บทที่ 22 – อุบัติเหตุกะทันหัน
บทที่ 22 – อุบัติเหตุกะทันหัน
“เรียบร้อย! ส่งพิกัดมา เดี๋ยวฉันจะบอกกานจิงให้ แล้วเธอจะติดต่อไปหานายเอง”
“เยี่ยมเลย ขอบใจที่ลำบากนะ!”
หลังจากหยางฉู่วางสายได้ไม่นาน กานจิงก็โทรกลับมา
ทันทีที่รับสาย หยางฉู่ก็เล่าถึงข้อกังวลและจุดที่เขาต้องการซ่อมแซมให้เธอฟัง
กานจิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ฉันไปดูหน้างานเองดีกว่าค่ะ ยังไงคุณก็โทรหาฉันเพื่อให้มาจัดการเรื่องตกแต่งอยู่แล้วนี่คะ”
หยางฉู่หัวเราะเบาๆ “ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกันครับ! ต้องขอโทษด้วยที่ทำให้คุณลำบากมาตั้งไกล”
“ไม่ลำบากหรอกค่ะ มันเป็นหน้าที่อยู่แล้ว”
หลังจากวางสาย หยางฉู่ก็นั่งรออยู่ที่ลานกลางบ้าน
ผ่านไปครึ่งชั่วโมง กานจิงก็มาถึง
พอได้ยินเสียงรถจอด หยางฉู่ก็ลุกขึ้นเตรียมจะออกไปต้อนรับ
แต่กานจิงเดินเข้ามาข้างในแล้ว เธอกำลังกวาดสายตาสำรวจโครงสร้างของลานบ้านอยู่
เมื่อเห็นหยางฉู่ เธอก็ยิ้มให้ “ที่นี่สวยมากเลยค่ะ! คุณซื้อหรือเช่าคะเนี่ย?”
หยางฉู่หยิบโฉนดที่ดินและใบกรรมสิทธิ์ออกมา “คุณคิดว่าไงล่ะครับ?”
เธอมองปราดเดียวก็ยกนิ้วโป้งให้ “สุดยอดไปเลยค่ะ! ลานบ้านสวยมาก ราคาคงไม่เบาแน่ๆ”
หยางฉู่ทำเพียงแค่ยิ้มแล้วผายมือพาเธอเดินไปทางเรือนปีกข้าง “ไปดูกันครับว่าคุณจะรีโนเวทตรงนี้ยังไงดี”
เมื่อเห็นว่าเขาไม่อยากพูดถึงเรื่องราคา กานจิงก็เลิกเซ้าซี้แล้วเดินตามเขาไป
ขณะที่เธอกำลังจะก้าวขึ้นบันได หยางฉู่ก็รีบเข้ามาขวางไว้ “อย่าขึ้นบันไดเลยครับ ไม้มันผุไปครึ่งนึงแล้ว ขืนเหยียบพลาดตกลงมาจะเจ็บตัวเปล่าๆ”
กานจิงยิ้ม “ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ฉันโอเค ฉันแค่ต้องขึ้นไปดูโครงสร้างชั้นสองหน่อยว่าจะต้องรื้อสร้างใหม่หรือเปล่า”
“งั้นระวังตัวด้วยนะครับ ถ้าตรงไหนดูไม่น่าไว้ใจให้หยุดทันทีเลยนะ”
“รับทราบค่ะ แล้วคุณก็ไม่ต้องตามขึ้นมานะคะ ตัวโตขนาดนี้ ขืนขึ้นมาด้วยกันบันไดถล่มลงมาพอดี”
หยางฉู่ยิ้มและไม่พูดอะไรต่อ ปล่อยให้เธอขึ้นไป
กานจิงเดินเคาะตรวจสอบโน่นนี่บนชั้นสองอยู่พักใหญ่ ก่อนจะตะโกนลงมาบอก “ดูเหมือนจะเป็นสิ่งปลูกสร้างยุคหลังปี 49 นะคะ ไม่ใช่ของเก่าก่อนยุคปลดแอก มีการใช้ปูนซีเมนต์กับแผ่นพื้นสำเร็จรูป การรื้อสร้างใหม่น่าจะไม่ยุ่งยากค่ะ”
หยางฉู่พยักหน้า “งั้นโครงสร้างหลักก็ยังแข็งแรงดีใช่ไหมครับ?”
“ถูกต้องค่ะ ฉันมองเห็นหลังคาไม่ชัด แต่โครงสร้างน่าจะเป็นอิฐและหิน แค่ตกแต่งด้วยงานไม้เยอะหน่อยเพื่อให้ดูโบราณเท่านั้นเอง”
หยางฉู่พยักหน้าอีกครั้ง “งั้นจุดอันตรายก็มีแค่บันไดสินะครับ?”
“ประมาณนั้นค่ะ ขอฉันดูอีกนิดนะ”
หลังจากตรวจสอบอย่างละเอียด เธอก็เริ่มเดินลงมาจากบันไดที่โยกเยก
หยางฉู่เสียวสันหลังวาบทุกครั้งที่ได้ยินเสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าด กลัวว่าแผ่นไม้จะหักลงมา
กานจิงสังเกตเห็นความกังวลของเขาจึงยิ้มปลอบ “ไม่ต้องห่วงค่ะ สบายม...”
ทันทีที่คำพูดหลุดจากปาก เสียงไม้หักดัง ‘เปรี้ยะ’ ก็ดังสนั่น แผ่นไม้ใต้เท้ากานจิงหักยุบลงไป เธอรีบทิ้งน้ำหนักไปอีกทาง แต่เสียงไม้แตกก็ตามมาติดๆ เมื่อบันไดขั้นถัดไปก็รับน้ำหนักไม่ไหวเช่นกัน
กานจิงรีบคว้ามือจับราวบันไดไว้แน่นด้วยสองมือ
หยางฉู่พุ่งเข้าไปใต้จุดที่เธอยืนอยู่แล้วเงยหน้ามองก่อนจะยืนตัวแข็งทื่อด้วยความกระดากอาย
เพราะกานจิงสวมกระโปรง และมุมมองจากด้านล่างทำให้เขาเห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็นแบบเต็มตา
ใครจะไปคิดว่ากานจิงผู้เรียบร้อยและวางตัวดีเสมอ จะสวมจีสตริงลูกไม้สีขาว
หยางฉู่สะบัดภาพนั้นออกจากหัว ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องฟุ้งซ่าน
เขายกแขนขึ้นรองรับใต้เท้าของเธอ “ค่อยๆ เลื่อนเท้าลงมาตามแขนผมมาที่ไหล่นะครับ พอทรงตัวได้แล้วก็ใช้ตัวผมเป็นบันไดปีนลงมา—ผมจะคอยรับคุณเอง”
กานจิงทำตามคำแนะนำทันที
แต่ด้วยความสูง ทำให้เท้าของเธอเหยียบไม่ถึงไหล่ของเขา
หยางฉู่เงยหน้าขึ้น “ปล่อยมือช้าๆ ครับผมรับอยู่”
กานจิงส่ายหน้า “ไม่ได้ค่ะฉันใส่ส้นสูง เดี๋ยวส้นรองเท้าจะเจาะคุณเอา”
“งั้นก็สลัดรองเท้าทิ้งเลยครับ!”
เธอรู้อยู่แล้วว่าสถานการณ์ตอนนี้มันน่าอายแค่ไหน จึงใช้เท้าเขี่ยรองเท้าส้นสูงทิ้งไป
หลังจากสูดหายใจลึก เธอก็พูดว่า “พร้อมนะ? ฉันจะลงไปแล้วนะ”
“ครับ ปล่อยมือเลยผมรับไหว”
หยางฉู่เกร็งตัวเตรียมรับแรงกระแทก
ท่าทางของพวกเขาน่าอายสุดๆ ถ้าใครเดินเข้ามาเห็นตอนนี้คงคิดว่าหยางฉู่เป็นพวกโรคจิตที่กำลังเพลิดเพลินกับวิวใต้กระโปรงกานจิงแน่ๆ
กานจิงสูดหายใจลึกอีกครั้ง “เอาล่ะนะ!”
เธอปล่อยมือจากราวบันไดแล้วทิ้งตัวครูดลงมาตามแขนของเขา
หยางฉู่รวบขาเธอไว้เพื่อประคองทิศทางการลง
กานจิงลงถึงพื้นอย่างปลอดภัยแต่ตอนนี้กลับเป็นหยางฉู่ที่สติแตก
เขาเพิ่งจะเข้าใจความหมายของคำว่า “โดนขี่หน้า” อย่างถ่องแท้ก็คราวนี้
กระโปรงของเธอครอบลงมาคลุมหัวเขาจนมิด แรงกระแทกที่โถมลงมาทำเอาเขาหน้าเบ้ ต้องกัดฟันแน่นแล้วค่อยๆ ประคองกันลงไปกองกับพื้น
เมื่อกานจิงลืมตาขึ้นและเห็นหยางฉู่นั่งอยู่โดยมีหัวมุดอยู่ใต้กระโปรงของเธอ เธอก็ตกใจจนเผลอรวบแขนกอดหัวเขาแน่น
ด้วยความลนลาน เธอรีบผลักเขาออกมาจากใต้กระโปรง
หยางฉู่ลูบคอตัวเองพลางร้องโอดโอย “เจ็บนะเนี่ย!”
กานจิงหน้าแดงก่ำรีบถาม “เป็นอะไรไหมคะ? ต้องไปโรงพยาบาลหรือเปล่า?”
หยางฉู่หมุนคอคลายกล้ามเนื้อ “ไม่เป็นไรครับ... แค่โดนรัดคอนิดหน่อย!”
กานจิงรู้ทันทีว่าเขาหมายถึงอะไร ชายกระโปรงทรงสอบของเธอมันรัดรอบคอเขาแน่นตอนที่ร่วงลงมา
เขาลูบคออีกครั้ง ก่อนจะไปเก็บรองเท้ามาให้เธอ “ใส่รองเท้าก่อนครับ เดี๋ยวค่อยออกไปคุยกันข้างนอก”
กานจิงพยักหน้า แก้มยังคงแดงระเรื่อ “ได้ค่ะ”
ขณะที่เธอกำลังสวมรองเท้า หยางฉู่สังเกตเห็นเลือดที่ขาของเธอดูเหมือนเสี้ยนไม้จากบันไดที่หักจะบาดขาเธอเข้า
เขาถอนหายใจ “คุณบาดเจ็บนี่ เดินไหวไหมครับ?”
ตอนใส่รองเท้า กานจิงก็เห็นรอยแผลเหมือนกัน มันดูน่ากลัวกว่าความเจ็บที่เธอรู้สึกเสียอีก มีแค่ถุงน่องที่ขาด
“เดินได้อยู่ค่ะ... คงต้องไปล้างแผลทำแผลที่โรงพยาบาลหน่อย”
หยางฉู่ลังเลเล็กน้อย “งั้นผมพาคุณไปโรงพยาบาลตอนนี้เลยดีไหมครับ?”