บทที่ 4 อดีตสามีรวยขึ้น?

"เฮอะ! พอหย่าแล้วก็แกล้งทำเป็นรวย เอารูปจากเน็ตมาโพสต์ลงโมเมนต์ ไม่อายบ้างหรือไง"

หวังผิงผิงแสดงความรังเกียจออกมาทันที

เธอจะไม่รู้สถานะของสวีจื่อม่อได้ยังไง?

แต่บ้านในรูปนั้น มันคือบ้านหรูในฝันของเธอชัดๆ

หวงอวี้ชิงเงียบไป กำลังจะอ้าปากอธิบาย แต่หลิวจวินก็โน้มตัวเข้ามาถาม "มีเรื่องอะไรกันเหรอ"

เพราะระยะห่าง เขาจึงเห็นเพียงลางๆ ว่าเป็นคอนโดวิวแม่น้ำ ใบหน้าอวบอูมของเขาฉายแววโอ้อวด "เมื่อไม่นานมานี้ผมก็เพิ่งไปดูคอนโดวิวแม่น้ำมา กำลังจะซื้อพอดี ถ้าผิงผิงตกลง ผมใส่ชื่อเธอลงในโฉนดได้เลยนะ"

เขาแสดงเจตนาอย่างเปิดเผย ยิ่งเห็นหวังผิงผิงที่มีบุคลิกเป็น "แม่ศรีเรือน" แบบนี้ เขายิ่งรู้สึกว่ามีเสน่ห์ดึงดูดใจ

ตอนนั้นเอง หวงอวี้ชิงก็อดไม่ได้ที่จะพูดแทรก "ท่านประธานหลิวจะซื้อคฤหาสน์ที่ปินเจียงเบย์เหรอคะ งั้นผิงผิงของฉันคงได้เสวยสุขเป็นคุณนายแน่ๆ"

"ปินเจียงเบย์?"

สีหน้าของหลิวจวินแข็งค้างไปชั่วขณะ

เขามีรายได้ปีละประมาณห้าล้านก็จริง แต่รายจ่ายก็ไม่น้อย ไหนจะไปเที่ยวเลานจ์เป็นประจำ เงินเหลือเก็บแทบไม่เท่าไหร่ จะเอาปัญญาที่ไหนไปซื้อบ้านที่ปินเจียงเบย์?

"ผมได้ยินมาว่าบ้านที่นั่นก็งั้นๆ แหละ ซื้อแล้วจะขายต่อก็ยาก ขาดทุนอย่างน้อยสิบล้าน..."

ราคาบ้านที่สูงลิ่วและค่าส่วนกลางแพงหูฉี่ ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะจ่ายไหวจริงๆ

อย่างไรก็ตาม แม้หลิวจวินจะพูดด้วยความมั่นใจ แต่หวงอวี้ชิงกลับไม่รู้สึกประทับใจเลย

คนที่ซื้อคฤหาสน์ระดับปินเจียงเบย์ได้จริงๆ จะมาสนใจเรื่องหยุมหยิมพวกนี้เหรอ?

พูดตรงๆ ก็คือ หลิวจวินไม่มีปัญญาซื้อ เผลอๆ คุณสมบัติแค่จะขอเข้าไปดูบ้านยังไม่ผ่านด้วยซ้ำ

"อวี้ชิง บ้านที่ปินเจียงเบย์แพงมากเลยเหรอ"

เมื่อเทียบกับหวงอวี้ชิงที่เป็น 'ไฮโซฝึกหัด' หวังผิงผิงแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้เลย

"ถูกสุดก็น่าจะหกล้านขึ้นไปมั้ง ขนาดแค่จะขอเข้าไปดูบ้านยังต้องยื่นหลักฐานการเงินเลย"

คำพูดของหวงอวี้ชิงทำให้หวังผิงผิงตาโต

"หกล้าน?"

สวีจื่อม่อเอาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหน?

แต่ถ้าเป็นเรื่องจริง แสดงว่าอดีตสามีของเธอซุกซ่อนรายได้และทรัพย์สินมาตลอดงั้นสิ?!

หวังผิงผิงเกิดพุทธิปัญญาขึ้นมาทันที

มิน่าล่ะ สวีจื่อม่อถึงยอมหย่าง่ายดายขนาดนั้นตอนที่เธอขอหย่า

กล้าดียังไง!

หวังผิงผิงนั่งไม่ติดที่แล้ว เธอลากหวงอวี้ชิงเดินออกมา จนกระทั่งขึ้นมานั่งบนรถบีเอ็มดับเบิลยู มินิ เธอถึงพูดว่า "อวี้ชิง เธอต้องช่วยฉันนะ"

หลังจากเธอเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง หวงอวี้ชิงก็นิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "ถ้าสวีจื่อม่อซุกซ่อนสินสมรสจริงๆ เธอก็สามารถฟ้องเรียกคืนได้นะ"

แต่คฤหาสน์ในรูปที่สวีจื่อม่อโพสต์ ราคาไม่ใช่แค่หกล้านแน่ๆ อย่างน้อยต้องสิบล้านอัพ

บริษัทที่เขาทำงานอยู่ เผลอๆ เจ้านายยังหาเงินสิบล้านไม่ได้เลย แล้วเขาที่เป็นแค่พนักงานกินเงินเดือนจะหาได้ยังไง

ดังนั้น สิ่งแรกที่ต้องทำตอนนี้คือยืนยันให้ได้ว่าสวีจื่อม่อซื้อบ้านที่ปินเจียงเบย์จริงหรือเปล่า!

พวกเธอตัดสินใจไปเสี่ยงดวงดู

ส่วนทางด้านหลิวจวินก็นั่งงงเป็นไก่ตาแตก สั่งอาหารมาเต็มโต๊ะ แต่สาวๆ ดันหนีกลับไปซะงั้น แถมไม่ว่าจะส่งข้อความหาหวังผิงผิงหรือหวงอวี้ชิง ก็เงียบหายเข้ากลีบเมฆไปหมด

"เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย?"

หลิวจวินหงุดหงิดมาก อาหารมื้อนี้ราคาเป็นพัน สุดท้ายก็ทำได้แค่ห่อกลับบ้าน...

แชตวีแชตของสวีจื่อม่อคึกคักขึ้นมาทันตา ตอนแรกเขาก็ไล่ตอบอยู่บ้าง แต่หลังๆ ก็เลือกอ่านแค่บางคน

จากนั้นเขาก็เรียกหน้าต่างระบบขึ้นมา

[คุณสามารถรับภารกิจได้วันละหนึ่งอย่าง เมื่อทำสำเร็จจะได้รับรางวัลตอบแทน หากทำไม่เสร็จในวันนั้น สามารถเลือกเก็บภารกิจไว้ทำต่อ หรือรีเฟรชเพื่อรับภารกิจใหม่ในวันถัดไป หมายเหตุ: (รางวัลทั้งหมดผ่านกระบวนการตรวจสอบจากระบบแล้ว ปลอดภัยและเชื่อถือได้แน่นอน)]

สวีจื่อม่อพูดไม่ออกนิดหน่อย

เขายังมีงานอดิเรกที่ไม่ต้องใช้เงินอย่างการอ่านนิยายอยู่บ้าง แต่ระบบของคนอื่นเขาแจกเงินกันเป็นร้อยล้านพันล้าน ทำไมเขาต้องมานั่งทำภารกิจแลกของรางวัลด้วยเนี่ย?

แต่เขาก็ยังพึมพำรับคำอย่างว่าง่าย "ยอมรับ"

[กำลังโหลดภารกิจ...]

[ฉันชื่อถูเหล่ย มาผจญภัยที่ลพบุรีกับเพื่อน แต่รถติดหล่มทรายเลยพลัดหลง น้ำดื่มในรถก็หมดแล้ว ข้างนอกร้อนตับแตก ไม่กล้าลงจากรถ หิวน้ำจะตายอยู่แล้ว ถ้าใครเอาน้ำแร่มาให้ฉันตอนนี้สักขวด ฉันยอมจ่ายให้หมื่นนึงเลย!]

น้ำแร่ขวดละหมื่น?

สวีจื่อม่อเหลือบมองขวดน้ำไป๋สุ่ยซานในมือที่เพิ่งจิบไปอึกหนึ่ง

[การแจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบไป๋สุ่ยซาน ต้องการแลกเปลี่ยนหรือไม่]

"ตกลง"

ทันทีที่สวีจื่อม่อพูดจบ น้ำไป๋สุ่ยซานในมือก็หายวับไปกับตา ทันใดนั้นก็มีข้อความเข้ามือถือ

[ธนาคารเพื่อการก่อสร้างจีน] เงินเข้าบัญชี 8445 จำนวน 10,000 หยวน เวลา 16:05 น. วันที่ 29 พฤษภาคม ยอดเงินคงเหลือ: 10,185 หยวน

หลังจากตกใจอยู่ครู่หนึ่ง สวีจื่อม่อก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา

น้ำขวดเดียวแลกเงินเดือนได้ทั้งเดือน หนทางสู่การเป็นมหาเศรษฐีอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมแล้ว

ตอนนั้นเอง ลู่เจียฉีก็โทรเข้ามา "พี่สวีคะ สะดวกดูภาพจำลองไหมคะ"

"ได้ครับ"

ประจวบเหมาะกับที่ห้องยังโล่ง ไม่มีที่ให้นั่ง สวีจื่อม่อเลยตอบตกลง

กลับมาที่ห้องรับรองวีไอพี ลู่เจียฉีวางโน้ตบุ๊กตรงหน้าเขา พร้อมยื่นรายการเช็กลิสต์และปากกาให้

"พี่สวีลองดูรายการของนะคะ ถ้าไม่พอใจตรงไหนขีดฆ่าทิ้งได้เลยค่ะ"

เห็นได้ชัดว่าลู่เจียฉีทำการบ้านมาดีมาก ไม่อย่างนั้นคงทำภาพจำลองออกมาไม่ได้เร็วขนาดนี้

จริงๆ แล้วสวีจื่อม่อไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้หรอก แต่ภาพจำลองของลู่เจียฉีสวยมากจริงๆ แถมเธอยังระบุยี่ห้อและราคาเฟอร์นิเจอร์แต่ละชิ้นไว้อย่างละเอียด

ช่างเป็นคนรอบคอบจริงๆ

สวีจื่อม่อมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในตัวเธอ

คนที่ไม่มีต้นทุนชีวิตที่ดี เมื่อมีโอกาสแม้เพียงเล็กน้อยผ่านเข้ามา ก็ต้องตะเกียกตะกายคว้ามันไว้

นั่นเป็นเหตุผลที่เขาต้องใช้ชีวิตอย่างเหน็ดเหนื่อย ทำงานวันละ 12 ชั่วโมง

น่าเสียดายที่ต่อให้ขยันแค่ไหน เขาก็เป็นได้แค่คนหาเงินซื้อรถหรูให้เจ้านาย

ถ้าลู่เจียฉีรู้ความ... ด้วยคะแนนรูปร่าง 88 คะแนน ศักยภาพของเธอฉายแววให้เห็นชัดเจนตั้งแต่รูปลักษณ์ภายนอกแล้ว และสวีจื่อม่อก็ค่อนข้างคาดหวังทีเดียว

อย่างไรก็ตาม เขายังคงสงบนิ่ง

การพูดก่อนจะทำให้เสียทรงและเสียเปรียบ

จากนั้น สวีจื่อม่อก็พิจารณาภาพจำลองอย่างละเอียด ปากกาหมุนควงเล่นอยู่ในมือตลอดเวลา

สายตาของลู่เจียฉีจับจ้องไปที่ปลายนิ้วของเขา

แหม! งานอดิเรกของพี่สวีนี่แปลกจัง ชอบเล่นปากกาของเธอซะด้วย

"ดีครับ ผมพอใจมาก!"

สวีจื่อม่อดูรายการของ เฟอร์นิเจอร์พวกนี้ราคาไม่เบาเลย รวมๆ แล้วเจ็ดล้านกว่าหยวน

นี่สินะโลกของคนรวย?

"แต่ยังเหลือเงินอีกสองล้านกว่า..."

สวีจื่อม่อไม่อยากเสียของ เงินค่าตกแต่งที่ระบบให้มาต้องใช้ให้คุ้ม

"ยังมีงบเหลืออีก 2.6 ล้าน เอาไปติดระบบระบายอากาศ ระบบสมาร์ทโฮม แล้วก็..."

ขณะที่ลู่เจียฉีพูด สายตาของเธอก็ยังคงวนเวียนอยู่ที่ปลายนิ้วของเขาอย่างจงใจหรือไม่ตั้งใจ

แหม!

ไม่รู้ว่าคุณสวีจะเล่นมันไปอีกนานแค่ไหน

ไม่เมื่อยบ้างหรือไงนะ?

"โอเค งั้นคุณทำรายการของออกมาก่อนเลย"

สวีจื่อม่อตกลงง่ายๆ ยังไงระบบก็จ่าย ขอแค่ไม่เกินสิบล้านก็พอ

"ขอบคุณที่ไว้ใจนะคะคุณสวี"

ลู่เจียฉีตื่นเต้นนิดหน่อย นี่มันออเดอร์ใหญ่ ถึงเธอจะไม่ได้กำไรเป็นกอบเป็นกำ แต่ก็ได้คอนเนกชันที่เมื่อก่อนเอื้อมไม่ถึง

เมื่อเห็นสวีจื่อม่อวางปากกาลงและทำท่าจะกลับ ลู่เจียฉีก็รีบพูดขึ้น "เย็นแล้ว ไม่ทราบว่าฉันพอจะมีเกียรติเชิญคุณสวีไปทานข้าวสักมื้อได้ไหมคะ"

เรื่องกินข้าวเป็นแค่ข้ออ้าง เป้าหมายหลักคือการได้ใกล้ชิดสวีจื่อม่อต่างหาก