ตอนที่ 34 ถูกสยบด้วยความมั่งคั่งของอุจิวะ

ตอนที่ 34 ถูกสยบด้วยความมั่งคั่งของอุจิวะ

“เธอเอาเรื่องแบบนี้มาทดสอบเจ้าของบ้านงั้นเหรอ? ผมทนการทดสอบแบบนี้ไม่ไหวหรอกนะ!”

นัตสึฮิโกะตอบตกลงทันทีโดยไม่ลังเล

แน่นอนว่าเงื่อนไขที่อังโกะเสนอมานั้นเย้ายวนใจมาก

มีลูกคนแรกก่อน ส่วนที่เหลือค่อยว่ากันหลังจากอายุสามสิบปี เมื่ออัตราการเติบโตของความสามารถเริ่มลดลงแล้ว ถึงตอนนั้นอยากจะมีกี่คนอังโกะก็จะไม่ปฏิเสธ

ในขณะเดียวกัน อังโกะเองก็เต็มใจที่จะปฏิบัติหน้าที่ในฐานะนินจาของตระกูลอุจิวะ ยอมรับภารกิจและพร้อมที่จะสู้จนตัวตายเพื่ออุจิวะ

นี่คือสิ่งที่อนุภรรยาคนอื่นๆ ยากจะมอบให้ เพราะอย่างไรเสียคนเหล่านั้นที่แต่งเข้าอุจิวะก็เพราะอยากใช้ชีวิตเป็นคุณนายเศรษฐี

จะให้พวกเธอไปต่อสู้ฆ่าฟัน หรือแม้แต่เสี่ยงชีวิตก็นับว่าเกินไปหน่อย

แต่อังโกะกลับเด็ดขาดมาก

แม้จะต้องจ่ายค่าตอบแทนระดับโจนินถึงห้าเท่าในรวดเดียว แต่ตัวเธอก็จะกลายเป็นคนของตระกูลอุจิวะนับตั้งแต่นี้ไป จะเรียกใช้สอยอย่างไรก็ได้ตามใจชอบ

ทั้งทำภารกิจได้ ทั้งมีลูกให้ได้...

งานนี้ไม่ขาดทุน!

แม้ในตอนนี้อังโกะจะยังไม่มีค่าพอสำหรับค่าตอบแทนระดับโจนินห้าเท่า แต่ความสามารถของเธอยังพัฒนาขึ้นได้อีก

สิ่งที่จำกัดพลังของเธอในตอนนี้คือเงินทอง ไม่ใช่พรสวรรค์

หากต้องประหยัดมัธยัสถ์ อีกไม่กี่ปีเธอก็สามารถเป็นโจนินพิเศษได้ และยังเป็นหนึ่งในสมาชิกที่แข็งแกร่งในระดับโจนินพิเศษอีกด้วย

แต่ตอนนี้เมื่อได้รับการสนับสนุนทางการเงินจากตระกูลอุจิวะ การจะเป็นโจนินภายในไม่กี่ปีก็เป็นเรื่องง่ายมาก

ในอนาคตมีโอกาสสูงที่จะกลายเป็นโจนินหัวกะทิ หรือแม้แต่ระดับคาเงะก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสเลย

ยังคงเป็นคำเดิม พรสวรรค์ของอังโกะนั้นถือเป็นระดับแนวหน้าแม้จะมองไปทั่วทั้งโคโนฮะก็ตาม!

บวกกับเธอยังเต็มใจที่จะมอบสวัสดิการให้เพิ่ม นัตสึฮิโกะจึงไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ

......

เมื่อตกลงค่าตอบแทนกันได้แล้ว ก็เซ็นสัญญากันเรียบร้อย

นัตสึฮิโกะใจป้ำมาก เขาพาอังโกะไปรับค่าตอบแทนก่อนเป็นอันดับแรก

เขาพาอังโกะเดินตรงไปยังคลังวิชานินจาของตระกูลอุจิวะ

โดยมียูฮิ คุเรไนร่วมเดินทางไปด้วย

“อังโกะ ฉันไม่คิดเลยว่าสุดท้ายเธอจะ...” คุเรไนใช้มือเรียวสวยกุมหน้าผาก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความจนใจ

“ฉันขายตัวน่ะเป็นเรื่องปกติ แต่ฉันไม่คิดจริงๆ ว่าเธอเองก็...” อังโกะยิ่งรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “ไหนบอกว่ามาสอนคาถามายาให้อุจิวะไง? คาถามายานี่มันส่งเด็กเข้าไปในท้องเธอได้ยังไงกัน?”

ในเมื่ออังโกะแต่งเข้าอุจิวะแล้ว เรื่องที่คุเรไนตั้งท้องก็ย่อมปิดบังไม่ได้อีกต่อไป

คุเรไนรู้สึกจนใจมาก

แบบนี้เธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนต่อหน้าเพื่อนสนิทล่ะ!

โชคดีที่งานนี้เพื่อนสนิทก็ร่วมลงเรือลำเดียวกันไปด้วย

ถ้าถูกคนอื่นมาพบเข้าโดยบังเอิญ นั่นแหละถึงจะไม่มีหน้าไปพบใครจริงๆ...

“ถึงแล้วครับ ที่นี่คือคลังวิชานินจาของตระกูลอุจิวะของผม...” นัตสึฮิโกะยิ้มเล็กน้อย “ทั้งสองคนเชิญเข้ามาเถอะครับ”

ที่นี่มีเขตอาคมที่แข็งแกร่งมาก เป็นเขตอาคมที่นัตสึฮิโกะทุ่มเงินก้อนใหญ่จ้างหน่วยคาถาอาคมโคโนฮะมาติดตั้งให้ และยังขอให้โคนันช่วยติดตั้งเขตอาคมทับไว้อีกชั้นที่รอบนอกด้วย

แต่ในเมื่อนัตสึฮิโกะเป็นคนพาพวกเธอมาเอง ย่อมไม่ต้องกังวลเรื่องเหล่านี้

นัตสึฮิโกะผลักประตูคฤหาสน์ออก พร้อมกับทำท่าทางเชื้อเชิญ

อังโกะกลืนน้ำลายลงคออย่างเงียบๆ เธอสบตากับคุเรไน ในดวงตาของทั้งคู่ฉายแววเคร่งขรึม

คลังวิชานินจาของตระกูลอุจิวะในตำนาน...

ที่นี่สืบทอดมรดกมาจากยุคสงครามจนถึงปัจจุบัน มีจำนวนมากมายมหาศาล จนแทบจะเทียบเท่ากับคลังทั้งหมดของหมู่บ้านนินจาอันดับท้ายๆ ในห้าแคว้นใหญ่เลยทีเดียว

นี่ไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลยสักนิด!

ต้องรู้ก่อนว่าโคโนฮะขึ้นชื่อเรื่องคาถาไฟ ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของนินจาในหมู่บ้าน

และคาถาไฟของโคโนฮะ ก็คือสิ่งที่อุจิวะเป็นคนมอบให้!

แม้ภายหลังจะมีตระกูลอื่นมาช่วยเสริมสร้าง และมีอัจฉริยะจากทุกสารทิศช่วยมอบผลงานวิจัยของตนเองให้

แต่รากฐานเหล่านั้น อุจิวะเป็นคนสร้างขึ้นด้วยพลังของตระกูลเพียงตระกูลเดียว!

หญิงสาวทั้งสองเดินเข้าไปข้างใน

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือชั้นหนังสือที่เต็มไปด้วยม้วนคัมภีร์ที่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี

ราวกับเป็นห้องสมุดขนาดใหญ่

แต่ห้องสมุดส่วนใหญ่มักจะมีแต่หนังสือทั่วไป ทว่าที่นี่กลับเต็มไปด้วยวิชานินจาที่โลกภายนอกมองว่าเป็นของล้ำค่า!

“ที่นี่มีวิชานินจาระดับ B ทั้งหมดหนึ่งพันสามร้อยเก้าสิบเอ็ดม้วน วิชานินจาระดับ A สองร้อยเจ็ดสิบม้วน วิชานินจาระดับ S สิบเจ็ดม้วน... มีครบทุกประเภท ทั้งคาถาธาตุทั้งห้า คาถามายา วิชาต่อสู้มือเปล่า หรือแม้แต่คาถาหยินหยางระดับต่ำบางส่วน...”

“ตราบใดที่เป็นวิชาที่พวกเธอเอ่ยชื่อออกมาได้ อุจิวะของเรามีครบทั้งหมด!”

มุมปากของนัตสึฮิโกะยกขึ้นเล็กน้อย “นี่คือมรดกที่แข็งแกร่งที่สุดที่ตระกูลอุจิวะทิ้งไว้ให้ครับ!”

อย่ามองว่าภารกิจ [ทุ่มเงินมหาศาลเพื่อขอบุตร] ของนัตสึฮิโกะจะให้เงินคนนั้นหลายสิบล้านเรียว คนนี้หนึ่งร้อยล้านเรียว จนตัวเลขดูน่าตกใจ...

แต่ในความเป็นจริง สำหรับเหล่านินจาแล้ว เงินเหล่านี้อาจเทียบไม่ได้เลยกับวิชานินจาระดับ B หรือระดับ A ที่อยู่ตรงหน้า!

ของบางอย่าง ต่อให้มีเงินก็หาซื้อไม่ได้

วิชานินจาที่นี่มีค่ามหาศาลแต่หาซื้อไม่ได้ในตลาด!

หากพูดถึงมูลค่า มันมากกว่าทรัพย์สินทั้งหมดของอุจิวะรวมกันถึงสิบเท่าเสียอีก!

หากนำไปใช้งานอย่างเหมาะสม ก็สามารถสร้างหมู่บ้านนินจาขนาดกลางขึ้นมาใหม่ได้เลย!

ถ้าโชคดีมีผู้แข็งแกร่งเกิดขึ้นมาสักคน บวกกับการสะสมพลังอีกสักหน่อย ไม่แน่ว่าอาจทำให้ห้าแคว้นใหญ่ในโลกนินจากลายเป็นหกแคว้นใหญ่ก็ได้...

นี่คือรากฐานที่แท้จริงของอุจิวะ!

คุเรไนกลืนน้ำลาย เธอรู้สึกราวกับมีความกดดันอันหนักอึ้งพัดมาปะทะหน้า มันหนักแน่นราวกับขุนเขา

แต่ยูฮิ คุเรไนไม่คิดว่านัตสึฮิโกะกำลังโกหก ในเมื่อคาคาชิยังสร้างชื่อเสียงในฐานะ ‘นินจานักก๊อปปี้’ ได้ แล้วยอดฝีมือเนตรวงแหวนที่มีอยู่มากมายในตระกูลอุจิวะ จะก๊อปปี้วิชานินจาของศัตรูระหว่างการต่อสู้เพื่อเก็บไว้เป็นข้อมูลสำรองให้ตระกูล... มันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?

การที่นัตสึฮิโกะพาพวกเธอมาที่นี่ ก็ถือเป็นการแสดงให้เห็นถึงรากฐานอันมั่นคงของอุจิวะ และด้วยการสนับสนุนจากรากฐานเหล่านี้ ยังจะมีอะไรที่พวกเธออยากทำแล้วทำไม่ได้อีก? การเข้าร่วมกับอุจิวะจะไม่มีทางทำให้พวกเธอต้องเสียใจแน่นอน!

อืม... ประโยคหลังนี้นัตสึฮิโกะตั้งใจจะสื่อถึงยูฮิ คุเรไนเป็นหลัก เพราะยังไงซะอังโกะก็เข้าร่วมตระกูลอุจิวะไปแล้ว และตอนนี้คุเรไนก็ดูจะถูกสยบด้วยความยิ่งใหญ่นี้เข้าจริงๆ

ทว่าอังโกะกลับนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา

นัตสึฮิโกะกะพริบตาปริบๆ พลางเอ่ยถาม: “อังโกะ ถ้าอยากได้วิชานินจาไหน ก็ขึ้นไปหาดูได้เลยนะ... อังโกะ? อังโกะ?”

นัตสึฮิโกะเรียกอยู่หลายครั้ง แต่อังโกะก็ยังไม่ตอบสนอง

ยูฮิ คุเรไนสังเกตดูอย่างละเอียดก่อนที่ใบหน้าจะเริ่มแดงระเรื่อ เธอจึงกระซิบเบาๆ ว่า: “อังโกะ ที่นี่มีแค่พวกเราสามคน ถ้าเธอยืนไม่ไหวก็ลงไปนั่งเถอะ ไม่ต้องอายหรอก!”

“ตุบ!”

สิ้นคำพูด อังโกะก็ล้มตัวลงไปนอนกองกับพื้นทันทีในสภาพแขนขาอ่อนแรง

นัตสึฮิโกะ: “......”

ยัยเด็กคนนี้... ถูกความมั่งคั่งของอุจิวะสยบจนหมดสภาพเลยเหรอเนี่ย?

......

ทรัพย์สมบัติบางครั้งก็สามารถสั่นคลอนจิตใจคนได้จริงๆ

แม้กระทั่ง ตอนที่เลือกวิชานินจาเสร็จและเดินออกจากคลังวิชานินจาแล้ว มุมปากของอังโกะก็ยังคงมีคราบน้ำลายแห่งความโลภติดอยู่ จากนั้นเธอก็หันไปมองยอดเงินที่เพิ่งโอนเข้าบัญชีธนาคาร

“ถ้าฉันมีวิชานินจามากมายขนาดนี้ ฉันจะยังใช้วิชาลับสายโอโรจิมารุไปเพื่ออะไรกัน!”

อังโกะไม่ได้โง่ เธอรู้ดีว่าการจะใชวิชานินจาที่โอโรจิมารุสอนมาไปเอาชนะตัวโอโรจิมารุเองนั้นเป็นเรื่องยากมาก แต่ถ้าไม่ใช้วิชาเหล่านั้น โอกาสที่จะสำเร็จด้วยวิชานินจาอื่นก็ยิ่งน้อยลงไปอีก!

ทว่าตอนนี้เมื่อมีวิชานินจาของอุจิวะอยู่ในมือแล้ว... เธอจะยังใช้วิชาต้องห้ามของโอโรจิมารุไปทำไมกัน! ทั้งดูฉูดฉาดแถมยังสิ้นเปลืองเงิน ไม่ใช้ก็ได้!

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอรู้สึกจริงๆ หรือเปล่าว่าการมีอุจิวะคอยหนุนหลังจะทำให้โอกาสแก้แค้นสำเร็จสูงขึ้น เพราะในคืนนั้นนัตสึฮิโกะพบว่าอังโกะมีลูกเล่นแพรวพราวเป็นพิเศษ โดยเฉพาะร่างกายที่อ่อนนุ่มและลิ้นที่พลิกแพลงซึ่งเรียนรู้มาจากโอโรจิมารุ

นัตสึฮิโกะที่ผ่านศึกมานับร้อย กลับเกือบจะต้านทานไม่ไหวเพราะความประมาทชั่วครู่ จนเกือบจะพ่ายแพ้ยับเยินให้กับอังโกะที่เป็นมือใหม่ที่เพิ่งเริ่มงาน โชคดีที่มือใหม่ที่เพิ่งเริ่มงานก็แค่ฮึกเหิมได้แค่ช่วงแรกเท่านั้น ด้วยความไม่สบายกายทำให้เธอไม่ถนัดการต่อสู้ที่ยืดเยื้อ ไม่นานนัตสึฮิโกะก็กอบกู้ศักดิ์ศรีกลับคืนมาได้ และสั่งสอนเธออย่างหนักไปหนึ่งบท

ทว่า......

“สไตล์แบบนี้ รู้สึกคุ้นๆ ว่าคล้ายกับอนุภรรยาที่รับมาก่อนหน้านี้อยู่บ้างนะ...” นัตสึฮิโกะหรี่ตาลง: “สรุปว่าโอโรจิมารุก็ส่งคนมาทางฝั่งนี้ด้วยเหมือนกันงั้นเหรอ?”