บทที่ 22 การพบเจอที่ไม่คาดคิด

อันที่จริง ต่อให้ไวไม่เตือน แคล็กเกอร์กับไมโลก็ทิ้งข้าวของทุกอย่างแล้ววิ่งไปที่ระเบียงเรียบร้อยแล้ว

ตามมาติดๆ คือไว และรั้งท้ายด้วยพาวเดอร์ที่สติแตกไปแล้ว

วิ่งไปได้ไม่ถึงสองก้าว เท้าเล็กๆ ของเธอก็สะดุดขาโต๊ะอย่างจัง ร้องโอดโอยแล้วล้มหน้าคว่ำกระแทกพื้น

"พาวเดอร์!"

ได้ยินเสียงโครมครามข้างหลัง ไวที่วิ่งออกไปถึงระเบียงและเตรียมจะปีนขอบหลังคา หันกลับมามองด้วยความตกใจ

พาวเดอร์สีหน้าเจ็บปวด มือข้างหนึ่งกุมข้อเท้า น้ำตาคลอเบ้าตาที่แดงก่ำ

"ไว... ขา... ขาฉันแพลง..."

จังหวะนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกเต็มที่ คนหนุ่มในกลุ่มเป้าหมายที่พวกเธอสะกดรอยตามมาก็เดินเข้ามา

กะแล้วเชียว สังหรณ์ใจว่ามีคนตามมาตลอดทาง ที่แท้ก็พวกเธอนี่เอง...

หลี่ลินเอามือซ้ายรองศอกขวา นิ้วชี้ขวาแตะคาง พูดด้วยน้ำเสียงประหลาดใจแกมขบขัน "โห จะมาตั้งวงเล่นไพ่นกกระจอกกันเหรอเนี่ย?"

ไวหันไปมองพาวเดอร์ด้วยความเป็นห่วงแวบหนึ่ง ก่อนกัดฟันกระโดดกลับเข้ามาที่ระเบียง

"ไว อย่ากลับไป เดี๋ยวก็โดนจับหรอก!" ไมโลตะโกนอย่างร้อนรนจากบนหลังคา

แต่ไวไม่มีวันทิ้งน้องสาวเด็ดขาด

"พวกนายไปก่อนเลย ไม่ต้องห่วงพวกเรา!"

ไวรีบวิ่งไปหาพาวเดอร์ ดึงน้องเข้ามากอดไว้แน่น แล้วจ้องเขม็งไปที่เจ้าของห้อง

"เราไม่ทิ้งพวกเธอหรอกน่า!" แคล็กเกอร์พูดเสียงอู้อี้ เกาะขอบหลังคากระโดดตามลงมายืนข้างหลังไว

"พวก... พวกนายบ้าไปแล้ว!" ไมโลบ่นอุบ แต่ก็ยอมโดดตามแคล็กเกอร์ลงมาที่ระเบียงเหมือนกัน

"อะไร? บุกเข้ามาขโมยของในห้องทำงานฉัน แล้วคิดจะใช้พวกมากรุมกินโต๊ะงั้นเหรอ?"

หลี่ลินอดขำไม่ได้เมื่อเห็นเด็กสามคนจ้องเขาตาเขียวปัด

"เราแค่เข้ามาดูเฉยๆ ไม่ได้ขโมยอะไรสักหน่อย!" ไวเถียงข้างๆ คูๆ เสียงอ่อยลงถนัดตา

"ปีนขึ้นมาชั้นบนสุดแล้วเข้าทางระเบียงเพื่อมา 'ดูงาน' เนี่ยนะ?" หลี่ลินส่ายหน้าขำๆ "อ้อ จริงสิ กฎหมายพิลโทเวอร์ว่าไงนะ? เรียกว่า 'พยายามลักทรัพย์' ใช่ไหม?

"ถ้าโดนจับได้ นอนคุกอย่างน้อยสองปี... แถมยังมาขโมยของตระกูลคิราแมนด้วย ฉันว่าพวกเจ้าหน้าที่คงไม่ปล่อยพวกเธอไปง่ายๆ แน่"

"ไว จะไปคุยกับมันทำไม! รุมจัดการมันซะก็สิ้นเรื่อง ไม่มีใครรู้หรอก" ไมโลจ้องหลี่ลิน ทำท่าขึงขังถูมือเตรียมลุย

"เอ๋? ถ้างั้นข้อหาของพวกเธอจะเพิ่มเป็น 'ทำร้ายร่างกาย' ด้วยนะ และฉันเป็นช่างฝีมือของตระกูลคิราแมน ลองทายสิว่าจะโดนเพิ่มโทษอีกกี่ปี?"

หลี่ลินพูดกลั้วหัวเราะ จริงๆ เขาแค่ขู่พวกเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมเล่นเฉยๆ

ยังไงซะเขาก็มีความสัมพันธ์อันดีกับแวนเดอร์ และเด็กสี่คนนี้ก็เป็นลูกบุญธรรมของแวนเดอร์

บางครั้ง การเพิ่มมิตรดีกว่าเพิ่มศัตรู

ในฐานะหัวหน้าคุมตรอกทมิฬ การผูกมิตรกับแวนเดอร์มีแต่ได้กับได้ ไม่มีเสีย

ยิ่งไปกว่านั้น สองพี่น้องตรงหน้าก็เป็นตัวละครที่หลี่ลินคุ้นเคยและมีความผูกพันอยู่บ้าง

ไม่ว่าจะยังไง เขาไม่มีทางส่งพวกเธอเข้าคุกจริงๆ หรอก

ทว่า เด็กทั้งสี่คนดันเชื่อคำขู่ของเขาซะสนิทใจ

ไวตบไหล่พาวเดอร์เบาๆ สองที แล้วลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าเรียบเฉย สบตาหลี่ลินด้วยแววตาที่ไร้ซึ่งอารมณ์

"ทั้งหมดนี้เป็นความคิดฉัน ปล่อยพวกเขาไป แล้วฉันจะยอมไปสถานีตำรวจกับนายให้พวกนั้นตัดสินโทษเอง"

"ไว?" พาวเดอร์จ้องมองแผ่นหลังบางของพี่สาว อ้าปากค้างด้วยความตกใจ

"อะไรนะ?!" ไมโลที่ลนลานรีบคว้าไหล่เธอ "ทำไมเธอต้องทำแบบนั้น!"

"นี่ไม่ใช่ความผิดเธอคนเดียว พวกเราก็มีส่วนรับผิดชอบ จะให้เธอรับไปคนเดียวได้ไง" แคล็กเกอร์เสริม

ส่วนพาวเดอร์ที่ยังนั่งจูมพุกอยู่กับพื้น น้ำตาร่วงเผาะ ร้องไห้โฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

"พวกนาย..." ขอบตาของไวเริ่มแดง "ไม่! แวนเดอร์ยังต้องการพวกนาย ถ้าต้องมีใครรับผิด ฉันคนเดียวก็พอ"

เธอสะบัดมือไมโลออก เดินอาดๆ เข้าไปหาหลี่ลิน หยุดยืนห่างจากเขาประมาณหนึ่งเมตร

"ปล่อยพวกเขาไป จับแค่ฉันคนเดียว"

"พรืด..." หลี่ลินหลุดขำออกมาเมื่อเห็นสีหน้าจริงจังขึงขังของพวกเด็กๆ

ไวขมวดคิ้ว "ขำอะไร?"

"นึกเรื่องตลกๆ ขึ้นได้น่ะ... แค่ก แค่ก"

หลี่ลินโบกมือ หันหลังเดินไปปิดประตูห้องแล้วล็อกกลอน

จากนั้น ภายใต้สายตางุนงงของไว แคล็กเกอร์ และไมโล เขาเดินตรงไปนั่งที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานหน้าตาเฉย

"นายหมายความว่าไง?" คิ้วของไวขมวดแน่นกว่าเดิม

"ถ้าแวนเดอร์รู้ว่าเธอมีความรับผิดชอบขนาดนี้ เขาคงภูมิใจน่าดูเลยเนอะ?" หลี่ลินแซว มองเด็กสาวผมชมพูตรงหน้า

ไมโลที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะร้องเสียงหลง "นายรู้จักแวนเดอร์?!"

"แหงสิ ไม่งั้นฉันจะไปร้านเหล้าฟูเก็นทำไม? พวกนายก็ตามฉันมาจากร้านเหล้าไม่ใช่หรือไง?"

ทุกคนมองหน้ากัน แล้วถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกพร้อมกัน

ไมโลปาดเหงื่อเย็นๆ บนหน้าผาก "โธ่เอ๊ย น่าจะบอกกันแต่แรก เล่นเอาตกใจแทบตาย"

"มาขโมยของบ้านฉัน แค่ตกใจนี่ถือว่ายังน้อยไปนะ"

โดนหลี่ลินสวนกลับ ไมโลก็หน้าเจื่อน ไม่กล้าหืออีก

"พวกเราขอโทษจริงๆ เราไม่รู้ว่านายเป็นเพื่อนแวนเดอร์"

ไวเสยผมยุ่งๆ ของตัวเองอย่างเก้อเขิน ทั้งงุนงงและขัดใจ

แวนเดอร์ดันมีเพื่อนในพิลโทเวอร์เนี่ยนะ? เขาเกลียดพวกพิลโทเวอร์จะตายไม่ใช่เหรอ?

แน่นอน เพื่อความปลอดภัยของตัวเองและเพื่อนๆ เธอจึงเก็บอาการไว้

"ต่อให้ไม่ใช่ ก็ไม่ควรมาขโมยของที่พิลโทเวอร์อยู่ดี โชคดีนะที่เป็นฉัน ถ้าไปเจอคนอื่น พวกเธอจบไม่สวยแน่"

จ้าๆ พ่อคนเก่ง พูดถูกทุกอย่างเลยจ้า

ฉันเชื่อแล้วว่าเป็นเพื่อนแวนเดอร์ นิสัยขี้บ่นเหมือนกันเปี๊ยบ...

ไวบ่นในใจ

"งั้น... เราไม่รบกวนแล้ว ขอตัวก่อนนะ"

ไวเดินไปพยุงน้องสาว แต่พอพาวเดอร์ลุกขึ้นยืน เธอก็ร้องโอ๊ยแล้วทรุดกลับลงไปนั่ง

"เจ็บ..."

พาวเดอร์น้ำตาคลอเบ้า เงยหน้ามองพี่สาว ท่าทางน่าสงสารจับใจ

ไวย่อตัวลง ค่อยๆ ถลกขากางเกงข้างซ้ายของพาวเดอร์ขึ้น แล้วถอดรองเท้ากับถุงเท้าออกอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นเท้าเล็กๆ ขาวผ่อง

"บวมเป่งเลย น่าจะแพลงหนัก..."

ไวเม้มปาก จ้องมองข้อเท้าซ้ายที่บวมแดงของพาวเดอร์อย่างจนปัญญา

จะออกจากที่นี่ ต้องปีนกำแพงตึกด้านนอกลงไป

แต่ตอนนี้พาวเดอร์เดินยังไม่ได้เลย จะให้ไปกระโดดโลดเต้นบนที่สูงขนาดนั้นได้ยังไง?

"ถ้าพวกเธอไว้ใจฉัน ให้เธอพักอยู่ที่นี่ก่อนก็ได้นะ"

ไวหันขวับไปมองหลี่ลิน แววตาเต็มไปด้วยคำถาม

"พวกเธอออกไปรอข้างนอกก่อน สักพัก พอถึงช่วงพักหลังมื้อเย็น ฉันจะพาเธอออกไปทางประตูหลัง" หลี่ลินรีบอธิบาย

"ไม่ต้องห่วง ฉันพอมีหน้ามีตาในตระกูลคิราแมนอยู่บ้าง ต่อให้ใครมาเห็นก็ไม่มีปัญหาหรอก"

"เรื่องนี้..." ไวลังเล

พาวเดอร์เอื้อมมือมาเช็ดน้ำตา "ไม่เป็นไรพี่ไว หนูดูแลตัวเองได้"

สีหน้าของไวซับซ้อน เธอยังคงลังเลไม่แน่ใจ

"พูดตรงๆ นะ ให้พาวเดอร์อยู่ที่นี่น่าจะเป็นทางออกเดียวแล้วล่ะ"

ไวแปลกใจที่แคล็กเกอร์ก็เห็นด้วย

หลังจากไตร่ตรองอยู่นาน เธอก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ มองหลี่ลินด้วยสายตาจริงจังมาก

"...งั้นก็รบกวนด้วยนะ!"