บทที่ 10: นิ้วกลางของเงาพราย

บทที่ 10: นิ้วกลางของเงาพราย

ชั่วพริบตา ทั่วทั้งห้องเรียนอบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งความโกรธแค้น เยี่ยเยี่ยเองก็กำลังเดือดปาล์มกับปัญหาที่วิ่งเข้าหาตัวอย่างไม่ทันตั้งตัว

"เห็นข้าเป็นคนเคี้ยวซื้อง่ายหรือไง?"

ในวินาทีนั้นเอง หน้าจอทางเลือกที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเยี่ยเยี่ยอีกครั้ง

【ทางเลือกที่ 1】: กล้ำกลืนความฝืนทนและปล่อยให้หวังเซี่ยงตงยั่วโมโหต่อไป

รางวัล: หมวกเต่านินจาสีเขียวหนึ่งใบ, บุคลิกของไรเดน โชกุน เพิ่มคุณลักษณะ: ความอดกลั้น

【ทางเลือกที่ 2】: ลูกผู้ชายถ้าไม่ห้าวแล้วจะเรียกว่าวัยรุ่นได้ยังไง? จงยั่วโมโหกลับเสีย!

รางวัล: ทักษะ วิชาดาบอินาสึมะ ของสัตว์ในพันธสัญญา ไรเดน โชกุน เลื่อนระดับ +1 (จะมีรางวัลเพิ่มเติมตามความรุนแรงของการตอบโต้)

เยี่ยเยี่ยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันที เขาล็อกอินเข้าสู่เว็บบอร์ดของโรงเรียนและโพสต์ข้อความลงไปอย่างรวดเร็ว

"ข้าไม่ได้เจาะจงใครเป็นพิเศษหรอกนะ แต่จะบอกว่าทุกคนที่อยู่ที่นี่น่ะ... มันขยะชัดๆ เจอกันที่สนามกีฬาหลังเลิกเรียน หวังว่าพวกเจ้าจะอึดได้เกินสองนาทีนะ ป.ล. (ได้ยินว่าเจ้าเป็นอัจฉริยะเพียงคนเดียวที่ปลุกสัตว์ในพันธสัญญาพรสวรรค์ระดับ A ได้งั้นเหรอ?)"

"ติ๊ง! มอบรางวัลสำเร็จ ทักษะของสัตว์ในพันธสัญญา ไรเดน โชกุน: วิชาดาบอินาสึมะ เลื่อนระดับ +2"

ไม่นานนัก โทรศัพท์ของเยี่ยเยี่ยก็สั่นรัวราวกับเจ้าเข้า มีทั้งเพื่อนร่วมชั้นที่ช่วยกันดันโพสต์ มีทั้งคนนอกที่เข้ามามุงดูเหตุการณ์ แต่ที่มากที่สุดคือข้อความด่าทอจากเหล่านักเรียนห้อง 1

"โอหังนักนะ!"

"หวังว่าตอนเย็นนี้เจ้าจะยังปากดีแบบนี้อยู่นะ"

"หาเรื่องตายชัดๆ"

ดูเหมือนจะมีข้อความประหลาดๆ โผล่มาด้วยแฮะ? เยี่ยเยี่ยกวาดตามองความเห็นในบอร์ดด้วยสีหน้าพิกล

เมื่อเสียงระฆังดังขึ้น จางกั๋อตงก็เดินเข้ามาในห้องเรียนด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและเรียกเยี่ยเยี่ยออกไปคุยข้างนอก

เมื่อเห็นเยี่ยเยี่ยยังมีท่าทีสบายๆ ไม่ทุกข์ร้อน จางกั๋อตงจึงถามด้วยความเป็นห่วง

"เจ้ามั่นใจแค่ไหน?"

เยี่ยเยี่ยยักไหล่

"เหล่าจาง ท่านดูถูกข้าเกินไปแล้ว รอดูละครดีตอนเย็นนี้ได้เลย"

จางกั๋อตงพยักหน้า เขาพอจะคาดเดาความแข็งแกร่งของไรเดน โชกุนได้คร่าวๆ ด้วยทักษะก้าวพริบตา นางย่อมไม่ด้อยไปกว่าสัตว์ในพันธสัญญาประเภทต่อสู้ระดับ S บางตัวแน่ ที่เขาเรียกเยี่ยเยี่ยมาคุยก็เพราะความเป็นห่วงล้วนๆ

"เรื่องที่เจ้ากับหลี่หยวนมีปากเสียงกันที่หน้าประตูโรงเรียน ทางโรงเรียนไม่ได้เข้ามาแทรกแซง ดังนั้นเรื่องในวันนี้โรงเรียนก็จะปล่อยให้พวกเจ้าจัดการกันเอง"

"เหล่าจาง ทำไมท่านถึงได้โลเลแบบนี้ล่ะ ข้าไม่ได้กลัวสักหน่อย"

"ที่ข้าจะบอกก็คือ ข้ามีเรื่องบาดหมางกับครูประจำชั้นห้อง 1 อยู่ ในเมื่อเจ้าตอบรับคำท้าแล้ว การสู้กันตัวต่อตัวมันก็น่าเบื่อเกินไป เดี๋ยวข้าจะไปเสนอชื่อต่อครูใหญ่เพื่อจัดด่านประลองระหว่างห้องเรียน ภารกิจของเจ้าคือต้องจัดการพวกมันทั้งห้าคนด้วยตัวคนเดียว และชิงทรัพยากรการบ่มเพาะของห้องนั้นในเดือนนี้มาให้ได้ เจ้าทำได้ไหม?!"

เยี่ยเยี่ยเบิกตาค้างมองจางกั๋อตงด้วยความตกตะลึง ที่แท้เหล่าจางเองก็ไม่ใช่คนเคี้ยวง่ายเหมือนกันแฮะ

"จัดไปครับ!"

ทันใดนั้น บัญชีทางการของโรงเรียนก็ประกาศข้อความว่า นักเรียนห้องฝึกสัตว์ที่ 3 ขอท้าประลองกับห้องฝึกสัตว์ที่ 1 ณ โรงยิมหลังเลิกเรียน ขอเชิญนักเรียนทุกคนเข้าชมได้

เมื่อทางการลงมาเล่นด้วย เรื่องราวก็เปลี่ยนไปทันที จากการทะเลาะวิวาทเล็กน้อยถูกยกระดับขึ้นสู่การประลองอย่างเป็นทางการ แม้แต่สถานที่ก็ถูกเปลี่ยนจากสนามเด็กเล่นไปยังโรงยิมที่มีสนามประลองมาตรฐานและกรรมการตัดสิน

ชั่วขณะนั้น เว็บบอร์ดโรงเรียนแทบระเบิด ทุกคนต่างวิพากษ์วิจารณ์และตั้งตารอการประลองที่จะเกิดขึ้น ส่งผลให้เหล่าอาจารย์ในโรงเรียนต่างมีอารมณ์บูดบึ้งไปตามๆ กันตลอดทั้งวัน

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเสียงระฆังเลิกเรียนดังขึ้น เยี่ยเยี่ยลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจก่อนจะเดินออกจากห้องไป

หลานอวิ๋นเซิงเดินตามเยี่ยเยี่ยไปติดๆ ตามด้วยเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ แม้แต่คนที่เคยบ่นเยี่ยเยี่ยเมื่อเช้าก็ยังเดินตามมาอย่างเสียไม่ได้

ไม่เพียงแค่นักเรียนห้อง 1 และห้อง 3 เท่านั้น แต่นักเรียนจากห้องอื่นอีกสามห้องก็แห่กันไปที่โรงยิม เพราะกลัวว่าจะไม่ได้ที่นั่งดีๆ หากไปสาย ซึ่งความกังวลของพวกเขานั้นถูกต้อง เพราะเกือบทั้งโรงเรียนไม่ได้มีเพียงนักเรียนชั้นปีสามเท่านั้นที่มุ่งหน้าไปที่นั่น

ใจกลางโรงยิมมีเวทีขนาดมหึมาที่สร้างจากวัสดุโลหะพิเศษสำหรับการต่อสู้ของสัตว์ในพันธสัญญาโดยเฉพาะ

ในยามนี้ โรงยิมอบอวลไปด้วยเสียงอื้ออึง แม้โรงยิมของโรงเรียนมัธยมปลายลั่วเฉิงแห่งที่ 1 จะไม่เล็ก แต่ประชากรเกือบพันคนก็ทำให้มันดูแน่นขนัดไปถนัดตา

ที่หน้าเวทีประลอง หวังเซี่ยงตงยืนอยู่พร้อมกับหลี่หยวนและเพื่อนอีกสามคน หวังเซี่ยงตงผู้เป็นหัวหน้าทีมมองเยี่ยเยี่ยด้วยสายตาดูแคลน

หลานอวิ๋นเซิง, ลู่เซียงหนานซึ่งเป็นหัวหน้าห้องของเยี่ยเยี่ย และเด็กหนุ่มอีกสองคนยืนเคียงข้างเยี่ยเยี่ย เมื่อเห็นสายตาของหวังเซี่ยงตง เยี่ยเยี่ยก็พ่นคำด่าออกมาทันที

"มองอะไรของเจ้า ไอ้งั่ง?"

หวังเซี่ยงตงไม่นึกว่าเยี่ยเยี่ยจะก้าวร้าวขนาดนี้ เขาจ้องกลับด้วยใบหน้าแดงก่ำจากความโกรธ

"เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว!"

หวังเซี่ยงตงอัญเชิญสัตว์ในพันธสัญญาของตนออกมา มันคือกวางที่มีเปลวเพลิงแผ่ซ่านออกมาจากร่างกาย สูงกว่าสองเมตร—กวางเพลิง พรสวรรค์ระดับ A

"ระดับทองแดงสามดาวงั้นเหรอ?"

เกิดเสียงฮือฮาไปทั่วสนาม ไม่มีใครคาดคิดว่าหวังเซี่ยงตงจะสามารถบ่มเพาะกวางเพลิงจนถึงระดับทองแดงสามดาวได้ภายในเวลาไม่ถึงสัปดาห์หลังจากปลุกพลัง สมกับที่เป็นพรสวรรค์ระดับ A จริงๆ

เยี่ยเยี่ยเรียกไรเดน โชกุนออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย และทันใดนั้นทั่วทั้งสนามก็เกิดความโกลาหลขึ้นอีกครั้ง

"สัตว์ในพันธสัญญาประเภทร่างมนุษย์?"

"ว้าว น่ารักจังเลย!"

"ขนาดมันต่างกันเกินไปไหมนั่น? จะสู้กันยังไงล่ะนั่น?"

ไรเดน โชกุนตัวน้อยเต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ ทว่าร่างกายที่เล็กกะทัดรัดของนางกลับดูขัดแย้งกับกวางเพลิงที่อยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างสิ้นเชิง

หวังเซี่ยงตงมองไรเดน โชกุนแล้วหัวเราะเยาะ

"ข้าขอแนะนำให้เจ้ายอมแพ้เสียแต่เนิ่นๆ เดี๋ยวข้าจะคุมพลังของเจ้าเพลิงน้อยไม่อยู่ ถ้าสัตว์ในพันธสัญญาของเจ้าบาดเจ็บขึ้นมา อย่ามาร้องไห้ขี้มูกโป่งล่ะ"

ไรเดน โชกุนมองด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะ 'แจกนิ้วกลาง' ให้หวังเซี่ยงตงหนึ่งที

"เชี้ยแล้วไง!"

เยี่ยเยี่ยเก็บอาการไม่อยู่ เขารีบคว้ารือน้อยๆ ของไรเดน โชกุนลงมาทันที ในใจแอบคิดว่านับจากนี้เขาคงให้ไรเดน โชกุนเล่นโทรศัพท์ของเขาไม่ได้อีกแล้ว นางเรียนรู้เรื่องการดูถูกคนเร็วเกินไป!

"ในเมื่อมากันครบแล้ว ก็เริ่มได้ ระยะห่างเริ่มต้นห้าสิบเมตร ไม่มีกฎกติกา สู้ได้อิสระแบบตัวต่อตัว"

จางกั๋อตงเดินมาที่หน้าเวทีและแจ้งแก่หวังเซี่ยงตงและเยี่ยเยี่ย

กวางเพลิงสูงกว่าสองเมตรก้าวขึ้นสู่เวทีประลองอย่างมั่นคง เมื่อมองดูเวทีที่สูงกว่าระดับสายตาของไรเดน โชกุน ทุกคนต่างสงสัยว่าเยี่ยเยี่ยจะทำอย่างไร ทว่าร่างเล็กๆ ของไรเดน โชกุนกลับหายวับไปและปรากฏตัวบนเวทีในวินาทีถัดมา

ผู้ชมทั้งสนามต่างสูดหายใจด้วยความตกตะลึง

"เมื่อกี้คือการเคลื่อนย้ายพริบตาเหรอ?"

"ดูเหมือนจะใช่นะ เป็นสายมิติงั้นเหรอ?"

"แต่แค่เคลื่อนย้ายพริบตามันจะไปทำอะไรได้ล่ะ ตำราทักษะประเภทร่างมนุษย์หายากจะตาย นางจะสู้กับคู่ต่อสู้ด้วยการเคลื่อนย้ายไปมาอย่างเดียวได้ยังไง?"

หวังเซี่ยงตงเองก็ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นไรเดน โชกุนใช้ก้าวพริบตา เขาเริ่มลดความประมาทลงบ้าง

หลังจากทั้งสองฝ่ายรักษาระยะห่างห้าสิบเมตร จางกั๋อตงที่ยืนอยู่ข้างเวทีก็ประกาศเริ่มการประลองทันที!

หวังเซี่ยงตงควบคุมกวางเพลิงให้รุกไปข้างหน้า หมายจะปิดระยะห่างเพื่อโจมตี ทว่าเยี่ยเยี่ยกลับไม่ได้ให้คำสั่งใดๆ แก่ไรเดน โชกุนเลยแม้แต่น้อย

ล้อเล่นหรือเปล่า? ระดับไรเดน โชกุนน่ะเหรอต้องรอให้เยี่ยเยี่ยสั่งว่าต้องทำอะไร?

ไรเดน โชกุนวิ่งเข้าหากวางเพลิงอย่างรวดเร็ว ระยะห้าสิบเมตรนั้นไม่ไกลเลย เพียงครู่เดียวระยะห่างระหว่างทั้งคู่ก็เหลือเพียงยี่สิบเมตร

"ใช้เพลิงระเบิด!"

หวังเซี่ยงตงสั่งการกวางเพลิง ธาตุไฟที่เข้มข้นรวมตัวกันที่เขากิ่งของมัน ก่อนที่ลูกไฟขนาดเท่าชามจะพุ่งเข้าใส่ไรเดน โชกุนที่กำลังวิ่งเข้ามา ไรเดน โชกุนใช้ก้าวพริบตาหายตัวไปทางขวาหามเมตรและวิ่งต่อไปหาคู่ต่อสู้โดยไม่หยุดชะงัก

หลังจากกวางเพลิงยิงเพลิงระเบิดติดต่อกันห้าหกครั้ง หวังเซี่ยงตงก็ตระหนักว่าเขาไม่สามารถสร้างความเสียหายให้แก่ไรเดน โชกุนที่มีความคล่องตัวสูงส่งคนนี้ได้เลย

บ้าชะมัด! ไหนว่านางเป็นแค่พรสวรรค์ระดับ F ไง? ทำไมถึงรับมือยากแบบนี้!

หวังเซี่ยงตงสบถในใจและรีบเปลี่ยนยุทธวิธีทันที

ด้วยความที่เป็นลูกหลานตระกูลมีฐานะ เขาไม่ได้เพียงแค่บ่มเพาะกวางเพลิงจนถึงระดับทองแดงสามดาวในเวลาอันสั้นเท่านั้น แต่ยังทุ่มเงินมหาศาลซื้อตำราทักษะมาให้อีกด้วย

"เร็วเข้า กระทืบอัคคี!"