บทที่ 3 ไทม์ไลน์

ใครทำไม่สำคัญ

อีกอย่าง ลู่เจียฉีที่อยู่ตรงหน้าก็หน้าตาไม่เลวเลยทีเดียว

จะว่าไป ทำไมระบบถึงไม่ให้คะแนนล่ะ?

ขณะที่สวีจื่อม่อกำลังครุ่นคิด ระบบก็เด้งการแจ้งเตือนขึ้นมา: [คุณต้องการดูข้อมูลของลู่เจียฉีหรือไม่]

"ดู"

ชื่อ: ลู่เจียฉี

อายุ: 24 ปี

ส่วนสูง: 166 ซม.

น้ำหนัก: 54 กก.

หน้าตา: 81

รูปร่าง: 88

ประสบการณ์: T0

หน้าตาไม่เลวจริงๆ ต้องบอกก่อนว่าอดีตภรรยาของเขา หวังผิงผิง ที่เคยเป็นถึงดาวคณะ ยังได้คะแนนแค่ประมาณ 75 เท่านั้น แต่ตอนนี้เธอก็ถูกเรียกว่าภรรยาที่สวยสง่าได้แล้ว

คะแนนเกิน 80 นี่ถือว่าเป็นระดับดาวมหาวิทยาลัยได้เลย

และก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ลู่เจียฉีเคยเป็นดาวมหาวิทยาลัยสมัยเรียน แต่เพราะฐานะทางบ้านยากจน เธอจึงเป็นคนมองโลกตามความเป็นจริงและไม่ยอมเปลืองตัวง่ายๆ

หลังเรียนจบ เธอเลือกมาทำงานขายที่ปินเจียงเบย์ เพราะแอบหวังเสี่ยงโชคเผื่อจะได้เจอโอกาสดีๆ

เมื่อกี้สวีจื่อม่อแอบมองเธอ ลู่เจียฉีรู้ตัวตลอด แต่เธอแกล้งทำเป็นไม่เห็น แถมยังจงใจหรือไม่ก็ไม่รู้ เผยจุดเด่นของตัวเองออกมาให้เขาเห็น

"งั้นผมฝากคุณจัดการด้วยแล้วกัน"

สวีจื่อม่อพูดเรียบๆ แต่ลู่เจียฉีกลับตื่นเต้นเล็กน้อย ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังถามหยั่งเชิง "คุณสวีคะ งบประมาณของคุณอยู่ที่เท่าไหร่คะ"

"ประมาณ... สิบล้าน"

"สิบล้าน?!"

ลู่เจียฉีตกตะลึง

คนที่มีเงินสิบล้านมาซื้อบ้านน่ะมีเยอะ แต่คนที่กล้าควักเงินสิบล้านมาซื้อเฟอร์นิเจอร์และของตกแต่งเพิ่มเติมน่ะมีน้อยมาก

แถมถ้าคำนวณดูแล้ว สวีจื่อม่อจ่ายค่าบ้านหลังนี้ไปรวมๆ แล้วก็เกิน 27 ล้านหยวน!

คนแบบนี้จะรวยขนาดไหนกันนะ?

หัวใจลู่เจียฉีเต้นรัว

แม้เธอจะเจอคนรวยมาเยอะ แต่ส่วนใหญ่ก็อายุมากและมีครอบครัวแล้ว ไม่ใช่ว่าไม่มีใครแอบยื่นข้อเสนอเลี้ยงดูเธอเดือนละหลายหมื่น แต่เธอก็ปฏิเสธไปอย่างสุภาพทุกราย

เธอรู้ดีว่าเธอมีโอกาสเลือกแค่ครั้งเดียว ถ้าเลือกผิด เธอคงต้องจำยอมไปตลอดชีวิต

เธอโหยหาที่จะหนีจากชีวิตความเป็นอยู่ในปัจจุบัน

"คุณสวีวางใจได้เลยค่ะ ฉันจะไม่ทำให้ผิดหวัง"

ลู่เจียฉีพยายามระงับสติอารมณ์ รับปากสวีจื่อม่อ แล้วพูดต่อ "คุณสวีคะ เดี๋ยวฉันจะรีบไปทำภาพจำลองให้คุณดูเดี๋ยวนี้เลยค่ะ"

โอ้โห

เป็นผู้หญิงที่ลงมือทำจริงแฮะ

"ตกลง"

จากนั้น ลู่เจียฉีก็ขอตัวออกไป ทิ้งให้สวีจื่อม่ออยู่ตามลำพังในคฤหาสน์หรู 488 ตารางเมตร

เขาเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองลงไปยังแม่น้ำเซียงเจียงที่ไหลเชี่ยว ในใจรู้สึกปั่นป่วนอย่างบอกไม่ถูก

ผ่านไปพักใหญ่ เมื่ออารมณ์สงบลง เขาจึงถ่ายรูปบ้านใหม่ 9 รูปลงโซเชียล คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพิมพ์แคปชั่นว่า [เลือกเมืองที่จะอยู่ แล้วจะพบกับความงาม]

ตอนที่โพสต์ เขาจงใจบล็อกญาติและเพื่อนบางคนอย่างละเอียดรอบคอบ

ไม่นาน คนในไทม์ไลน์ก็เริ่มมากดไลก์และคอมเมนต์ มีทั้งประหลาดใจ ไม่เชื่อ และเหน็บแนม... สวีจื่อม่อคร้านจะใส่ใจ

ที่เขาโพสต์แบบนี้ ก็เพื่อตกปลาไม่ใช่หรือไง?

ไม่ทันไร ปลาตัวแรกก็กินเบ็ด

กู้เสี่ยวซวน: [ว้าว บ้านหลังใหญ่จัง! บ้านอยู่ที่ไหนคะเนี่ย ซื้อวันนี้เหรอคะ ดูใหญ่มาก แถมวิวแม่น้ำก็สวยสุดๆ]

ตอนนั้น กู้เสี่ยวซวนกำลังทำงานอยู่ สวีจื่อม่อคนนี้เป็นหัวหน้าทีมเทคนิคของบริษัท เขาใจดีมาก แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยรวยเท่าไหร่

หรือว่าเขาจะเป็นทายาทเศรษฐีที่ปิดบังตัวตน?

แม้เธอจะรู้ว่าสวีจื่อม่อแต่งงานแล้ว แต่เธอก็ยังมอบ "คุณค่าทางอารมณ์" ให้อย่างเหมาะสม

สวีจื่อม่อมุมปากกระตุกเล็กน้อย

แม่สาวแอ๊บใสคนนี้มี "บ่อปลา" อยู่ในบริษัทหลายคน เธอดูเหมือนสนิทกับทุกคน แต่จริงๆ แล้วกลับรักษาระยะห่าง เพื่อนร่วมงานชายหลายคนหลงเธอหัวปักหัวปำ เปย์เงินเดือนให้แทบหมด แต่กลับไม่ได้แม้แต่จับมือ

ถ้าเป็นเมื่อก่อน สวีจื่อม่อคงรักษาระยะห่าง แต่ตอนนี้ คุยเล่นก็ไม่เสียหาย

ไม่นาน เธอก็ทักแชตส่วนตัวมา

กู้เสี่ยวซวน: [พี่สวีคะ พี่ซื้อบ้านที่ไหนเนี่ย]

สวีจื่อม่อ: [ปินเจียงเบย์]

[ว้าว ปินเจียงเบย์! ได้ยินว่าราคาเริ่มต้นตารางเมตรละ 20,000 เลยนะ!]

กู้เสี่ยวซวนตกใจ

ราคาบ้านในซิงเฉิงจริงๆ แล้วไม่สูงมาก คอนโดวิวแม่น้ำดีๆ บางที่ราคาก็น่าจะประมาณสามล้านหยวน

แต่ปินเจียงเบย์นั้นต่างออกไป

ห้องหรูขนาดเล็กที่สุดที่นั่นคือ 320 ตารางเมตร ราคาเริ่มต้นอย่างต่ำก็หกล้าน และรูป 9 ช่องที่สวีจื่อม่อลงก็ดูไม่ใช่ห้องขนาดเล็กสุดแน่ๆ

ต้องราคาหลักสิบล้านขึ้นไปสินะ?!

สวีจื่อม่อรวยขนาดนี้เชียวหรือ?

[พี่สวีนี่สุดยอดไปเลย! ซื้อบ้านที่ปินเจียงเบย์ได้ด้วย ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะชวนน้องๆ ในแผนกไปเยี่ยมบ้านใหม่บ้างนะคะ]

ชัดเจนว่าเธอยังอยากเห็นกับตาตัวเอง

สวีจื่อม่อรู้ทันลูกไม้ตื้นๆ ของเธอ แต่ก็ตอบกลับไปว่า: [ไม่มีปัญหา]

ในเวลาเดียวกัน ที่ฟิชเชอร์แมน วาร์ฟ

หวังผิงผิง หวงอวี้ชิง และชายอ้วนเตี้ยคนหนึ่ง สูงประมาณ 1.6 เมตรแต่ตัวหนาปึ้ก กำลังนั่งกินข้าวกันอยู่

หวังผิงผิงยังคงรู้สึกลังเลใจอยู่บ้าง เพราะเธอเป็นคนชอบคนหน้าตาดี ไม่อย่างนั้นคงไม่เลือกคบกับสวีจื่อม่อตั้งแต่แรก

แต่หลังจากผ่านความยากลำบากในชีวิต ความคิดของเธอก็เริ่มเปลี่ยนไป

"ขอบคุณนะหลิวจวิน ที่เลี้ยงมื้อใหญ่ มื้อนี้คงแพงน่าดูใช่ไหม"

หวงอวี้ชิงที่ได้รับผลประโยชน์มาแล้วอย่างเห็นได้ชัด พยายามชงให้หลิวจวินได้หน้า

"ไม่เท่าไหร่หรอก สั่งได้เต็มที่เลย อยากกินอะไรสั่งเลย"

หลิวจวินพุงพลุ้ย แม้จะสูงแค่ 1.65 เมตร แต่หนักเกือบ 170 จิน

"งั้นพวกเราไม่เกรงใจนะ"

หวงอวี้ชิงหัวเราะเสียงหวาน แล้วสั่งเมนูเด็ดราคาแพงมาหลายอย่าง กุ้งมังกรฉูจี้อร่อยก็จริง แต่ราคาก็เอาเรื่อง

อาหารมาเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นหลิวจวินทำตัวเป็นพ่อบุญทุ่ม พยายามเอาอกเอาใจหวังผิงผิงและประจบประแจง หวงอวี้ชิงก็รู้สึกรังเกียจอยู่ลึกๆ แต่ก็ยังช่วยชงให้บ้างเป็นครั้งคราว

การเป็นก้างขวางคอก็น่าเบื่อ หวงอวี้ชิงจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูไทม์ไลน์เล่นๆ แล้วก็สะดุดตากับรูป 9 ช่องที่สวีจื่อม่อเพิ่งโพสต์

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง

สวีจื่อม่อเพิ่งได้ใบหย่ากับหวังผิงผิงไม่ใช่เหรอ? แล้วเขาไป... ซื้อบ้านเหรอ?

เธอไม่อยากจะเชื่อ

เพราะหวงอวี้ชิงรู้ดีว่าเงินของสวีจื่อม่อทั้งหมดหวังผิงผิงเป็นคนเก็บ แถมพ่อแม่ของสวีจื่อม่อก็เป็นแค่พนักงานบริษัทธรรมดาๆ

แต่เมื่อเธอกดดูรูปแรก เธอก็เริ่มนั่งไม่ติด

เพราะตึกแลนด์มาร์กที่ปรากฏในวิวแม่น้ำนั้น หวงอวี้ชิงรู้จักดี และเมื่อดูรูปอื่นๆ ในโพสต์

"เอ็กซ์ แอนด์ ปินเจียงเบย์?!"

ในฐานะ 'ไฮโซฝึกหัด' หวงอวี้ชิงจะไม่รู้จักปินเจียงเบย์ได้อย่างไร เธอฝันอยากแต่งงานกับเจ้าของห้องที่นั่นจะตาย

สวีจื่อม่อซื้อบ้านที่ปินเจียงเบย์จริงๆ เหรอ?

เป็นไปได้ยังไง?

หวงอวี้ชิงรู้ราคาห้องชุดขนาดใหญ่ที่ปินเจียงเบย์ดี ขนาดแค่จะขอเข้าไปดูห้องยังต้องโชว์สเตตเมนต์เลย

อย่างต่ำต้องมีห้าล้าน!

สวีจื่อม่อมีเงินขนาดนั้นเลยเหรอ?

ตอนแรกเธอคิดว่าเป็นรูปจากเน็ต แต่แม้สวีจื่อม่อจะไม่ได้อยู่ในเฟรม สายตาอันเฉียบคมของเธอก็มองเห็นใบหน้าที่สะท้อนอยู่ในกระจกหน้าต่างบานใหญ่ได้อย่างชัดเจน

นั่นคือสวีจื่อม่อ

วินาทีนั้น หวงอวี้ชิงแทบหยุดหายใจ

เมื่อต้องเผชิญกับการเอาอกเอาใจอย่างไม่ลดละของหลิวจวิน หวังผิงผิงก็รู้สึกรำคาญ แต่พอนึกถึงรายได้ปีละห้าหกหมื่นของเขา เธอก็อดทนไว้ เมื่อเหลือบไปเห็นเพื่อนสนิทนั่งเหม่อลอย เธอจึงฉวยโอกาสถาม "อวี้ชิง เป็นอะไรไป"

"หือ? เพื่อนเธอซื้อบ้านเหรอ"

เพราะหย่ากันแล้ว เธอและสวีจื่อม่อจึงลบเพื่อนกันไป และสวีจื่อม่อก็เปลี่ยนรูปโปรไฟล์ด้วย ทำให้เธอจำไม่ได้ทันที แต่เธอก็เหลือบไปเห็นชื่อที่บันทึกไว้

[สวีจื่อม่อ]