บทที่ 11 "พวกเขากำลังต้องการการไถ่บาปจากพระเจ้า"

บทที่ 11 "พวกเขากำลังต้องการการไถ่บาปจากพระเจ้า"

"เฮ้อ..."

เฉินเหมี่ยวระบายลมหายใจยาวเหยียด พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่พลุ่งพล่านภายในให้สงบลง เขาตระหนักได้ว่าตนเองอาจหลงทาง และเป็นการหลงทางไปไกลเสียด้วย

คำแนะนำของแดนลับกำลังชักนำเขาไปในทางที่ผิดจริงๆ

แต่มันไม่ได้ชักนำให้เขาลงมือทำอะไร ทว่าใช้วิธีตื้นเขินหลอกล่อให้เขา 'นิ่งเฉย' ยืนขาตายรอความตายมาเยือนต่างหาก

เมื่อครู่ จู่ๆ ข้อสันนิษฐานบ้าบิ่นอย่างหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัว

คนแก่พวกนี้... ด้วยความเหงาและเบื่อหน่ายเหลือแสน พวกเขาอาจร่วมมือกันสังหารคนหนุ่มสาวที่หลงเข้ามาในหมู่บ้านเพื่อความบันเทิง? เพื่อพูดคุยแก้เหงา ฆ่าเวลา และสร้างความตื่นเต้นให้ชีวิตรึเปล่า?

ข้อสันนิษฐานนี้ดูบ้าบิ่นและไร้สาระเกินไป เดิมทีเขาคิดจะปัดตกความคิดนี้ทันที

ทว่า รายละเอียดหลายอย่างก่อนหน้านี้กลับผุดขึ้นมาตอกย้ำในห้วงความคิด

นี่เป็นช่วงฤดูทำนาที่แสนวุ่นวาย แต่จอบกลับสะอาดเอี่ยมไร้เศษดิน? ชาวนาดีๆ ที่ไหนล้างจอบทุกวันโดยไม่มีเหตุผล?

ขุด ถาง พรวนดิน กลบดิน ยกร่อง... จอบเป็นเครื่องมือสารพัดประโยชน์อย่างแท้จริง และนอกจากนั้น มันยังใช้เป็น 'อาวุธสังหาร' ได้อีกด้วย

คมโลหะกับน้ำหนักที่มั่นคงยามเหวี่ยง... เพื่อนฝูงที่ฆ่าคนบ่อยๆ ย่อมรู้ดีว่าจอบคืออาวุธชั้นยอด ใช้งานง่าย โป้งเดียวจอด

และแน่นอน ถ้ามันเปื้อนเลือดหรือเศษเนื้อ ก็จำเป็นต้องล้างให้สะอาด จะปล่อยทิ้งไว้ก็คงดูไม่งาม

บันทึกที่ถูกทิ้ง จอบที่สะอาดสะอ้าน คนแก่ที่สุมไปด้วยความแค้นและความเหงา

ภาพเหตุการณ์ปะติดปะต่อเริ่มแล่นปราดเข้ามาในหัวเฉินเหมี่ยวอย่างบ้าคลั่ง เขาหลับตาแน่น ประเมินความน่าจะเป็นของแต่ละข้อสันนิษฐาน เขาต้องระวังแล้วระวังอีก เขาไม่อยากตายอยู่ที่นี่ง่ายๆ

ความคืบหน้าของทีมล่าสุด: 12%

ในสถานการณ์ไหนถึงจะทำความคืบหน้าได้ 12%?

สมมติว่าทีมที่แล้วเลือกที่จะรออยู่กับที่เหมือนเขา จนกระทั่งความตายมาเยือนในยามวิกาล พวกเขาก็ไหวตัวทัน ลุกขึ้นสู้และฆ่าชาวบ้านไปได้ไม่กี่คน จึงได้ความคืบหน้ามา 12% นี้?

แดนลับจะรีเซ็ตและฟื้นฟูใหม่หลังจากผู้เล่นตายหรือเคลียร์ด่าน จะไม่ทิ้งร่องรอยของทีมก่อนหน้าไว้

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าสมมติว่าฆ่าชาวบ้านหนึ่งคนได้ 3%... ผู้มีอาชีพเหนือมนุษย์สองคน แม้จะอยู่ในสถานะอ่อนแอหรือเงื่อนไขพิเศษ ก็ไม่น่าจะมีปัญหากับการจัดการคนแก่ถืออาวุธมีคมสักสี่คนก่อนตาย

เขาเพิ่งนับดูเมื่อกี้

คนแก่ที่จับกลุ่มคุยกันหน้าหมู่บ้านรวมกับคนอื่นๆ ในหมู่บ้าน มีทั้งหมด 33 คนพอดี

การฆ่าล้างหมู่บ้านจะได้ความคืบหน้า 99% ขาดอีกเพียง 1% ก็จะสมบูรณ์แบบ และอีก 1% ที่เหลือนั้น...

เฉินเหมี่ยวตีหน้านิ่ง หยิบสมุดบันทึกเปื้อนฝุ่นออกมาจากช่องเก็บของ วางมันไว้บนฝ่ามือ จ้องมองอยู่นานก่อนจะแสยะยิ้มออกมา "คนแก่ขี้เหงาพวกนี้ บางทีพวกเขาอาจต้องการการไถ่บาปจากพระเจ้า"

ทันทีที่เขาค้นพบบันทึกเล่มนี้

กล่องข้อความแจ้งเตือนก็เด้งขึ้นตรงหน้า

"ติ๊ง ยินดีด้วย คุณค้นพบไอเทมสำคัญ 'สมุดบันทึกของชายชรา' ในแดนลับระดับ F 'หมู่บ้านกินคนคืนโลหิต' ความคืบหน้าการเคลียร์แดนลับ +1%"

สมเหตุสมผล

มาถึงจุดนี้... เขามั่นใจในข้อสันนิษฐานเกี่ยวกับแดนลับนี้เกิน 80% แล้ว

การเคลียร์แดนลับนี้มันง่ายแสนง่าย แค่ต้องสังหารคนแก่ในหมู่บ้านให้หมดก่อนตะวันตกดิน

ง่ายแค่นั้นเอง

แต่คำแนะนำของแดนลับจงใจใช้คำบรรยายสับสนวุ่นวายเพื่อลวงการตัดสินใจ ทำให้ผู้เล่นระแวง สงสัยในความคิดตัวเอง จนนำไปสู่การรื้อสร้างกระบวนการคิดใหม่

เหมือนทำข้อสอบประถมที่มีโจทย์ว่า '1+1 = ?' ตอบถูกได้ 3 คะแนน คุณแค่นหัวเราะแล้วเขียนคำตอบ '1+1 = 2' ลงไปอย่างมั่นใจ

แต่พอคุณไปสอบราชการ แล้วเจอโจทย์ '1+1 = ?' คุณกลับนิ่งอึ้ง เหงื่อตก เริ่มคิดวิเคราะห์ความหมายแฝงของตัวเลขแต่ละตัว ในหัวเต็มไปด้วยศัพท์เทคนิคที่อาจารย์สอนมา ทั้งการมองต่างมุม การฉีกกรอบความคิด การเชื่อมโยงทฤษฎีสู่การปฏิบัติ...

สุดท้ายคุณก็ตอบอย่างมั่นใจว่า '1+1 = 1' พร้อมอธิบายยืดยาวว่า 'ประเทศเรากำลังอยู่ในจุดเปลี่ยนสำคัญ การเผชิญหน้ากับความท้าทายใหม่ เราต้องเปลี่ยนสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ให้เป็นไปได้ 1 ลี้ + 1 ลี้ = 1 กิโลเมตร ซึ่งหมายถึงการรวมพลังเพื่อบรรลุเป้าหมาย...'

และเรื่องไร้สาระอื่นๆ อีกมากมาย

เพียงเพื่อจะมารู้ทีหลังว่าคำตอบที่ถูกคือ 2 และคนออกข้อสอบแค่อยากกวนประสาททุกคนเล่นเท่านั้น

การรับรู้ของคนเรามักเปลี่ยนไปตามสภาพแวดล้อม

แต่ดูเหมือนจะมีอยู่คนหนึ่งที่การรับรู้ไม่เคยเปลี่ยนไปตามอะไรเลย...

"..."

เมื่อคิดได้ดังนั้น เฉินเหมี่ยวก็หันไปมอง 'เจ้าลิงโหย' ที่กำลังทำหน้างงงวยด้วยสีหน้าซับซ้อน เขารู้สึกกระดากใจพิลึก สมองเขาแทบไหม้กว่าจะได้คำตอบ แต่มันดันตรงกับสิ่งที่เจ้าลิงพูดส่งเดชตอนแรกเป๊ะๆ?

ถ้าเจ้าลิงโหยเข้ามาในแดนลับนี้คนเดียว

ป่านนี้มันคงเคลียร์ด่านไปนั่งกินหมูกระทะข้างนอกสบายใจเฉิบไปแล้ว

"พี่เหมี่ยว พี่ได้คำตอบแล้วเหรอ?"

ลิงโหยหอบหายใจ ยังคงรู้สึกหวาดกลัวไม่หาย "หลังจากโดนหลอกคราวนั้น ผมก็อยากลองเสี่ยงดวงในแดนลับดูบ้าง แต่โชคดีที่เพื่อนร่วมงานห้ามไว้ ไม่งั้นด้วยสมองอย่างผม คงตายตั้งแต่แดนลับแรกที่เข้าแล้วแน่ๆ"

"ใครจะไปคิดว่าแดนลับที่ดูธรรมดาๆ นี่จะซับซ้อนขนาดนี้"

"อืม"

เฉินเหมี่ยวยังคงตีหน้านิ่งเงียบอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะหันหลังเดินมุ่งหน้าไปยังสะพานหินนอกหมู่บ้าน เขาเข้าใจความรู้สึกสิ้นหวังของโปรแกรมเมอร์ขึ้นมาทันที บางครั้งโปรแกรมก็ดันทำงานได้อย่างสมบูรณ์แบบด้วยตรรกะที่ไม่มีใครเข้าใจ

เหมือนคอมพิวเตอร์เขาพัง เขาลงวินโดวส์ใหม่ ซ่อมเน็ต แทบตายกว่าจะดี พอถอนหายใจอย่างโล่งอก หันมาข้างๆ เห็นเจ้าลิงโหยใช้กำปั้นทุบเคสเปรี้ยงเดียว คอมฯ กลับมาใช้ได้เฉย

ตรรกะ?

เหอะ?

โลกนี้มันมีตรรกะที่ไหนกัน!

ฆ่า ฆ่า ฆ่า... ฆ่าให้หมด! ฆ่าพวกแกให้เรียบ!!

ด้วยความเขินอายลึกๆ เฉินเหมี่ยวจึงเร่งฝีเท้าจ้ำอ้าวมุ่งตรงไปยังกลุ่มคนแก่หน้าหมู่บ้าน โดยมีลิงโหยรีบวิ่งตามหลังมาติดๆ "พี่เหมี่ยว ที่บอกว่าไถ่บาปจากพระเจ้าเมื่อกี้หมายความว่าไงนะ?"

วินาทีถัดมา—

"ปัง!"

เสียงปืนกัมปนาทดังสนั่นบนสะพานหินหน้าหมู่บ้าน

ควันขาวลอยฟุ้งจากปากกระบอกปืนลูกโม่ Python R6 ที่เฉินเหมี่ยวจ่อกลางหน้าผากชายชรา ใบหน้าของคนแก่นั้นเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ แววตาว่างเปล่าลงอย่างรวดเร็ว รูกระสุนน่าสยดสยองปรากฏขึ้นกลางหน้าผาก ก่อนที่ร่างนั้นจะหงายหลังร่วงละลิ่วลงสู่แม่น้ำเบื้องล่าง

"ตูม!"

เสียงน้ำแตกกระจายเป็นวงกว้าง

คนแก่คนอื่นบนสะพานชะงักกึกเมื่อเห็นภาพนั้น แต่แล้วใบหน้าของทุกคนก็บิดเบี้ยวแสยะยิ้มอำมหิต สีหน้าเปลี่ยนเป็นน่ากลัวสุดขีด พวกเขาคว้ามีดทำครัวและของมีคมที่ซ่อนไว้ออกมา พุ่งเข้าใส่เฉินเหมี่ยวและพวกอย่างบ้าคลั่ง!

ทว่าด้วยสังขารที่ร่วงโรย ความเร็วของพวกเขาจึงไม่ได้มากมายนัก หนำซ้ำยังดูทุลักทุเลเสียด้วยซ้ำ

"อ๋อ นี่เองสินะการไถ่บาปจากพระเจ้า"

ลิงโหยที่วิ่งตามพี่เหมี่ยวมาพร้อมค้อนปอนด์ชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นฉากนี้ ก่อนจะแสยะยิ้มกว้างหัวเราะลั่น

"น่าจะบอกกันเร็วกว่านี้! เรื่องส่งคนไปเฝ้าพระเจ้าเนี่ย งานถนัดของท่านลิงโหยเลยล่ะเว้ย!"