บทที่ 7 มิตรภาพที่พลิกผันได้ทุกเมื่อ

"อย่างละสี่ใบ คุณผู้ชายแน่ใจนะคะ?"

พนักงานขายสาวมองหลินมู่อย่างตกตะลึง

เธอทำงานที่นี่มาสักพักแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นลูกค้าใจป้ำขนาดนี้

กระเป๋าใบละสองแสนกว่า ซื้อทีเดียวแปดใบ รวมเป็นเงินเกือบสองล้าน

ส่วนเซี่ยหนิงกับหลินเสี่ยวเสี่ยวที่ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน ได้แต่ยืนอึ้งกิมกี่

"รูดบัตรครับ"

หลินมู่หยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา ดึงบัตรธนาคารสำหรับกองทุนความรักยื่นให้พนักงานขาย

เพื่อจะรีบถอนเงินกองทุนความรัก นี่เป็นทางเลือกเดียวของเขา

ไม่อย่างนั้นถ้าออกจากร้านนี้ไป ด้วยนิสัยของหลินเสี่ยวเสี่ยวและเซี่ยหนิง พวกเธอคงไม่ยอมรับของจากเขาอีกแน่

"ได้ค่ะ เชิญคุณผู้ชายทางนี้ค่ะ"

พนักงานขายสาวรับบัตรด้วยสองมือและผายมือเชิญหลินมู่ไปที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์

ในขณะเดียวกัน พวกที่เคยนินทาหลินมู่ต่างพากันเดินออกจากร้านไปด้วยความอับอาย

ใครจะไปคิดว่าสาเหตุที่หลินมู่ทำหน้าเครียด เป็นเพราะคิดว่ากระเป๋าที่หลินเสี่ยวเสี่ยวและเซี่ยหนิงเลือกมันถูกเกินไป

"คนหนุ่มสาวสมัยนี้ ขี้อวดชะมัด"

...

"ติ๊ง!"

"ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ใช้จ่ายเงินกับสาวงามที่มีคะแนนเสน่ห์ 80 คะแนนขึ้นไปสำเร็จ"

"กองทุนความรัก - 972,000"

"ทรัพย์สินส่วนตัว + 972,000"

...

"กองทุนความรัก - 972,000"

"ทรัพย์สินส่วนตัว + 972,000"

เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

หลินมู่เผยรอยยิ้มพอใจ

"ค่อยรู้สึกดีขึ้นหน่อย"

หลินมู่หันไปมองเซี่ยหนิงและหลินเสี่ยวเสี่ยว

เห็นพวกเธอหิ้วถุงพะรุงพะรังจนแทบไม่ไหว

"มา เดี๋ยวพี่ช่วยถือ"

หลินมู่เดินเข้าไปช่วยแบ่งเบาภาระ

"พี่มู่ พี่ใช้เงินเยอะเกินไปแล้วนะคะ"

เซี่ยหนิงมองหลินมู่อย่างเขินอาย ความประทับใจที่มีต่อหลินมู่พุ่งสูงปรี๊ด

ถ้าไม่ใช่เพราะหลินมู่เป็นคนที่หลินเสี่ยวเสี่ยวแอบชอบ เธอคงเดินหน้าจีบเขาไปแล้ว

ผู้ชายคุณภาพคับแก้วแบบหลินมู่ ทั้งหนุ่ม ทั้งหล่อ ทั้งรวย หายากจะตาย

ใครได้ไปก็เหมือนถูกหวย

"ความชอบของเซี่ยหนิง + 20"

"เสี่ยวหนิง เกรงใจกันเกินไปแล้ว"

หลินมู่ยิ้ม "เธอเป็นเพื่อนรักของเสี่ยวเสี่ยว แถมเราเพิ่งเจอกันครั้งแรก ให้ของขวัญแค่นี้เรื่องเล็กน้อยน่า"

"พี่มู่ พี่กับเสี่ยวเสี่ยวคบกันอยู่เหรอคะ?"

เซี่ยหนิงถามออกไป

"คบกัน?"

หลินมู่อึ้งไปนิดนึง แล้วตอบว่า "เธอคงเข้าใจผิดแล้วล่ะ พี่กับเสี่ยวเสี่ยวไม่ได้เป็นแฟนกัน"

"จริงเหรอคะ?"

เซี่ยหนิงตาเป็นประกายทันทีที่ได้ยิน "หนูนึกว่าพี่สองคนคบกันซะอีก"

"ความชอบของเซี่ยหนิง + 10"

เด็กคนนี้น่าสนใจดีแฮะ

เห็นค่าความชอบของเซี่ยหนิงพุ่งขึ้นไม่หยุด หลินมู่ก็ยิ้มอย่างมีความนัย

ส่วนหลินเสี่ยวเสี่ยวส่งสายตาค้อนขวับให้หลินมู่ทันที

พี่มู่นะพี่มู่ จะไปอธิบายทำไมเนี่ย?

...

"งั้นพี่ไปก่อนนะ"

ที่ถนนหน้าห้าง หลินมู่นั่งอยู่บนรถแท็กซี่ บอกลาเซี่ยหนิงและหลินเสี่ยวเสี่ยวที่ยืนอยู่ริมถนน

"พี่มู่ แลก WeChat กันไว้หน่อยไหมคะ"

เซี่ยหนิงรวบรวมความกล้าพูดออกไป

"เอาสิ"

หลินมู่ไม่ปฏิเสธและแลก WeChat กับเซี่ยหนิงทันที

"เสี่ยวหนิง เธอหมายความว่าไง?"

พอหลินมู่จากไป หลินเสี่ยวเสี่ยวหันมามองเซี่ยหนิงด้วยสายตาเกรี้ยวกราด

ถึงเธอจะซื่อ แต่ไม่ได้แปลว่าเธอโง่นะ เธอกับเซี่ยหนิงรู้จักกันมาเป็นปี

ที่มหาวิทยาลัย มีคนมาจีบเซี่ยหนิงเป็นร้อย แต่ไม่เคยมีใครรอดเงื้อมมือการปฏิเสธของเธอไปได้เลยสักคน

แต่ตอนนี้ เซี่ยหนิงกลับเป็นฝ่ายขอแลก WeChat กับหลินมู่ก่อน แสดงว่าเธอต้องมีใจให้หลินมู่แน่ๆ

"เสี่ยวเสี่ยว อย่าเข้าใจผิดสิ"

เซี่ยหนิงรีบอธิบาย "ฉันแค่คิดว่าพี่มู่ให้ของแพงขนาดนี้ แลก WeChat ไว้เผื่อวันหลังจะได้นัดเลี้ยงข้าวขอบคุณเขาง่ายๆ ไง"

"นี่ยังคิดจะนัดเลี้ยงข้าวเขาอีกเหรอ?"

หลินเสี่ยวเสี่ยวปรี๊ดแตกทันที

"เสี่ยวเสี่ยว คิดมากไปแล้วน่า"

เซี่ยหนิงพูด "แค่กินข้าวธรรมดาๆ ไม่ได้มีอะไรแอบแฝงสักหน่อย วันนั้นเธอก็ไปด้วยกันสิ"

"ได้ วันนั้นฉันจะตัวติดกับพี่มู่ไม่ห่างเลยคอยดู"

สายตาของหลินเสี่ยวเสี่ยวและเซี่ยหนิงปะทะกันจนเกิดประกายไฟ

วินาทีนี้ มิตรภาพของทั้งสองเริ่มสั่นคลอนเพราะผู้ชายที่ชื่อหลินมู่

...

รถแท็กซี่แล่นขึ้นสู่ทางด่วนยกระดับ

ภายในรถ

หลินมู่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโอนเงินให้หลินเสี่ยวเสี่ยวและเซี่ยหนิง

ด้วยคติที่ว่าจะไม่ทิ้งขว้างโอกาส หลินมู่ตัดสินใจถอนเงินกองทุนความรักส่วนที่เหลือของทั้งสองคนออกมาให้หมดโควตาหนึ่งล้าน

เขาโอนเงิน 27,000 ให้เซี่ยหนิง

และ 26,985 ให้หลินเสี่ยวเสี่ยว

อย่าถามว่าทำไมหลินเสี่ยวเสี่ยวถึงได้น้อยกว่าสิบห้าหยวน

คำตอบคือค่าแท็กซี่ไงล่ะ

หลังจากโอนเงินไปไม่นาน ทั้งคู่ก็ส่งข้อความกลับมา

เซี่ยหนิง: "พี่มู่ ทำอะไรคะ?"

หลินเสี่ยวเสี่ยว: "พี่มู่ ฝากเงินอีกแล้วเหรอคะ?"

หลินมู่ตอบข้อความของหลินเสี่ยวเสี่ยวก่อน

"ค่าขนม เอาไปซื้อโทรศัพท์ใหม่ซะ"

ทันทีที่ส่งข้อความไป หลินเสี่ยวเสี่ยวตอบกลับมาแทบจะทันที

"ไม่เอาค่ะ รับไม่ได้หรอก เดี๋ยวพี่สาวรู้เข้า ฆ่าหนูตายแน่ "

ไม่รับงั้นเหรอ?

มุมปากของหลินมู่ยกขึ้นเล็กน้อยขณะพิมพ์ตอบกลับ

"ถ้าไม่รับ งั้นพี่ให้เสี่ยวหนิงนะ"

คราวนี้ หลังจากหลินมู่ส่งข้อความไป หลินเสี่ยวเสี่ยวไม่ตอบกลับทันทีเหมือนเมื่อกี้

แต่หน้าจอแชทแจ้งเตือนว่าอีกฝ่ายกดรับเงินเรียบร้อยแล้ว

เยี่ยม รู้วิธีจัดการยัยตัวเล็กนี่แล้ว

เขารู้อยู่แล้วว่าหลินเสี่ยวเสี่ยวมีใจให้เขา ก็ค่าความชอบปาเข้าไปตั้ง 96 แล้วนี่นา

96 คะแนน แค่คิดก็น่ากลัวแล้ว

นี่มันระดับคู่รักที่รักกันปานจะกลืนกินเลยนะ

และเพราะหลินเสี่ยวเสี่ยวชอบเขามากขนาดนี้ พอเขาเอ่ยชื่อเซี่ยหนิงขึ้นมา เธอก็ไม่กลัวพี่สาวอีกต่อไป รีบกดรับเงินทันที

เหตุผลก็เดาได้ไม่ยาก

หลินเสี่ยวเสี่ยวกลัวว่าเขากับเซี่ยหนิงจะลงเอยกันนั่นแหละ

"กองทุนความรัก - 26,985"

"ทรัพย์สินส่วนตัว + 26,985"

เมื่อเสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้น หลินมู่เริ่มคิดว่าจะตอบเซี่ยหนิงยังไงให้เธอยอมรับเงิน

แต่คิดอยู่นานก็นึกเหตุผลดีๆ ไม่ออก

เพราะเขากับเซี่ยหนิงเพิ่งเจอกันไม่ถึงวัน พูดอะไรไปก็อาจทำให้อีกฝ่ายเข้าใจผิดได้ง่ายๆ

เดี๋ยวนะ

ทำไมต้องกลัวเธอเข้าใจผิดด้วย?

หลินมู่ฉุกคิดขึ้นได้

เป้าหมายของเขาคือถอนเงินกองทุนความรัก ขอแค่เซี่ยหนิงรับเงิน จะเข้าใจผิดหรือไม่ก็ช่างปะไร

พอคิดได้ดังนั้น จังหวะที่หลินมู่กำลังจะพิมพ์ข้อความส่งหาเซี่ยหนิง เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"กองทุนความรัก - 27,000"

"ทรัพย์สินส่วนตัว + 27,000"

เอ่อ...

มองดูยอดเงินที่เซี่ยหนิงกดรับไป หลินมู่อึ้งไปชั่วขณะ

ทันใดนั้น เซี่ยหนิงก็ส่งข้อความมา

เซี่ยหนิง: "ขอบคุณค่ะพี่มู่ พี่ว่างเมื่อไหร่คะ? หนูอยากเลี้ยงข้าวพี่สักมื้อ"

...

อีกด้านหนึ่ง

เซี่ยหนิงมองโทรศัพท์อย่างกระวนกระวายใจ

ตอนแรกเธอไม่ได้กะจะรับเงิน แต่เห็นหลินมู่เงียบไปนาน กลัวว่าถ้าไม่รับเขาจะโกรธ เลยกดรับไป

แต่พอรับแล้วก็มานั่งเสียใจทีหลัง

กลัวว่าเขาจะมองว่าเธอหน้าเงิน

ต้องยอมรับว่าผู้หญิงนี่เข้าใจยากจริงๆ

ครืด!

โทรศัพท์สั่น

พอเห็นข้อความตอบกลับจากหลินมู่ เธอถึงกับถอนหายใจด้วยความโล่งอก

หลินมู่ตอบกลับมาสั้นๆ แค่สองคำ: "ได้สิ"

"เสี่ยวเสี่ยว ฉันขอโทษนะ"

เซี่ยหนิงพึมพำกับตัวเอง "ฉันจะจีบพี่มู่แล้วล่ะ"

...

เวลาล่วงเลยมาถึงช่วงบ่าย

รถ Audi A8 คันหรูแล่นเข้ามาในตลาดสดใกล้ถนนไป๋หยุน

รถใหม่เอี่ยมพร้อมป้ายทะเบียนสะดุดตา เรียกเสียงฮือฮาจากพ่อค้าแม่ค้าและลูกค้าในตลาดให้หันมาซุบซิบกันยกใหญ่

"คุณพระคุณเจ้า ป้ายทะเบียนโคตรโหด! เกิดมาเพิ่งเคยเห็นของจริงก็วันนี้แหละ"

...

"เหยียนหราน เธอว่าใครนั่งอยู่ในรถ ผู้ใหญ่อะไรหรือเปล่า?"

ที่โซนด้านหลังของตลาดสด ซึ่งเป็นโซนของสดขายพวกอาหารทะเลและสัตว์ปีก

ชายวัยกลางคนในชุดยูนิฟอร์มร้านอาหารทะเล ยืนพิงแผงขายหมู สายตาจจับจ้องไปที่รถ Audi คันนั้น

"แซ่เกา ไปขายปลาของแกไป๊ อย่ามารบกวนการทำมาหากินของฉัน"

หลินเหยียนหรานสับปังตอลงบนเขียงดังปัง มองชายวัยกลางคนที่ยืนพิงแผงของเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"เหยียนหราน ทำไมต้องโมโหด้วยล่ะ?"

สายตาของเกาต้าเฉียงโลมเลียไปทั่วเรือนร่างของหลินเหยียนหราน รอยยิ้มหื่นกามปรากฏบนใบหน้า "ตลาดสดกำลังจะย้ายแล้ว ฉันมีเส้นสายที่เมืองหนงเม่านะ แค่เธอบอกมาคำเดียว รับรองมีคนจัดทำเลทองให้เธอแน่นอน"