บทที่ 8 เร็วไปไหมครับ?

หลินเหยียนหรานไม่ได้สนใจเกาต้าเฉียง เธอหยิบมีดปังตอขึ้นมาและเริ่มหั่นเนื้อหมูด้วยความชำนาญ

เมื่อเห็นดังนั้น เกาต้าเฉียงก็รุกหนักขึ้น "เหยียนหราน เธอก็ออกจะสวย ทำไมต้องมาทนขายหมูอยู่ที่นี่ด้วย? งานก็หนัก แถมยังสกปรกอีกต่างหาก"

"เห็นเธอทำงานหนักทุกวันแบบนี้ หัวใจพี่เจ็บปวดเหลือเกิน"

"เอาอย่างนี้ไหม เธอไม่ต้องทำงานแล้ว เดี๋ยวพี่เลี้ยงเธอเอง เดือนละหมื่น เป็นไง?"

"ฉันจะพูดอีกครั้งนะ กลับไปขายปลาของแกซะ"

หลินเหยียนหรานหยุดมือ ชี้มีดปังตอใส่หน้าเกาต้าเฉียงแล้วพูดว่า "ไอ้แก่ ตัวเหม็นคาวปลาเน่าอย่างแก แค่เห็นหน้าฉันก็ขยะแขยงแล้ว"

"เหอะๆ ฉันเหม็นคาวปลาเน่า? ฉันน่าขยะแขยง?"

เกาต้าเฉียงแค่นเสียงเยาะ "หลินเหยียนหราน คิดว่าตัวเองสะอาดนักหรือไง?"

"ดมตัวเองดูบ้างสิ กลิ่นสาบเนื้อดิบหึ่งขนาดนั้น มีผู้ชายยอมจ่ายเงินเลี้ยงดูก็ถือเป็นบุญหัวแล้ว"

เกาต้าเฉียงเดินกลับไปที่แผงของตัวเองพลางเยาะเย้ย "อย่าหลงระเริงคิดว่าตัวเองเป็นแม่ค้าหมูคนสวยจริงๆ ล่ะ เธอก็แค่ผู้หญิงชั้นต่ำที่ขายหมู"

"เกาต้าเฉียง แกมันเกินไปแล้วนะ! รังแกผู้หญิงตัวเล็กๆ มันน่าภูมิใจตรงไหน?"

พ่อค้าแม่ค้าแถวนั้นทนดูไม่ได้ เริ่มด่าทอเกาต้าเฉียง

"แกแก่จนจะเป็นพ่อคนได้แล้ว พูดจาให้มันมีศีลธรรมหน่อยสิ"

"เหยียนหรานทำงานหนักส่งน้องเรียนมหาลัย คนแก่ไร้ยางอายอย่างแกมีสิทธิ์อะไรไปว่าเธอแบบนั้น?"

...

"จะเอะอะอะไรกันนักหนา?"

เมื่อเจอกระแสต่อต้านจากทุกคน เกาต้าเฉียงกลับไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด

"ถ้าใครยังกล้าออกหน้าแทนอีผู้หญิงชั้นต่ำคนนี้อีก ระวังจะค้าขายไม่ได้นะ"

"แต่ละคน ทำเป็นคนดีมีคุณธรรมกันจังนะ ฮึ?"

เกาต้าเฉียงมองด้วยสายตาเย็นชา "ที่ฉันบอกว่ามันเป็นผู้หญิงชั้นต่ำ ฉันหมายถึงชีวิตมันต่างหากที่ต่ำต้อย ถ้าชีวิตดีจริง พ่อแม่มันจะรีบตายเหรอ? มันต้องตกอับมาทำงานสกปรกๆ อย่างฆ่าหมูที่ขนาดผู้ชายบางคนยังไม่ทำแบบนี้ไหมล่ะ?"

"ไอ้คนขายปลาเฮงซวยนี่ น่าตายนักเชียว"

เหล่าพ่อค้าแม่ค้ามองเกาต้าเฉียงอย่างเคียดแค้นกัดฟันกรอด

แต่ต่อให้เกลียดแค่ไหน ก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไรอีก

เหตุผลที่ทุกคนต้องยอมจำนน ก็เพราะเกาต้าเฉียงเป็นญาติกับเจ้าหน้าที่ฝ่ายจัดการของเมืองหนงเม่า

ตอนนี้ตลาดสดกำลังจะย้าย ทุกคนต้องย้ายไปที่นั่น

ขืนไปมีเรื่องกับเกาต้าเฉียงตอนนี้ แล้วมันไปเล่นตุกติกข้างหลัง ธุรกิจของพวกเขาคงเจ๊งไม่เป็นท่า

ปี๊น ปี๊น!

ทันใดนั้น

เสียงแตรดังมาจากทางเดินไม่ไกลจากโซนของสด

รถ Audi คันหนึ่งจอดอยู่ที่ทางเข้า

ทุกสายตาจับจ้องไปที่รถคันนั้นทันที

ท่ามกลางสายตาของทุกคน ประตูรถค่อยๆ เปิดออก หลินมู่ในชุดลำลองก้าวลงมาจากรถ

เห็นดังนั้น เกาต้าเฉียงรีบวิ่งรี่เข้าไปหาหลินมู่ทันที

"ท่านครับ ยินดีต้อนรับครับ"

เกาต้าเฉียงฉีกยิ้มประจบสอพลอ หยิบบุหรี่จากกระเป๋าเตรียมยื่นให้หลินมู่

เพราะป้ายทะเบียนรถ Audi ทำเขาเข้าใจผิดว่าหลินมู่เป็นผู้ใหญ่ระดับสูง

"ขอบคุณครับ ผมไม่สูบ"

หลินมู่ปฏิเสธบุหรี่จากเกาต้าเฉียง สายตากวาดมองไปทั่วโซนของสด

เมื่อเห็นร่างระหงที่แผงขายหมู รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

"เจ๊เหยียนหราน ยังขายหมูไม่หมดเหรอครับ"

สิ้นเสียงของหลินมู่ เขาก็สังเกตเห็นน้ำตาที่คลอเบ้าตาของหลินเหยียนหราน

"หลินมู่ นายมาทำอะไรที่นี่?"

หลินเหยียนหรานกลั้นน้ำตาแล้วพูดว่า "กินข้าวกลางวันหรือยัง?"

"ยังเลยครับ ว่าจะมาหาเจ๊ไปกินด้วยกันนี่แหละ"

หลินมู่ขมวดคิ้ว "เจ๊เหยียนหราน มีใครรังแกเจ๊หรือเปล่า?"

"เปล่าหรอก"

หลินเหยียนหรานวางมีดปังตอลงแล้วยิ้ม "หมูใกล้หมดแล้ว รอเจ๊เก็บของแป๊บนึง เดี๋ยวเราไปหาอะไรกินกัน"

"ครับ"

หลินมู่พยักหน้า แล้วหันไปมองเหล่าพ่อค้าแม่ค้า

สายตาของหลินมู่สบกับทุกคนที่มองมา

เมื่อเห็นแบบนั้น หัวใจของเกาต้าเฉียงกระตุกวูบ ใบหน้าซีดเผือด

งานเข้าแล้ว

เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผากเกาต้าเฉียง

"เป็นคุณใช่ไหม?"

หลินมู่จ้องหน้าเกาต้าเฉียงด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"ท่านครับ ผม... ผม... ผมไม่ได้ตั้งใจ"

เสียงของเกาต้าเฉียงสั่นเครือ "ผมไม่รู้ว่าเธอเป็นพี่สาวของท่าน"

"คุณทำอะไรลงไป?"

แววตาของหลินมู่เย็นยะเยือก

เขาทั้งรู้สึกขอบคุณและเคารพหลินเหยียนหราน

ขอบคุณเพราะปีที่ผ่านมาหลินเหยียนหรานช่วยเขาไว้เยอะ ทั้งเรื่องไม่เก็บค่าเช่า ทั้งให้เนื้อหมูมากิน

เคารพเพราะหลินเหยียนหรานทำงานหนักตั้งแต่เช้ายันค่ำ ทำงานสกปรกและเหนื่อยที่ผู้ชายบางคนยังทนไม่ไหว ทั้งหมดก็เพื่อส่งหลินเสี่ยวเสี่ยวเรียนมหาวิทยาลัย

หลินเหยียนหรานเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งมากในสายตาของเขา ตลอดหนึ่งปีมานี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเธร้องไห้

"ผม... ผมแค่พูดกับเธอไม่กี่คำเองครับ"

"พูดว่าอะไร?"

"ท่านครับ ให้ผมขอโทษเธอดีไหมครับ?"

เกาต้าเฉียงกลัวจริงๆ โดยเฉพาะสายตาของหลินมู่ที่มองมา ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

"คุกเข่าขอโทษ"

หลินมู่พูดเสียงเข้ม

จากที่เขารู้จักหลินเหยียนหราน ถ้าเกาต้าเฉียงแค่พูดไม่กี่คำ เธอคงไม่ร้องไห้หรอก มันต้องเป็นคำพูดที่แทงใจดำที่สุดของเธอแน่ๆ

ตุ้บ!

เกาต้าเฉียงไม่ลังเลเลยสักนิด ทิ้งตัวคุกเข่าลงกับพื้นทันที

"เหยียนหราน ผมขอโทษ ผมไม่น่าปากพล่อยพูดแบบนั้นกับเธอเลย ยกโทษให้ผมเถอะนะ"

"เหยียนหราน ชื่อนี้คุณมีสิทธิ์เรียกด้วยเหรอ?"

หลินมู่จ้องเกาต้าเฉียงเขม็ง

"ใช่ครับ ใช่ครับ ท่านพูดถูก"

เกาต้าเฉียงรีบแก้คำพูด "คุณหลิน ผมขอโทษครับ ผมขอโทษสำหรับคำพูดเมื่อกี้ ยกโทษให้ผมด้วยเถอะครับ"

"หลินมู่"

หลินเหยียนหรานยืนนิ่งอยู่หน้าแผงหมู เธอไม่ตอบรับเกาต้าเฉียง หรือแม้แต่จะมองเขาด้วยซ้ำ สายตาของเธอจับจ้องไปที่หลินมู่เพียงคนเดียว

วินาทีนี้ ภาพของหลินมู่ประทับแน่นอยู่ในใจของเธอ

และเป็นวินาทีที่เธอสัมผัสได้ถึงความปลอดภัยจากหลินมู่ ความรู้สึกที่เธอไม่ได้สัมผัสมาเนิ่นนาน

"ความชอบของหลินเหยียนหราน +30"

"เจ๊เหยียนหราน หายโกรธบ้างหรือยังครับ? อยากให้ผมจัดการสั่งปิดแผงเขาไหม?"

"คุณหลิน ผมสำนึกผิดแล้วจริงๆ ครับ ยกโทษให้ผมเถอะ"

พอได้ยินหลินมู่บอกว่าจะสั่งปิดแผง เกาต้าเฉียงก็สติแตกทันที

เพียะ!

เกาต้าเฉียงตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่

"ปากดีนัก ปากดีนัก"

เกาต้าเฉียงตบหน้าตัวเองซ้ำๆ จนหน้าบวมเป่ง

"คุณหลิน ให้อภัยผมได้หรือยังครับ?"

เกาต้าเฉียงมองหลินเหยียนหรานด้วยสายตาเว้าวอน

ถึงเขาจะมีเส้นสาย แต่เขาไม่ได้โง่

ดูจากรถที่หลินมู่ขับและป้ายทะเบียน ก็รู้แล้วว่าหลินมู่ไม่ใช่คนธรรมดา

คนใหญ่คนโตขนาดนี้ คนขายปลาต๊อกต๋อยอย่างเขาไม่มีปัญญาไปงัดข้อด้วยหรอก

"หลินมู่ ไปกันเถอะ"

หลินเหยียนหรานยังคงเมินเกาต้าเฉียง หลังจากเก็บของเสร็จ เธอก็เดินออกจากตลาดไปพร้อมกับหลินมู่

หลังจากรถ Audi หายลับไปจากสายตา เกาต้าเฉียงก็ทรุดลงกับพื้นอย่างหมดแรง

เห็นสภาพนั้น พ่อค้าแม่ค้าคนอื่นไม่มีใครสงสาร กลับรู้สึกสะใจเป็นที่สุด

...

"หลินมู่ ไปโรงแรมกัน"

บนรถ จู่ๆ หลินเหยียนหรานก็พูดขึ้น

"โรงแรม?"

หลินมู่อึ้งไปนิดนึงก่อนจะพูดว่า "เจ๊เหยียนหราน จะไม่เร็วไปหน่อยเหรอครับ?"

"ไอ้เด็กบ้า คิดอะไรอยู่ยะ?"

แก้มของหลินเหยียนหรานแดงระเรื่อ เธอพูดอย่างหงุดหงิดว่า "ฉันจะไปอาบน้ำที่โรงแรม เดี๋ยวรถนายจะเลอะหมด"

"เจ๊เหยียนหราน เจ๊ตัวหอมจะตาย ไม่ต้องอาบหรอกครับ"

หลินมู่ยิ้ม "ผมได้กลิ่นหอมจากตัวเจ๊เลยนะ กลิ่นเหมือนนม หวานๆ"

"ปากหวานนักนะ"

หลินเหยียนหรานหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง อารมณ์หม่นหมองลง "ตัวฉันจะหอมหรือเหม็น ฉันรู้ตัวเองดีน่า"

คำพูดของเกาต้าเฉียงบาดลึกในใจหลินเหยียนหราน

เธอก็เป็นผู้หญิง รักสวยรักงามเหมือนคนอื่น ถ้าไม่จำเป็น ใครจะอยากมาทำงานฆ่าหมูแบบนี้?

แต่เธอเลือกไม่ได้

พ่อของเธอเป็นคนขายหมู พอเธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ พ่อแม่ก็ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิต

เหลือแค่เธอกับหลินเสี่ยวเสี่ยว

เพื่อดูแลหลินเสี่ยวเสี่ยว เธอจำต้องทิ้งความฝันที่จะเรียนต่อมหาวิทยาลัยมารับช่วงต่อกิจการของพ่อ และทำมันมาตลอดแปดปี