บทที่ 20 แกล้งบ้าใบ้ ลูกสาวภรรยาเอกคลอดลูกแฝดแปด เป็นที่โปรดปรานที่สุดในวังหลัง

บทที่ 20 แกล้งบ้าใบ้ ลูกสาวภรรยาเอกคลอดลูกแฝดแปด เป็นที่โปรดปรานที่สุดในวังหลัง 

ลู่จูหรี่ตาลง จู่ๆ ก็ดึงเส้นผมออกมาเส้นหนึ่ง ใช้ปลายผมแหย่เข้าไปในรูเข็มเล็กๆ นั่น

"ระบบตั่วตั่ว: โฮสต์ เส้นผมนิ่มๆ แค่นี้จะไขออกได้เหรอ?"

แต่ในวินาทีต่อมา นางก็ได้ยินเสียงคลิกเบาๆ จากนั้นก็มีก้อนหยกเล็กๆ ก้อนหนึ่งกระเด้งออกมาจากหมอนหยกอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

รูปร่างและขนาดของหยกก้อนนั้นเหมือนกับก้อนหยกในห้องของฮวาหยาเล่ยเมื่อคืนเปี๊ยบ

ลู่จูหมุนหยกก้อนนี้เล่นในมือ

น่าสนใจไม่น้อย ไหนบอกว่าแกะสลักจากหยกทั้งก้อนที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติไง?

ทันใดนั้น ลู่จูเห็นจุดดำเล็กๆ ที่แทบมองไม่เห็นอยู่กลางก้อนหยก ถ้าไม่สังเกตดีๆ คงนึกว่าเป็นรอยตำหนิหรือจุดฝ้ายตามธรรมชาติของหยก

เวลานี้ดวงอาทิตย์ด้านนอกเพิ่งลอยสูง แสงแดดส่องเข้ามาโดยตรง

ลำแสงหนึ่งตกกระทบก้อนหยกในมือลู่จูพอดี

ลู่จูเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา นางหยิบก้อนหยกขึ้นส่องกับแสงแดด

ภายในหยกกลับมีไข่แมลงขนาดจิ๋วที่ใสกระจ่างซ่อนอยู่!

ภายใต้เงาสะท้อนของแสงแดด นางถึงกับมองเห็นรูปร่างคร่าวๆ ของหนอนตัวน้อยที่เพิ่งฟักออกมา

เมื่อลู่จูขยับมือ เจ้าหนอนน้อยยังสามารถปรับท่าทางได้เอง ราวกับกำลังหาท่าที่สบายตัวเพื่อเจริญเติบโตต่อไป

"ตั่วตั่ว ตรวจสอบได้ไหมว่าหนอนตัวนี้ทำอะไรได้บ้าง?"

"ระบบตั่วตั่ว: ได้เลยโฮสต์! กรุณารอสักครู่... กำลังค้นหา"

"ระบบตั่วตั่ว: เจอแล้ว! หนอนตัวนี้เรียกว่า กู่ไร้รส  ตัวที่โฮสต์ถืออยู่คือ กู่ลูก น่าจะมีหยกแบบเดียวกันอีกก้อนอยู่ในมือของผู้ร่ายอาคม

ตราบใดที่กระตุ้นกู่แม่ทางฝั่งนั้น กู่ลูกก็จะฟักตัว เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม มันจะชอนไชเข้าสู่ร่างกายของผู้ถูกสาป

ภายในสามเดือน จะทำให้คนผู้นั้นเสียชีวิตกะทันหันโดยไม่มีใครรู้สาเหตุ

แต่ที่แปลกคือ รูปร่างแบบนี้ควรจะปรากฏหลังจากผ่านไปเดือนกว่าแล้วแท้ๆ

ต้องมีใครบางคนอยากให้โฮสต์ตายเร็วที่สุด เลยใช้เลือดหัวใจกระตุ้นกู่แม่โดยตรง มันต้องถูกกระตุ้นเมื่อเช้านี้แน่ๆ!"

เมื่อเช้านี้... ฮวากุ้ยเฟยเพิ่งส่งมาเมื่อวาน วันนี้ก็เริ่มลงมือแล้ว ดูท่าจะมีคนอดใจรอไม่ไหว

"ตั่วตั่ว มีวิธีแก้แบบไม่ให้ใครรู้ไหม?"

"ระบบตั่วตั่ว: มี! เพราะกู่ลูกตัวนี้ถูกปลุกให้ตื่นโดยบังคับ มันจะดุร้ายและกระหายเลือดมากกว่าการตื่นตามปกติ

ดังนั้นเมื่อคำสาปนี้ถูกทำลาย มันจะย้อนกลับไปหาผู้ร่ายอาคมโดยตรง ทำให้ตายคาที่ทันที!

ระบบมียันต์สะท้อนกลับขั้นเทพ โฮสต์สามารถสะท้อนคำสาปทุกชนิดกลับไปได้หลังจากซื้อ! ราคาแค่ 200 คะแนน แถมรองรับระบบเชื่อก่อนจ่ายทีหลัง โฮสต์ต้องการซื้อแบบเชื่อก่อนไหม?"

มุมปากของลู่จูกระตุกเล็กน้อย คำกล่าวที่ว่าของฟรีไม่มีในโลกนี่มันจริงที่สุด!

"เจ้าเพิ่งเคยทำหน้าที่ระบบครั้งแรกจริงๆ เหรอ? น้ำเสียงพ่อค้าหน้าเลือดที่คุ้นเคยแบบนี้มันช่างน่า... ช่างเถอะ เอามาอันหนึ่ง ลงบัญชีไว้ก่อน"

พร้อมกับเสียงแห่งความปิติยินดีจากการค้าขายสำเร็จของตั่วตั่วในหัว ในมือของลู่จูก็ปรากฏยันต์สีเหลืองแผ่นหนึ่ง

ในช่วงเวลาต่อมา ลู่จูยังคงใช้ชีวิตประจำวันด้วยการกิน ดื่ม และให้อาหารลูกไก่

ใช่แล้ว ให้อาหารลูกไก่

วันหนึ่งลู่จูเกิดนึกสนุก สั่งให้เสี่ยวเถาไปจับลูกไก่มาเลี้ยงที่มุมลาน

พอฮ่องเต้จีอวิ๋นเฉิงกับไทเฮารู้เรื่อง ก็รีบคัดเลือกและส่งลูกไก่กระดูกดำชั้นดีมาให้ที่ตำหนักจันทร์สลายทันที

สำหรับคนท้อง การได้กินไก่ที่เลี้ยงเองแบบธรรมชาติย่อมดีต่อสุขภาพ ดังนั้นพวกเขาจึงสนับสนุนอย่างเต็มที่

ลูกไก่ถูกส่งมาเจ็ดตัวพอดิบพอดี ด้วยความนึกสนุก ลู่จูจึงย้อมสีพวกมันเป็นสีรุ้ง

แถมยังตั้งชื่อให้แต่ละตัวว่า หงหง (แดง), เฉิงเฉิง (ส้ม), หวงหวง (เหลือง), ลวี่ลวี่ (เขียว), ชิงชิง (ฟ้า), หลานหลาน (น้ำเงิน) และ จื่อจื่อ (ม่วง)

จากนั้นนางก็สุ่มเลือกผู้โชคดี หลานหลาน (น้ำเงิน) แล้วฝังกู่ลูกที่เพิ่งโตเต็มวัยเมื่อวานลงไปในตัวมัน

หลังจากหลานหลานโดนฝังกู่ มันก็ยังมีพฤติกรรมปกติ กินดื่มได้เหมือนเดิม แต่ขนาดตัวเล็กกว่าพี่น้องอีกหกตัวอย่างเห็นได้ชัด

ท้องของลู่จูก็โตวันโตคืน ท้องอายุครรภ์ 2 เดือนกลับใหญ่พอๆ กับคนท้อง 5 เดือน

เรื่องนี้ทำเอาไทเฮาตกใจเมื่อมาเยี่ยมลู่จูแล้วเห็นท้องของนาง จนต้องรีบตามหมอหลวงมาตรวจ

หลังจากจับชีพจร หัวหน้าหมอหลวงซุนก็โค้งคำนับด้วยความยินดี ทูลไทเฮาและโหรวกุ้ยเฟยว่า "ขอแสดงความยินดีกับไทเฮา และยินดีกับโหรวกุ้ยเฟยด้วยพะย่ะค่ะ! ครรภ์นี้เป็นครรภ์แฝด ชีพจรมั่นคงและแข็งแรง สุขภาพดีมากพะย่ะค่ะ!"

จีอวิ๋นเฉิงที่เพิ่งรู้ข่าวว่าไทเฮาเรียกหมอหลวงมาตำหนักจันทร์สลายอีกแล้ว พอมาถึงหน้าประตูก็ได้ยินหมอหลวงบอกว่าโหรวกุ้ยเฟยของเขาตั้งครรภ์แฝด!

เขาอดหัวเราะลั่นไม่ได้ "ถ่ายทอดคำสั่ง! วันนี้คนในตำหนักจันทร์สลายทุกคนได้รับเบี้ยหวัดเพิ่มสองเท่า ร่วมฉลองไปด้วยกัน!"

ตำหนักจันทร์สลายเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความรื่นเริงในพริบตา

เห็นจีอวิ๋นเฉิงมาแล้ว ไทเฮาก็หาข้ออ้างปลีกตัวกลับ

ระหว่างทางเดินกลับ พระนางตรัสกับชิวเย่ว์อย่างอารมณ์ดี "ชิวเย่ว์ สวรรค์ทรงโปรดจริงๆ คราวนี้ข้าจะได้อุ้มหลานชายทีเดียวสองคนเลย! ข้าต้องรีบกลับไปตั้งใจคัดพระคัมภีร์ขอพรให้คลอดง่ายๆ เสียแล้ว!"

จีอวิ๋นเฉิงกำลังกอดลู่จู ใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างมีความสุข "ซูเอ๋อร์ เจิ้นไม่ได้ฝันไปใช่ไหม? เจิ้นกำลังจะได้เป็นเสด็จพ่อแล้ว แถมยังเป็นพ่อของเด็กชายตัวน้อยถึงสองคน!"

ลู่จูทุบจีอวิ๋นเฉิงเบาๆ ทันที "ฝ่าบาทรู้ได้ยังไงเพคะว่าเป็นองค์ชายสองพระองค์? เป็นองค์หญิงสองพระองค์ไม่ได้หรือเพคะ? หรือว่าฝ่าบาทไม่ทรงโปรดองค์หญิง?"

จีอวิ๋นเฉิงรีบแก้ตัวเสียงอ่อน "ซูเอ๋อร์คนดี เจิ้นผิดไปแล้ว สมควรโดนตี ขอแค่ซูเอ๋อร์เป็นคนคลอด จะเป็นลูกใคร เอ้ย ลูกเจิ้น เจิ้นก็รักทั้งนั้น!

ไม่ว่าจะเป็นองค์ชายหรือองค์หญิง ถ้าเป็นองค์ชาย พอคลอดออกมาเจิ้นจะแต่งตั้งเป็นรัชทายาททันที ถ้าเป็นองค์หญิง เจิ้นจะมอบดินแดนที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดให้เป็นสินเดิมติดตัวในอนาคต!"

ลูกของเขา จีอวิ๋นเฉิง คู่ควรกับสิ่งที่ดีที่สุดในโลกนี้!

ลู่จูถึงยอมให้อภัยจีอวิ๋นเฉิง

ถ้าจีอวิ๋นเฉิงรักลูกชายมากกว่าลูกสาว นางจะพาลูกหนีไปท่องยุทธภพ ให้พวกเขาได้เปิดหูเปิดตาดูโลกกว้างซะเลย

ยังไงนางก็ไม่ขาดแคลนเงินทอง เวลาถมเถไป ตั่วตั่วก็ไม่ได้บอกกฎว่าคลอดลูกแล้วต้องให้เติบโตในบ้านเกิดสักหน่อย

แต่หมัดเบาๆ ของลู่จูเมื่อครู่ กลับกระแทกใจจีอวิ๋นเฉิงเข้าอย่างจัง

จีอวิ๋นเฉิงมองใบหน้างดงามของลู่จู ดวงตาพร่ามัวไปชั่วขณะ

มือใหญ่เลื่อนต่ำลง เสื้อผ้าของนางก็หลุดร่วงลงกองกับพื้นอย่างง่ายดาย

"ซูเอ๋อร์... เจิ้นคิดถึงเจ้าเหลือเกิน..."