บทที่ 17: จับหวังไล่จึแขวนหน้าผา

บทที่ 17: จับหวังไล่จึแขวนหน้าผา

คราวนี้หวังไล่จึเดือดดาลถึงขีดสุด เขาพุ่งตัวเข้าใส่ฉินซูเยว่ มือหนาหมายจะคว้าหมับเข้าที่ลำคอระหง

เจตนาชัดเจนจนไม่ต้องตีความ หลินเนี่ยนคงส่งไอ้หมอนี่มาเพื่อสร้างความขยะแขยงให้เธอสินะ...

ฉินซูเยว่ยกเท้าถีบเปรี้ยงเดียวส่งร่างมันลอยกระเด็น ขณะที่กำลังจะตามไปซ้ำ ก็ได้ยินเสียงตะโกนของฉินเจิ้งเจี๋ยดังขึ้น

"น้องเล็ก..."

เธอมองไปเห็นฉินเจิ้งเจี๋ย หัวหน้ากองผลิต และอาสามที่ขึ้นไปเก็บสมุนไพรบนเขากำลังวิ่งกระหืดกระหอบมา หัวใจของฉินซูเยว่หล่นวูบ

"เกิดอะไรขึ้นคะ? มีเรื่องบนเขาเหรอ?"

ไม่น่าจะเป็นไปได้ ตอนเธอลงมาทุกอย่างยังปกติดี ไฉนถึงเกิดเรื่องรวดเร็วปานนี้?

"ซูเยว่ อาสามของหลานบอกว่าตอนเก็บสมุนไพรแถวหน้าผา จู่ๆ ก็โดนฝูงงูรุมเล่นงาน มีคนเจ็บแต่ไม่หนัก ทำอะไรไม่ถูกเลยรีบวิ่งลงมาตามลุง"

"งูเหรอ?"

นี่มันเพิ่งปลายมีนา ยังไม่เข้าเมษาเลยด้วยซ้ำ งูมันต้องจำศีลอยู่ไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงออกมาทำร้ายคนได้?

"อาสาม ไปแหย่มันหรือเปล่าคะ?"

"เปล่าเลย แค่เก็บสมุนไพรแถวนั้น ไม่เห็นตัวมันด้วยซ้ำ อยู่ๆ ก็โผล่มาฉก"

"งูพวกนั้นอยู่ที่ไหนคะ?"

"อยู่ตรงริมหน้าผานั่นแหละ"

"เดี๋ยวฉันกลับไปเอาของ ลุงช่วยเฝ้าไอ้หมอนี่ไว้ก่อนนะคะ" ฉินซูเยว่เหยียบอกหวังไล่จึไว้ทีหนึ่ง ก่อนวิ่งกลับไปเอาตะกร้าเครื่องมือ ยัดอุปกรณ์ลงไป แล้ววิ่งกลับมารวมกลุ่ม

"ไปกันค่ะ ขึ้นไปดูบนเขากัน"

"น้องเล็ก จะปล่อยไอ้นี่ไปไม่ได้นะ กล้ามาขวางทางน้องผม คิดว่าผมฉินเจิ้งเจี๋ยเป็นหมูในอวยหรือไง ลากมันขึ้นเขาไปด้วย เสร็จเรื่องแล้วค่อยมาคิดบัญชี"

"ตกลงค่ะ"

ข้อเสนอของพี่ชายเข้าทางเธอพอดี เธอไม่มีเวลามาเสียกับหวังไล่จึตอนนี้ ในเมื่อเป็นลูกมือที่หลินเนี่ยนหามา ก็ต้องต้อนรับขับสู้ให้สาสมหน่อย

อีกอย่าง ฉินซูเยว่ก็มีแผนในใจ การลากหวังไล่จึขึ้นเขาไปด้วย ไม่ว่าจะเจอหลักฐานอะไรหรือไม่ หัวหน้ากองผลิตคงไม่ปล่อยมันไว้แน่ ใช่ไหมล่ะ?

ฉินเจิ้งเจี๋ยไม่พูดพร่ำทำเพลง ลากคอเสื้ออีกฝ่ายขึ้นมา เอาเชือกจากตะกร้าของน้องสาวมัดตัวมันไว้อย่างแน่นหนา แล้วลากถูลู่ถูกังขึ้นเขาไป

เมื่อมาถึงริมหน้าผาที่อาสามบอก ฉินซูเยว่ชะโงกหน้าลงไปดู พบว่าลึกลงไปประมาณครึ่งเมตรมีชะง่อนหินยื่นออกมาพอให้คนยืนได้หนึ่งคน แต่ไม่เห็นงูสักตัว ฉินซูเยว่จึงตั้งข้อสันนิษฐานว่า ตรงชะง่อนหินนั้นน่าจะมีโพรงถ้ำเล็กๆ อยู่...

"เราต้องหาฝูงงูพวกนั้นให้เจอ ตรงนี้เป็นจุดที่มีสมุนไพรเยอะที่สุดและแพงที่สุดด้วย ถ้าไม่กำจัดอันตราย ต่อไปใครจะกล้ามาเก็บสมุนไพร มีหวังได้เจ็บตัวกันอีกแน่"

"แล้วจะหาเจอยังไงล่ะ? ตอนนี้แม้แต่เงางูยังไม่เห็นสักตัว"

ฉินซูเยว่อธิบายข้อสันนิษฐานของเธอ ซึ่งทุกคนต่างเห็นพ้องต้องกัน

"แต่จะลงไปดูยังไงว่ามีถ้ำจริงหรือเปล่า?"

ความจริงวิธีที่ดีที่สุดคือส่งคนลงไป และฉินเจิ้งเจี๋ยก็เป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด เขาเป็นทหาร ทั้งพละกำลังและการตอบสนองย่อมดีเยี่ยม

แต่ฉินซูเยว่ไม่ต้องการให้พี่ชายต้องเสี่ยง หลังจากไตร่ตรองครู่หนึ่ง สายตาของเธอก็ไปหยุดอยู่ที่หวังไล่จึ

"พี่คะ มัดมันแน่นหนาดีใช่ไหม?"

"วางใจได้ ดิ้นไม่หลุดหรอก"

"งั้นก็ตกลงตามนี้"

ฉินซูเยว่หยิบเชือกยาวอีกเส้นออกมา มองซ้ายมองขวา แล้วพันเชือกกับกิ่งไม้ใหญ่แถวนั้น ปลายข้างหนึ่งผูกโยงกับเชือกที่มัดตัวหวังไล่จึ ส่วนอีกข้างถือไว้ในมือ

"หัวหน้าคะ เดี๋ยวเราจะหย่อนหวังไล่จึลงไป พอลุงเห็นงูเลื้อยออกมา ก็ตะโกนบอกนะ พวกเราจะรีบดึงเชือกขึ้นมาทันที"

ทุกคน "..."

แม่เจ้า... นี่มันวิธีการฆ่าคนโดยเลือดไม่เปื้อนมือชัดๆ

"ไม่เอา! ข้าไม่เอา! อย่าหย่อนข้าลงไปนะ... พวกแก... พวกแกกำลังจะฆ่าคน!"

หวังไล่จึร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลพราก แต่ไม่มีใครสนใจเสียงโหยหวนของเขา

ในที่สุด เขาก็ทำใจกล้า นอนแผ่หลากับพื้นแล้วขู่ฟ่อ "อยากโยนก็โยนเลย ต่อให้โยนลงไป ข้าก็ไม่บอกหรอกว่าข้างล่างมีอะไร"

"หืม? งั้นเหรอ?"

ฉินซูเยว่หักนิ้วดังกร๊อบๆ เดินย่างสามขุมเข้าไปหาหวังไล่จึ เตะเข้าที่กลางหลังปังใหญ่ เอ่ยเสียงเย็นยะเยือก "หวังว่าอีกเดี๋ยวแกจะยังปากเก่งแบบนี้นะ..."

พูดจบ เธอก็ระดมหมัดเท้าเข่าศอกใส่ไม่ยั้ง รวดเร็วปานสายฟ้าฟาดและรุนแรงดั่งพายุ... หลายคนถึงกับต้องเบือนหน้าหนี มองนกมองไม้กันเลิ่กลั่ก

หาเรื่องฟ้า หาเรื่องดิน หาเรื่องอากาศได้ แต่อย่าได้หาเรื่องฉินซูเยว่เด็ดขาด แม่คนนี้มันน่ากลัวเกินไปแล้ว

หวังไล่จึโดนยำเละจนทนไม่ไหว รีบยกมือห้ามทัพละล่ำละลัก "พอก่อน! พอก่อน! ยอมแล้ว! ข้ายอมทำตามแล้ว..."

นังสารเลวหลินเนี่ยน ข้อมูลมั่วซั่วพาซวยแท้ๆ ทำเอาข้าสภาพดูไม่จืดเลย คอยดูเถอะ... หวังไล่จึคาดโทษไว้ในใจ ก่อนจะถูกหัวหน้ากองผลิตจับเหวี่ยงไปที่ริมหน้าผา โดยมีสองพี่น้องฉินซูเยว่และฉินเจิ้งเจี๋ยจับปลายเชือกอีกด้านไว้แน่น

หวังไล่จึดิ้นขลุกขลัก ชะโงกหน้ามองเหวลึกไร้ก้นบึ้งแล้วรีบหดคอกลับด้วยความสยอง... "แม่จ๋า! ข้าไม่เอาแล้ว! ข้าไม่เอา!"

"หัวหน้า ถีบลงไปเลยค่ะ"

หัวหน้ากองผลิตลังเลเล็กน้อย

"แบบนี้... จะปลอดภัยแน่นะ?"

"สบายมากค่ะ มีเชือกอีกเส้นผูกยึดกับต้นไม้ไว้แล้ว"

ฉินซูเยว่เตรียมการไว้พร้อมสรรพ เธอเอาเชือกอีกเส้นผูกเอวหวังไล่จึไว้ แล้วผูกเงื่อนตายกับลำต้นไม้ใหญ่ ต่อให้เธอกับพี่ชายปล่อยมือ เชือกเส้นนั้นก็จะรั้งตัวหวังไล่จึไม่ให้ตกลงไปตาย

"เอาวะ..."

ในเมื่อเตรียมการพร้อมแล้ว ก็เริ่มงานกันเลย

ฉินต้าเจียงเองก็เป็นคนใจนักเลง เขาหมั่นไส้หวังไล่จึที่ชอบรังแกผู้หญิงและทำตัวเกเรมานานแล้ว แต่ไม่มีข้ออ้างจะจัดการ คราวนี้สบโอกาสเหมาะเหม็ง

หวังไล่จึแหกปากกรีดร้อง ร่างทั้งร่างถูกห้อยต่องแต่งอยู่เหนือหน้าผา

ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เขาหลับตาปี๋ ร้องโหยหวนไม่หยุด...

"หย่อนลงไปอีกหน่อย ยังไม่ถึงจุดเลย"

"ขยับไปข้างหน้าอีกนิด... ไม่สิ ไม่ใช่ ถอยหลังหน่อย... โอ๊ะ ไกลไป เอาใหม่ หน้าหน่อย... หลังนิด... หลังอีก..."

ฉินซูเยว่กับพี่ชายดึงเชือกโยกไปโยกมา มองดูเชือกครูดไปตามกิ่งไม้ ภาพนี้ทำให้นึกถึงเพลงประกอบคุ้นหูในหัว...

เลื่อยไม้เอย เลื่อยไม้หอม...

ละครโรงใหญ่ หน้าบ้านเก่า...

รับลูกสาว ส่งลูกเขย...

เจ้าตัวเล็ก เอ็งก็ไปด้วยสิ...

เธอสะบัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงหัวหน้ากองผลิตตะโกนลั่นด้วยความตื่นตระหนก "ดึงเร็ว! ดึงขึ้นมาเร็วเข้า! งูออกมาแล้ว! ตายล่ะวา มันจะกัดคนแล้ว!"

สองพี่น้องออกแรงกระชากเชือกสุดแรง ร่างของหวังไล่จึลอยละลิ่วตกลงมากระแทกพื้นดัง 'ตุ้บ' นอนหอบหายใจแฮกๆ แววตาเต็มไปด้วยความหวาดผวาเหมือนคนเพิ่งรอดตาย...

คุณพระช่วย นังผู้หญิงคนนี้มันอำมหิตผิดมนุษย์ มันนางมารร้ายชัดๆ!

"ลุงคะ เห็นพวกมันไหม?"

"เห็นแล้วๆ เป็นอย่างที่หนูบอกจริงๆ ตรงชะง่อนผานั่นมีถ้ำอยู่ งูเลื้อยออกมาเพียบเลย"

"ใช่ ข้าก็เห็น ซูเยว่ เอาไงต่อดีล่ะทีนี้?"

แต่สิ่งที่ฉินซูเยว่กำลังครุ่นคิดก็คือ... ถ้ารังงูอยู่ตรงหน้าผาแบบนั้น แล้วตอนแรกมันเข้าไปได้ยังไงกัน?

คงไม่ได้กระโดดหน้าผาลงไปหรอกนะ? จะดราม่าเกินไปไหมเนี่ย?