ตอนที่ 14: ถ้าเพียงแต่ฉันมีระบบคืนเงินค่าอาบอบนวด

ซูเสี่ยวไม่ได้เปิดเผยตัวตนทันที เขามีเหตุผลของเขา เขาเดินเอื่อยๆ ไปนั่งรอที่โซฟาในโซนพักผ่อน

เอนหลังพิงพนัก กอดอกหลับตาพักสายตา

ในใจกำลังครุ่นคิดถึงวิธีปรับปรุงการดำเนินงานของคลับแห่งนี้

จะปล่อยให้เป็นแบบเดิมต่อไปไม่ได้แน่ ธุรกิจสีเทาหรือผิดกฎหมายเป็นสิ่งที่ทำไม่ได้เด็ดขาด

แม้ในสายตาของเหล่าชายหนุ่มกลัดมัน ค่าบริการของ เครสเซนต์เบย์ จะแพงหูฉี่ แต่คุณภาพก็คับแก้วสมราคา พนักงานนวดไม่เพียงแต่ฝีมือดี หน้าตายังระดับท็อป หุ่นนางแบบกันทุกคน

โดยเฉพาะในยุคที่วงการนี้เต็มไปด้วยความมั่วซั่ว คลับหลายแห่งเอาบริการเกรดต่ำมาหลอกขายราคาแพง คุณภาพบริการตกต่ำแถมยังขูดเลือดขูดเนื้อ เครสเซนต์เบย์จึงกลายเป็นเหมือน "พ่อค้าผู้มีคุณธรรม" ในวงการไปโดยปริยาย

แต่ในอนาคตซูเสี่ยวจะไม่ขัดสนเรื่องเงินอีกต่อไป สิ่งที่เขาให้ความสำคัญคือการพัฒนาในระยะยาว สำหรับธุรกิจที่ "พลังงานไม่ค่อยบวก" แบบนี้ เขาต้องรีบแก้ไขให้ถูกต้อง

แต่หลังจากแก้ไขแล้ว จะพัฒนาธุรกิจอื่นภายใต้เงื่อนไขปัจจุบันของเครสเซนต์เบย์ยังไงดี เป็นเรื่องที่ต้องคิดให้รอบคอบ

ในเกม Super Tycoon Simulator คลับแห่งแรกของเขาเจาะกลุ่มเป้าหมายไปที่ผู้หญิง—ผู้หญิงทุกช่วงวัย!

ยังไงซะ ผู้หญิงก็เป็นกลุ่มผู้บริโภคหลักตลอดกาล!

และความงามคือสิ่งที่ผู้หญิงแสวงหาชั่วชีวิต!

ด้วยสภาพของเครสเซนต์เบย์ ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะเดินตามรอยเกมด้วยการเน้นเรื่องความงามและสุขภาพสตรี แต่เครสเซนต์เบย์เปิดมานานแล้ว อย่างน้อยก็ครึ่งปี ชื่อเสียงขจรขจายไปทั่วในหมู่นักธุรกิจและผู้บริโภคย่านนี้ ถ้าจู่ๆ เปลี่ยนเป็นคลับความงามสำหรับผู้หญิง นอกจากต้นทุนการดำเนินงานจะสูงลิ่วแล้ว ผลลัพธ์อาจไม่เป็นดั่งใจหวัง

ลองนึกภาพดู แดนสวรรค์ของคุณผู้ชายที่เหล่าเสี่ยหนุ่มนิยมมาเที่ยว จู่ๆ ประกาศเปลี่ยนเป็นรับเฉพาะผู้หญิง คิดว่าเสี่ยเหล่านั้นจะยินดีให้ภรรยาหรือบ้านเล็กมาใช้เงินที่นี่ไหม?

แล้วผู้หญิงดีๆ ที่เคยได้ยินกิตติศัพท์แต่ไม่เคยมา จะกล้ามาใช้บริการเหรอ? ต่อให้มา พวกเธอจะมาเพื่อทำสวยจริงๆ หรือเปล่า?

เป็นคำถามที่น่าขบคิด!

จะทำยังไงดีนะ?

ขณะที่ซูเสี่ยวกำลังกลัดกลุ้ม โซฟาข้างตัวก็ยวบลง

พอลืมตาขึ้น ก็เห็นชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานสวมชุดสูทลำลองนั่งลง พุงพลุ้ยๆ ของเขาบ่งบอกถึงการกินดีอยู่ดีและการเข้าสังคมจัด

ชายวัยกลางคนขยับตัวให้เข้าที่ ไขว่ห้าง พอเห็นซูเสี่ยวมองมา ก็หัวเราะร่าอย่างเป็นกันเอง:

"พ่อหนุ่มหล่อขนาดนี้ก็มาเที่ยวเหมือนกันเหรอ?"

เห็นอีกฝ่ายไม่มีเจตนาร้าย ซูเสี่ยวก็ยิ้มตอบ:

"พี่ชายดูภูมิฐานกว่าผมตั้งเยอะ ยังมาเที่ยวเลยนี่ครับ"

ได้ยินแบบนั้น ชายวัยกลางคนหัวเราะชอบใจ ขยับเข้ามาใกล้ซูเสี่ยว:

"ก็นี่มันงานอดิเรกเดียวของพี่นี่นา ดูท่าเราจะเป็นคอเดียวกันนะน้องชาย!"

"พี่ชื่อ เพียวเฟยฉี (เที่ยวจนตัวลอย) น้องชายชื่อแซ่ไร?"

ได้ยินชื่อพี่แก ซูเสี่ยวอดนับถือไม่ได้ ชื่อสมตัวจริงๆ—เที่ยวผู้หญิงจนตัวลอย!

"ซูเสี่ยวครับ 'ซู' ที่แปลว่าซูโจว 'เสี่ยว' ที่แปลว่ารุ่งอรุณ!"

เพียวเฟยฉีพยักหน้าชมเปาะ:

"ชื่อดี!"

จังหวะนั้น พนักงานชายที่ต้อนรับซูเสี่ยวเมื่อครู่ก็รีบเดินเข้ามาหาเพียวเฟยฉี พูดอย่างนอบน้อม:

"ขอประทานโทษครับคุณเพียว พนักงานหมายเลข 36 ของเราเข้ากะบ่าย กำลังเดินทางมาครับ อาจต้องรออีกสักสิบนาที!"

ได้ยินดังนั้น เพียวเฟยฉีโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ:

"ไม่เป็นไรๆ พอดีพี่กำลังคุยกับน้องชายคนนี้เพลินๆ ไปทำธุระของนายเถอะ!"

พนักงานชายพยักหน้ารับแล้วถอยออกไป สักพักก็ให้คนเอาน้ำชาอุ่นๆ มาเสิร์ฟสองแก้ว

"น้องชายดูยังเด็กอยู่เลย เพิ่งเรียนจบเหรอ?"

พอเหลือกันแค่สองคน เพียวเฟยฉีก็ชวนคุยสัพเพเหระ

เพราะผิวพรรณซูเสี่ยวค่อนข้างดี แถมใส่ชุดวอร์ม เลยดูเด็กและมีพลังเหมือนนักศึกษา แต่บุคลิกกลับดูนิ่งสุขุม แววตาไม่มีความ "ใสซื่อบริสุทธิ์" (โง่) แบบเด็กจบใหม่ เขาเลยถามดู

ซูเสี่ยวยิ้มส่ายหน้า:

"ปีนี้ยี่สิบเจ็ดแล้วครับ สงสัยเพราะผมยังไม่ค่อยเก่ง เลยดูไม่ภูมิฐานสมวัยเหมือนพี่เพียว!"

เพียวเฟยฉีหัวเราะร่า ก่อนจะส่ายหน้า:

"พี่มันแก่แล้ว เทียบกับหนุ่มๆ อย่างเราไม่ได้หรอก หลายครั้งใจสู้แต่กายมันไม่ไหว..."

คำพูดเต็มไปด้วยความปลงสังเวช แววตาที่ผ่านโลกมาเยอะเหมือนกำลังระลึกถึงอดีตอันรุ่งโรจน์!

เห็นแบบนั้น ซูเสี่ยวเลยเปลี่ยนเรื่อง:

"ดูท่าทางพี่เพียวจะมาที่นี่บ่อยนะครับ?"

พอพูดถึงเครสเซนต์เบย์ เพียวเฟยฉีก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที หันขวับมาตาเป็นประกาย:

"แน่นอน! พี่มาตั้งแต่ร้านเปิดใหม่ๆ อาทิตย์นึงมาสองครั้ง ครึ่งปีมานี้พี่กลายเป็นสมาชิกระดับสูงไปแล้ว น้องชายอยากให้พี่แนะนำไหม?"

"จะบอกให้นะ น้องหมายเลข 36 เนี่ย... ลีลาเด็ด หุ่นนี่แบบ... จุ๊ๆ..."

พอเครื่องติด พี่แกก็ร่ายยาวเป็นน้ำไหลไฟดับ เวลาบรรยายสรรพคุณน้องหนูที่แกโปรดปราน แกจะหลับตาพริ้ม ส่ายหัวเบาๆ เหมือนกำลังลิ้มรสชาชั้นดีหรือไวน์รสเลิศ!

แกทำธุรกิจประกันมาตั้งแต่หนุ่มๆ เคยชินกับการเอาเรื่องน่าอายหรือความลับเล็กๆ น้อยๆ ของตัวเองมาเล่าเพื่อละลายพฤติกรรมลูกค้า นี่คงเป็นโรคอาชีพ พอได้เริ่มแล้วหยุดไม่ได้

ซูเสี่ยวไม่ขัดจังหวะ ได้แต่ยิ้มพยักหน้าฟังไป

พล่ามไปเกือบสิบนาที ในที่สุดเพียวเฟยฉีก็หยุดอย่างพอใจ จิบชาแก้คอแห้ง แล้วเหมือนนึกถึงอดีตขึ้นมาอีก แกถอนหายใจ:

"เมื่อก่อนตอนพี่ไม่มีเงิน พี่เคยอ่านนิยายที่มีระบบแล้วคิดว่า 'ถ้าฉันมีระบบบ้างก็คงดี' ไม่ต้องเทพทรูครองโลก ไม่ต้องเป็นอมตะหรือฝึกวิชาอะไรหรอก ขอแค่ ระบบคืนเงินค่าอาบอบนวด เล็กๆ ก็พอ!"

"ขอแค่เที่ยวอาบอบนวดแล้วได้เงินคืน พี่จะเก็บเงินก้อนไปเที่ยวล้างตู้ให้ทั่วโลกเลย!"

พูดจบ ความมุ่งมั่นอันแรงกล้าก็เปลี่ยนเป็นความหดหู่:

"เฮ้อ... ตอนนี้พอมีเงิน ไม่ต้องพึ่งระบบบ้าบออะไรก็เที่ยวได้ยันชาติหน้า แต่ไตเจ้ากรรมดันไม่รักดี! กินยาบำรุงกินหอยนางรมไปเท่าไหร่ก็ไร้ผล!"

"ตอนนี้พี่แค่อยากได้... ถ้ามีไตเหล็กไหลสักคู่ก็คงดี..."

ซูเสี่ยวที่นั่งฟังอยู่แทบหลุดขำ แต่ก็ตกใจในตรรกะของพี่แกเหมือนกัน จะบอกว่าไม่มีความทะเยอทะยานก็ไม่ได้ เพราะแกอยากได้ระบบ แต่จะบอกว่ามีความทะเยอทะยานก็พูดได้ไม่เต็มปาก เพราะแกขอแค่ระบบคืนเงินค่าอาบอบนวด ไม่สนเรื่องเหาะเหินเดินอากาศหรือดำดินอะไรเลย

แต่ก็เข้าใจได้ สำหรับคนวัยกลางคนที่ประสบความสำเร็จอย่างพวกเขา เรื่องเงินเรื่องผู้หญิงไม่ขาด สิ่งที่ต้องการที่สุดคือสุขภาพที่แข็งแรง... คิดถึงตรงนี้ จู่ๆ ซูเสี่ยวก็ปิ๊งไอเดีย ปัญหาที่คิดไม่ตกเมื่อกี้ถูกแก้ได้ทันที

เขาพูดอย่างดีใจ:

"พี่เพียว แอด WeChat กันหน่อยครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ!"

เห็นท่าทีเขา เพียวเฟยฉีก็หายเศร้าเป็นปลิดทิ้ง รีบหยิบมือถือออกมาเปิด QR Code WeChat อย่างคล่องแคล่ว

วินาทีต่อมา... ติ๊ง!

ซูเสี่ยวพูดเสียงอ่อย:

"พี่เพียวครับ!"

"หืม? แอดมาแล้วเหรอ?"

"เอ่อ... พี่เปิด QR Code รับเงินครับ!"

"หา? อ๋อ โทษทีๆ! ความเคยชินน่ะ!"

เพียวเฟยฉีทำหน้าเก้อเขิน รีบเปลี่ยนเป็น QR Code นามบัตรทันที!