บทที่ 24 "ตอนนี้ปืนกระบอกนี้เท่ระเบิดไปเลย"

บทที่ 24 "ตอนนี้ปืนกระบอกนี้เท่ระเบิดไปเลย"

หลังจากได้รับการเสริมพลังจากสกิน "เถาที่" ปืนกลมือทอมป์สันในมือของเขาก็เปลี่ยนโฉมไปอย่างสิ้นเชิง

อย่างแรกคือรูปลักษณ์ภายนอก จากสีดำแดงและดำสนิทที่คุ้นตา เปลี่ยนเป็นสีแดงชาดสะดุดตา พร้อมลวดลายเกลียวคลื่นสีทองเข้มไหลเวียนอยู่ทั่วกระบอก ทำให้มันดูโดดเด่นและเป็นเอกลักษณ์อย่างยิ่ง

ลำแสงสีแดงชาดหลายสายพันเกลียวรอบตัวปืน ราวกับมังกรเก้าตัวกำลังเลื้อยพันโลงศพ

เปลวเพลิงลุกโชนจางๆ บนตัวปืน ทำให้ใครก็ตามที่จ้องมองรู้สึกราวกับจิตวิญญาณกำลังถูกดูดกลืนเข้าไป

เอฟเฟกต์แสงสีสุดอลังการนี้เปลี่ยนปืนกลมือทอมป์สันธรรมดาๆ ให้กลายเป็น 'อาวุธเทพทรู' ที่ต้องเติมเงินแพ็กเกจใหญ่สุดสักสิบรอบถึงจะมีสิทธิ์ลุ้นครอบครอง

แม้แต่หน้าต่างข้อมูลไอเทมก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

"ชื่ออาวุธ": เถาที่ · ปืนกลมือ HK ทอมป์สัน

"ระดับอาวุธ": ระดับ E

"เงื่อนไขการใช้อาวุธ": เฉพาะอาชีพ 'มือปืน' และเส้นทางเลื่อนขั้นของอาชีพนี้เท่านั้น ผู้เล่นต้องมีเลเวล 2 และค่าพละกำลัง 12 ขึ้นไป

"รายละเอียดอาวุธ": ค่าความเสียหายพลังงาน 6-15 ขึ้นอยู่กับตำแหน่งที่ยิงถูกเป้าหมาย แม็กกาซีนแบบตลับมีความจุสูงสุด 50 นัด

"คำบรรยายอาวุธ": "เมื่อชายหนุ่มสวมเสื้อโค้ทถือปืนกลมือทอมป์สันเดินฝ่าลม ชายเสื้อโค้ทปลิวไสว มุ่งหน้าเข้าหาสัตว์ประหลาดที่ปลายสุดของถนน ย่อมไม่มีหญิงสาวคนใดอดใจไหวที่จะหันกลับมามองเขาขณะวิ่งหนีตาย"

"เอฟเฟกต์สกิน": พื้นที่ภายในแม็กกาซีนแบบตลับจะถูกขยายและดัดแปลง ทำให้สามารถบรรจุกระสุนจำนวนมหาศาลไว้ในมิติของแม็กกาซีนได้ ส่งผลให้ความจุเพิ่มขึ้นอย่างมาก และทุกๆ การยิง 10 นัด กระสุนนัดที่ 11 จะแสดงผลเอฟเฟกต์ 'เถาที่'

"หมายเหตุ": เอฟเฟกต์เถาที่คือกระสุนระเบิด ซึ่งจะมอบพลังทำลายล้างจากการระเบิดอย่างรุนแรงให้แก่กระสุนที่ยิงออกไป

มีการเปลี่ยนแปลงในหน้าต่างข้อมูลค่อนข้างมาก

จับใจความสำคัญได้ว่า...

พื้นที่ภายในแม็กกาซีนถูกขยายและดัดแปลง ซึ่งหมายความว่าความจุสูงสุดของแม็กกาซีนเพิ่มขึ้นจาก 50 นัด เป็นอย่างน้อย 40,000 นัด

เฉินเหมี่ยวส่งจิตเข้าไปสำรวจพื้นที่ภายในแม็กกาซีน พบว่ามันเล็กกว่า 'มิติอู๋ซือ' ของเขาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ซึ่งมากพอที่จะยัดกระสุน 40,000 นัดลงไปได้สบายๆ นั่นหมายความว่าตราบใดที่ลำกล้องปืนไม่ระเบิด เขาก็สามารถเหนี่ยวไกค้างไว้ได้จนกว่ากระสุนทั้ง 40,000 นัดจะหมดเกลี้ยง

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า

เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา นี่ไม่ใช่แค่การอัปเกรดจากปืนพกเป็นปืนใหญ่ แต่มันคือการก้าวกระโดดจากยุคหินไปสู่ยุคดินปืนโดยตรง เป็นคนละระดับชั้น เป็นการโจมตีแบบข้ามมิติอย่างแท้จริง

ลองคิดดูสิว่าเมื่อไม่กี่สิบนาทีก่อน เขายังใช้ปืนลูกโม่ยิงศัตรูทีละนัดด้วยประสิทธิภาพที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน

แถมยังต้องคอยเปลี่ยนโม่กระสุนตลอดเวลา

นั่นมันยุ่งยากมาก แต่ความยุ่งยากยังเป็นเรื่องรอง ประเด็นหลักคือถ้าจังหวะรีโหลดกระสุนถูกศัตรูจับได้ เขาจะแทบไม่มีทางสู้กลับได้เลย

แต่ในขณะที่เขากำลังจะเปิดใช้งานสายการผลิตกระสุนปืนกลมือทอมป์สันขนาด 11.43 มม. ในมิติอู๋ซือเพื่อผลิตกระสุน 40,000 นัดมายัดใส่แม็กกาซีนนี้ เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

หลังจากลองเทียบขนาดดูแล้ว...

เขาก็ยัด 'สายการผลิต' ทั้งเครื่องเข้าไปในมิติของแม็กกาซีนโดยตรงเลย

ไม่มากไม่น้อย กินพื้นที่ไปครึ่งหนึ่งพอดีเป๊ะ

จากนั้นเขาก็เปิดเครื่อง สายการผลิตเริ่มทำงาน กระสุน 20,000 นัดหลั่งไหลออกมาและตกลงสู่พื้นที่ในแม็กกาซีนอย่างรวดเร็ว

เฉินเหมี่ยวลองยกปืนกลมือทอมป์สันขึ้น เล็งไปที่ทหารข้าศึกที่กำลังเดินออกมาจากค่ายทหารไม่ไกล แล้วเหนี่ยวไกกราดยิง

"ทาทาทาทา... ปัง!"

เสียงปืนแหลมรัวเร็วดังสนั่น สลับกับเสียงระเบิดเป็นระยะ เขาเห็นภาพการระเบิดเกิดขึ้นเบื้องหน้า นั่นคือผลของกระสุนระเบิด มันได้ผลจริงๆ สายการผลิตสามารถทำงานร่วมกับพื้นที่ในแม็กกาซีนได้อย่างสมบูรณ์แบบ

แม้การใส่สายการผลิตเข้าไปจะทำให้จุ กระสุนได้น้อยลง แต่ก็แลกมาด้วยความสะดวกสบาย เพียงแค่คิด สายการผลิตก็จะปั๊มกระสุนออกมาเติมให้เรื่อยๆ

แถมยังลดขั้นตอนที่ต้องเอากระสุนออกจากมิติอู๋ซือมายัดใส่แม็กกาซีนอีกด้วย

ในระหว่างการต่อสู้ เอฟเฟกต์นี้ไม่ได้มีดีแค่ความสะดวกสบาย

ในทางทฤษฎีแล้ว...

ตอนนี้ปืนทอมป์สันของเขามีกระสุนไม่จำกัด

ตราบใดที่เขามี 'เหรียญดารา' มากพอ

เดิมทีเขาเหลือเงินแค่ 200 เหรียญ สร้างกระสุนลูกโม่ไป 10 เหรียญ และเมื่อกี้สร้างกระสุนทอมป์สันไปอีก 40 เหรียญ ทำให้ตอนนี้เหลือเงินติดตัวแค่ 150 เหรียญดารา

การผลิตกระสุนทอมป์สันแพงกว่านิดหน่อย

20 เหรียญดารา ผลิตได้ 10,000 นัด

แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ยังถูกกว่าราคาข้างนอกเกือบร้อยเท่า เป็นราคาที่ผู้เล่นคนอื่นไม่มีทางหาได้

"พี่เหมี่ยว"

ตอนนั้นเอง ลิงโหยก็สังเกตเห็นความโกลาหลและวิ่งเหยาะๆ เข้ามา เมื่อเห็นแสงสีสุดอลังการของปืนกลมือทอมป์สันในมือพี่เหมี่ยว เขาก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายแล้วพึมพำว่า "ตอนนี้ปืนกระบอกนี้เท่ระเบิดไปเลย"

ในขณะเดียวกัน ภายในเมืองโบราณ

นับตั้งแต่ชื่อของเฉินเหมี่ยวปรากฏบน "กระดานคะแนนแดนลับเหรียญตราสงคราม" ผู้เล่นที่ยืนอยู่บนกำแพงเมืองก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติรอบตัว พวกเขาไม่เห็นตัวเฉินเหมี่ยวเลย แล้วหมอนั่นไปฆ่าศัตรูทำคะแนนมาจากไหนเยอะแยะ?

แถมคะแนนยังสูงเวอร์วังอลังการ!

ตอนนี้คะแนนของเฉินเหมี่ยวพุ่งทะลุ 200 ไปแล้ว

ในขณะที่อันดับสามมีแค่ 57 คะแนน

เริ่มมีคนสังเกตเห็นว่าจำนวนศัตรูในแต่ละระลอกเริ่มน้อยลงเรื่อยๆ มิหนำซ้ำศัตรูในระลอกหลังๆ ยังมีร่องรอยบาดแผลฉกรรจ์ติดตัวมาด้วย เมื่อประกอบกับเบาะแสต่างๆ พวกเขาจึงเริ่มสงสัยว่า หรือเฉินเหมี่ยวจะบุกไปฟาร์มมอนสเตอร์ถึงจุดเกิด?

แม้ประสบการณ์จะสอนว่านี่คือแดนลับเก็บค่าประสบการณ์ และพวกเขาไม่ควรออกห่างจากกำแพงเมืองที่เปรียบเสมือนพื้นที่ปลอดภัย แต่ไม่นานก็เริ่มมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นในหมู่ฝูงชน

"ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ เดี๋ยวหมอนั่นก็ฆ่าศัตรูระลอกหลังๆ จนหมดเกลี้ยง แล้วเราจะเอาอะไรฆ่า? จุดประสงค์ที่เราเข้ามาในแดนลับคืออะไร? มาพักร้อนงั้นเหรอ?"

"ฉันไม่เข้าใจว่าพวกนายจะกลัวอะไรกันนักกันหนา ถ้าเฉินเหมี่ยวไปที่นั่นได้ พวกเราไปแล้วจะตายรึไง?"

"ถ้าพวกนายไม่ไป ฉันไปเอง อาจารย์สั่งไว้ก่อนเข้าแดนลับว่าถ้ามีโอกาสต้องจัดการเฉินเหมี่ยวในนี้ให้ได้ ฉันต้องทำตามคำสั่งอาจารย์"

"นึกถึงความแค้นระหว่างผู้ใหญ่ของพวกเรากับหมอโก่วสิ ถ้าเฉินเหมี่ยวไม่ตาย แถมยังรอดออกไปได้เป็นอันดับหนึ่ง ผู้ใหญ่ของพวกเราจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน? ถึงตอนนั้น คนที่ซวยคงเป็นพวกเรานี่แหละ จริงไหม?"

หลังจากปรึกษากันไม่กี่คำ

คนพวกนี้ก็บรรลุข้อตกลงร่วมกันอย่างรวดเร็ว

พวกเขาจะเป็นฝ่ายรุก บุกไปหาเฉินเหมี่ยวที่จุดเกิดมอนสเตอร์ สังหารเฉินเหมี่ยวทิ้งในแดนลับนี้ และสืบให้รู้ว่าเฉินเหมี่ยวใช้วิธีไหนถึงฆ่าศัตรูได้เป็นกอบเป็นกำอยู่นอกเมือง แถมตัวเองยังไร้รอยขีดข่วน

ประจวบเหมาะพอดี

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นข้างหูทุกคนอีกครั้ง ศัตรูระลอกที่เจ็ดกำลังจะมาถึง แต่ทุกคนรอบนกำแพงเมืองอยู่นานสองนาน ก็ไม่มีศัตรูโผล่มาที่ตีนกำแพงแม้แต่ตัวเดียว ชัดเจนว่าพวกมันถูกเฉินเหมี่ยวเก็บเรียบตั้งแต่อยู่ที่จุดเกิดแล้ว

เมื่อเห็นดังนั้น ทุกคนจึงไม่รออีกต่อไป ต่างคนต่างงัดวิชาตัวเบา กระโดดลงจากกำแพงเมือง และมุ่งหน้าตรงไปตามเส้นทางภูเขาทันที