บทที่ 19 แกล้งบ้าใบ้ ลูกสาวภรรยาเอกคลอดลูกแฝดแปด เป็นที่โปรดปรานที่สุดในวังหลัง

บทที่ 19 แกล้งบ้าใบ้ ลูกสาวภรรยาเอกคลอดลูกแฝดแปด เป็นที่โปรดปรานที่สุดในวังหลัง 

ดึกสงัด ณ คฤหาสน์ตระกูลฮวา

ฮวาหยาเล่ยที่กำลังจะหลับสนิท จู่ๆ ก็สะดุ้งตื่นเพราะแสงสว่างวาบจากเศษหยกชิ้นเล็กข้างกาย

ฮวาหยาเล่ยผู้นี้คือพี่ชายของฮวากุ้ยเฟย

ความตื่นเต้นทำให้ฮวาหยาเล่ยหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง เขารีบเขย่าปลุกชายวัยกลางคนสวมชุดนักพรตชื่อหลี่ตี้ที่กำลังงีบหลับอยู่ให้ตื่นขึ้นทันที

ชายวัยกลางคนหลี่ตี้กำลังฝันหวานจะได้สัมผัสผิวกายสาวงาม พอถูกปลุกกะทันหันก็ทำหน้าไม่พอใจ

ภายใต้แสงเทียน ชายวัยกลางคนในชุดนักพรตผู้นี้ดูมีใบหน้าเจ้าเล่ห์เพทุบายและสายตาลอกแลกยิ่งกว่าเดิม

แต่วินาทีถัดมา เขาก็ตระหนักได้ทันทีว่าตนเองอยู่ในจวนของพี่ชายพระสนมเอก ท่าทีจึงเปลี่ยนเป็นนอบน้อมเจียมเนื้อเจียมตัวในพริบตา

มองดูเศษหยกที่เปล่งประกายระยิบระยับ หลี่ตี้ประสานมือคำนับ "ยินดีด้วยครับนายท่าน ดูเหมือนเป้าหมายจะหนุนหมอนหยกใบนั้นแล้ว เชื่อว่าภายในสามเดือน นางจะสิ้นใจอย่างสงบในนิทรา"

นักพรตวัยกลางคนคิดว่านายท่านฮวาจะดีใจและเอ่ยชมเขา แต่ผิดคาด เมื่อได้ยินระยะเวลาสามเดือน คิ้วของอีกฝ่ายกลับขมวดแน่นยิ่งกว่าเดิม

"สามเดือนนานเกินไป! กาลเวลาเปลี่ยนอะไรก็เกิดขึ้นได้! มีวิธีให้นางตายภายในหนึ่งเดือนไหม?"

สามเดือนนานเกินไป ตัวแปรเยอะเกินไป เขารอไม่ได้และเสี่ยงไม่ได้

หลี่ตี้กลอกตาไปมา "วิธีน่ะมีครับ แต่ว่า..."

"เป็นลูกผู้ชายอย่ามัวแต่อ้ำอึ้ง! มีอะไรก็พูดมา ข้าจะช่วยเจ้าจัดการเอง!"

เดิมทีวิชานี้ต้องใช้เวลาสามเดือนจึงจะเห็นผล หากต้องการเร่งรัดเวลา จำต้องใช้เลือดหัวใจของผู้ร่ายคาถาสิบหยด

นอกจากนี้ หากคาถาล้มเหลว ผู้ร่ายต้องรับผลสะท้อนกลับให้ได้ สถานเบาคือชีพจรขาดสะบั้น ใช้ชีวิตอย่างทรมาน สถานหนักคือตายตกไปตามกัน

สิ่งที่หลี่ตี้นึกถึงคือตอนที่เขาฝากตัวเป็นศิษย์ อาจารย์ของเขาคือพระเถระผู้ตรัสรู้ที่หาได้ยากยิ่งในโลกหล้า

ไม่มีใครเก่งกาจไปกว่าท่านอีกแล้ว

ประกอบกับเขาเป็นศิษย์คนสุดท้องที่อาจารย์รับไว้เป็นการส่วนตัว จึงได้รับของดีจากอาจารย์มาด้วย นั่นคือยาวิเศษรักษาชีวิตชั้นเลิศ

อย่างที่เขาว่ากัน ความมั่งคั่งมักมาพร้อมกับความเสี่ยง

ดังนั้น ความเสี่ยงนี้คุ้มค่าที่จะลอง!

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลี่ตี้ก็ลองเชิงดู "เรียนนายท่าน ผู้น้อยต้องการทองคำ เงิน และเพชรนิลจินดาหนึ่งกล่อง พร้อมสาวงามสามนาง จากนั้นเช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ขอห้องลับเงียบสงบให้ข้าทำพิธี เมื่อพิธีเสร็จสิ้น ระยะเวลาที่คาถาจะสัมฤทธิ์ผลก็จะสั้นลงขอรับ"

ได้ยินดังนั้น ฮวาหยาเล่ยก็ตอบตกลงทันที "เรื่องแค่นี้จะยากอะไร! ง่ายมาก! บ่ายพรุ่งนี้ข้าจะให้บ่าวไพร่ขนของพวกนี้ไปให้ที่เรือนรับรอง รอฟังข่าวดีพรุ่งนี้ได้เลย"

หลี่ตี้ได้ยินก็ดีใจจนเนื้อเต้น แต่วินาทีต่อมาก็รู้สึกเสียดาย ตบอกชกตัวด้วยความเจ็บใจ คิดว่ารู้งี้น่าจะเรียกค่าตอบแทนให้มากกว่านี้!

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ลู่จูตื่นแต่เช้า

เมื่อคืนเข้านอนเร็ว ลู่จูที่งัวเงียฝันว่าตนเองวิวัฒนาการกลับไปเป็นร่างสุดยอดของสัตว์เทพกวางซู (Lushu) อีกครั้ง!

ช่างเป็นภาพที่งดงามตระการตา สมความปรารถนาของเผ่าพันธุ์กวางซูที่มีมายาวนานนับพันปี

ถ้านางไม่ตื่นเพราะคอแห้ง ป่านนี้คงยังจมอยู่ในความงดงามของขนเจ็ดสีอันเลอค่าจนถอนตัวไม่ขึ้น

ช่วยไม่ได้จริงๆ นี่คือปณิธานอันแรงกล้าในฐานะสัตว์เทพนี่นา

ขณะที่ลู่จูผู้เพิ่งตื่นกำลังจะลงจากเตียงไปดื่มน้ำ ไม่ทันระวังชายเสื้อไปเกี่ยวกับหมอนหยก พอเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ได้ยินเสียงตุ้บดังมาจากข้างหลัง

เสี่ยวเถากับชิวสุ่ยที่เฝ้าอยู่หน้าประตูรีบผลักประตูเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เห็นพระสนมโหรวของพวกนางยืนเท้าเปล่าอยู่บนพื้น หันกลับไปมองบางอย่าง

ชิวสุ่ยอุทานทันที "ว้าย พระสนม ทำบ่าวตกใจหมดเลยเพคะ! รีบสวมรองเท้าถุงเท้าเร็วเข้า เดี๋ยวจะประชวรเอาได้นะเพคะ"

จากนั้นเสี่ยวเถาก็เก็บหมอนหยกที่ตกพื้นขึ้นไปวางบนเตียง แล้วนำผ้าเช็ดหน้าสะอาดมาเช็ดเท้าขาวผ่องดุจหยกของลู่จู

ลู่จูทำปากยื่น นางไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เสี่ยวเถาและคนอื่นๆ ตกใจ แค่อยากดื่มน้ำแล้วกลับไปนอนต่อเท่านั้นเอง

นอนเบื่ออยู่บนเตียง มองเสี่ยวเถากับคนอื่นๆ วุ่นวายไปมา สายตาของลู่จูก็เหลือบไปเห็นหมอนหยกที่เพิ่งตกพื้น

มองหมอนหยกผิวเรียบเนียนมันวาว ขณะที่ลู่จูกำลังชื่นชมคุณภาพของหยก จู่ๆ นางก็สังเกตเห็นรูเข็มเล็กละเอียดบนผิวหยก

ในฐานะสัตว์เทพที่เคยเห็นสมบัติล้ำค่ามามากมาย ลู่จูขมวดคิ้วทันที

ถ้าหมอนหยกใบนี้คนอื่นส่งมา นางคงไม่คิดอะไรมาก

แต่บังเอิญว่าหมอนใบนี้แกะสลักจากหยกทั้งก้อนโดยฮวาหยาเล่ย พี่ชายของฮวากุ้ยเฟย แถมยังลือกันว่าผ่านพิธีปลุกเสกจากพระเถระชั้นผู้ใหญ่

บวกกับคำโอ้อวดอย่างเย่อหยิ่งของฮวากุ้ยเฟยก่อนหน้านี้ว่าหยกชิ้นนี้สมบูรณ์แบบไร้ที่ติเพียงใด

เป็นไปไม่ได้ที่ของขวัญจากนางจะมีตำหนิเช่นนี้