้นถึงจะรอด
จังหวะที่ก้อนเนื้อกำลังจะพุ่งชนเอลอร่า หลี่ไพก็ยกแขนที่สั่นเทาขึ้น
แสงสีเงินพุ่งวาบเข้าใส่ก้อนเนื้อ
“ฉึก...”
ลูกดอกเงินเจาะทะลุเข้าไปในร่างก้อนเนื้อ
วินาทีต่อมา ร่างก้อนเนื้อก็เริ่มแตกสลาย
ศีรษะและแขนขาของมันสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน ร่วงกราวลงมาอย่างต่อเนื่อง
ร่างกายอันมหึมาพังทลายตามลงมา ฝุ่นผงจำนวนมหาศาลพุ่งเข้าใส่เอลอร่าราวกับคลื่นยักษ์ จนเกือบจะกระแทกเธอล้มลง
“นี่มัน...”
“นี่คุณ... ใช้ลูกดอกดอกสุดท้ายไปแล้วเหรอ?”
เอลอร่าตะลึงงัน เพิ่งตระหนักได้ว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น
หลี่ไพใช้ลูกดอกหน้าไม้ดอกสุดท้ายเพื่อช่วยชีวิตเธอ
เมื่อลูกดอกหน้าไม้นักล่าปีศาจยิงโดนปีศาจ มันจะสลายเป็นเถ้าถ่านไปพร้อมกับเป้าหมาย ไม่สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้
นั่นหมายความว่า...
แผนการที่จะฆ่าวิญญาณร้ายพังไม่เป็นท่าแล้ว!
“ใช้ไปแล้วก็ช่างมันเถอะ”
“ตราบใดที่ผมยังอยู่ ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณได้”
หลี่ไพพูดประโยคเลี่ยนๆ พร้อมกับกุมหน้าอกเดินเข้าไปหาเอลอร่า
ซี่โครงน่าจะหักไปหลายซี่
แขนขวาก็หัก ตอนยิงหน้าไม้เมื่อกี้เขาแทบจะเล็งเป้าไม่ได้ด้วยซ้ำ
แต่ลูกผู้ชายฆ่าได้หยามไม่ได้ ยังไงก็ต้องรักษามาดเท่ๆ ไว้ก่อน
“คุณไม่เป็นไรนะ...?”
เอลอร่ารีบเข้าไปประคองหลี่ไพทันที
ส่วนสูงร้อยเก้าสิบกว่าของเอลอร่าทำให้หลี่ไพรู้สึกปลอดภัยสุดๆ
“ผมไม่เป็นไร...”
หลี่ไพรู้สึกว่าตัวเองกำลังพิงอยู่กับความนุ่มหยุ่น ความเจ็บปวดทุเลาลงไปเยอะ
ทันใดนั้น ลมหนาวยะเยือกก็พัดกรรโชกผ่านทางเดินอีกครั้ง
วิญญาณร้ายกลางทางเดินดูเหมือนกำลังรวบรวมพลังบางอย่าง ไอสีดำหมุนวนรอบตัวหล่อนไม่หยุด
“แย่แล้ว!”
“หล่อนกำลังจะทำลายผนึกออกมา!”
สีหน้าของเอลอร่าเปลี่ยนไป
คราวนี้ต่อให้หนีก็คงไม่ทันแล้ว...