ตอนที่ 12 จงให้กำเนิดอย่างดุดัน!

ตอนที่ 12 จงให้กำเนิดอย่างดุดัน!

แสงอุษา

เงาร่างวูบวาบปรากฏขึ้นทีละร่าง

ตรงกลาง ชายผู้มีเนตรสังสาระเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำ

“แสงอุษาได้รับภารกิจหนึ่ง...”

“ภารกิจคือให้เราแสงอุษาสังหารนินจาที่โจมตีเหมืองเร็นโจ รวมถึงพ่อค้าและขุนนางที่เป็นผู้บงการเบื้องหลังทั้งหมด ค่าตอบแทนคือภารกิจระดับ S สามภารกิจ”

“แค่สังหารนินจาไม่กี่คน บวกกับพ่อค้าขุนนางบางส่วน ไม่น่าจะมีค่าตอบแทนสูงขนาดนี้” ซาโซริกล่าวด้วยเสียงแหบแห้งและชรา “แต่เรื่องเล็กน้อยแบบนี้ที่ใครไปก็จัดการได้ ไม่น่าจะต้องเรียกพวกเราทุกคนมาประชุมหรอกกระมัง ท่านหัวหน้า?”

สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังชายผู้เป็นเจ้าของเนตรสังสาระ

นางาโตะไม่ได้ปิดบัง “เหมืองเร็นโจเป็นกิจการของอุจิวะ นี่คือภารกิจที่ตระกูลอุจิวะมอบหมายมา ช่วงนี้กิจการของพวกเขาถูกนินจาบางกลุ่มก่อกวนอย่างหนัก จึงมาว่าจ้างพวกเรา”

“ตระกูลอุจิวะ?”

ทุกคนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองอุจิวะ อิทาจิที่อยู่ข้างๆ โดยไม่รู้ตัว

อิทาจิหรี่ตาลงเล็กน้อย ม่านตาหดตัวแทบมองไม่เห็น

แต่สีหน้าของเขายังคงนิ่งเฉย ราวกับว่าไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาเลย

โอโรจิมารุเลียริมฝีปาก “อุจิวะผู้หยิ่งยโสก็รู้จักขอความช่วยเหลือกับคนอื่นด้วยหรือ... แต่เขาคงไม่รู้หรอกว่า ตัวการสำคัญที่ทำให้อุจิวะผู้โด่งดังต้องตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ ก็อยู่ในแสงอุษาของเรานี่แหละ!”

คนอื่นๆ ก็หัวเราะออกมาพร้อมกันอย่างไม่เกรงใจ

ตระกูลอุจิวะขึ้นชื่อเรื่องความหยิ่งทะนงมาโดยตลอด และมักจะใช้อำนาจของตนเองจัดการศัตรู ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีตั้งแต่ยุคเซ็นโกคุ

ไม่คาดคิดว่าพวกเขาจะมาว่าจ้างคนอื่น?

แค่นั้นก็พอแล้ว แต่นี่ยังมาว่าจ้างพวกเราอีก?

นี่มันช่าง...

“ว่าไปแล้ว ข้าได้ยินมาว่าสมาชิกอุจิวะที่เหลืออยู่เพียงสองคนได้ทิ้งเกียรติยศของอุจิวะไปหมดสิ้นแล้ว และเริ่มแผนการรับอนุภรรยาอย่างบ้าคลั่ง กลายเป็นพ่อพันธุ์ไปแล้วโดยสมบูรณ์”

“ข้าก็ได้ยินมาเช่นกัน ตระกูลผู้ดีแห่งโลกนินจาในอดีต บัดนี้กลับตกต่ำถึงเพียงนี้ ช่างน่าถอนหายใจ”

“ฮ่าฮ่า อย่าพูดอย่างนั้นสิ แผนการของหัวหน้าตระกูลอุจิวะคนปัจจุบันนั้นค่อนข้างน่าเชื่อถือนะ ข้อมูลข่าวกรองของข้าแสดงให้เห็นว่าเมื่อไม่นานมานี้เขาเพิ่งให้กำเนิดบุตรหนึ่งคน ซึ่งมีส่วนช่วยในการขยายตระกูลอุจิวะได้มากกว่าที่เขาในฐานะจูนินตัวเล็กๆ จะทำได้เยอะเลย”

ทุกคนหัวเราะคิกคักอย่างไม่เกรงใจ

ทว่านางาโตะกลับมีสีหน้าเรียบเฉยตลอดเวลา เขามองอิทาจิอย่างเงียบๆ “อิทาจิ เจ้ามีความเห็นว่าอย่างไร?”

แสงอุษายังไม่ใช่กลุ่มที่สมบูรณ์แบบ และยังคงอยู่ในช่วงรวบรวมเงินทุน ซึ่งขาดแคลนเงินจำนวนมาก

ปกติแล้ว ภารกิจที่มีค่าตอบแทนมหาศาลและมีความยากต่ำเช่นนี้ แสงอุษาจะไม่ปฏิเสธเลย

แต่ครั้งนี้เกี่ยวข้องกับสหายของแสงอุษา

ไม่ใช่ว่าเขามีความรู้สึกใดๆ กับคนกลุ่มนี้ในแสงอุษา นอกจากโคนันแล้ว เขาก็ไม่ยอมรับพฤติกรรมของนินจาคนอื่นๆ

แต่คุณค่าของอิทาจิที่มีต่อแผนการของเขานั้น สูงกว่าค่าตอบแทนเพียงเล็กน้อยมาก...

“ข้าไม่มีความเห็น” เสียงของอิทาจิยังคงสงบนิ่งเช่นเคย “อุจิวะเล็กๆ น้อยๆ ไม่คู่ควรกับความสามารถของข้าอีกต่อไปแล้ว อุจิวะก็คืออุจิวะ ข้าก็คือข้า”

“เพื่อแผนการอันยิ่งใหญ่ของเรา ข้าไม่รังเกียจการกระทำขององค์กร”

นางาโตะพยักหน้า

ทุกคนล้วนเป็นนินจา ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดเสแสร้ง

ในเมื่ออิทาจิบอกว่าไม่ใส่ใจ นั่นก็หมายความว่าไม่ใส่ใจจริงๆ

“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็รับภารกิจนี้เถอะ” นางาโตะกล่าว “โอโรจิมารุ ภารกิจนี้มอบให้เจ้า”

“ข้าไม่มีปัญหา” โอโรจิมารุยิ้มอย่างเย็นชา “แต่ข้าจำได้ว่าภารกิจที่ได้เงินเยอะๆ แบบนี้ คาคุซึชอบที่สุดไม่ใช่หรือ?”

“เอ๊ะ ว่าไปแล้วเขาไม่ได้มาร่วมประชุมครั้งนี้หรือ? มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

พูดพลางมองไปรอบๆ เพื่อให้แน่ใจว่าคาคุซึไม่ได้มาจริงๆ

ฮิดัน สหายของคาคุซึกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่เมื่อไม่นานมานี้ไอ้คาคุซึนั่นพอรู้ราคาของแผนการทุ่มเงินมหาศาลเพื่อขอบุตรของตระกูลอุจิวะ ก็อดไม่ได้ที่จะมองโคนันนานไปหน่อย แล้วก็ถูกท่านหัวหน้าซ้อมอย่างหนัก ตอนนี้ยังลุกจากเตียงไม่ได้เลย”

เอ่อ...

สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนเป็นแปลกประหลาดในทันที

ทุกคนต่างรู้ดีถึงนิสัยของคาคุซึ การมองของเขานั่น...

น่าจะมีแนวคิดบางอย่างจริงๆ!

เช่น การจับโคนันซึ่งเป็นนินจาหญิงระดับคาเงะส่งไป?

การกระทำอาจจะไม่มี แต่ความคิดต้องมีอย่างแน่นอน!

แม้แต่สหายของท่านหัวหน้าผู้มีเนตรสังสาระก็ยังกล้าคิด คาคุซึผู้อาวุโสช่างกล้าหาญจริงๆ!

เพื่อเงิน ถึงกับไม่ต้องการชีวิตเลยหรือ?

“ได้ ข้าจะรับภารกิจนี้เอง” โอโรจิมารุยิ้มอย่างเย็นชา “อย่างไรเสียข้าก็ค่อนข้างคุ้นเคยกับแคว้นแห่งไฟ... แต่เนื่องจากเป็นฝีมือของตระกูลนินจา จึงต้องปกปิดเป็นความลับ การสืบหาตัวฆาตกรในครั้งนี้จึงค่อนข้างยุ่งยาก”

“อิทาจิ ถ้าเจ้าไม่รังเกียจ จะไปกับข้าสักครั้งหรือไม่?”

“เจ้าก็ค่อนข้างคุ้นเคยกับทรัพย์สินของตระกูลอุจิวะไม่ใช่หรือ?”

เขายื่นลิ้นงูออกมา ดวงตาที่มองอิทาจิเต็มไปด้วยความโลภ

อิทาจิพยักหน้าเล็กน้อย

สีหน้าของเขายังคงสงบนิ่ง ราวกับว่าไม่ได้เห็นแววตาของโอโรจิมารุเลย

เพียงแต่ในใจกลับถอนหายใจเบาๆ

“นัตสึฮิโกะ...”

...

นัตสึฮิโกะย่อมรู้ดีว่าอิทาจิอยู่ในองค์กรแสงอุษา

แต่เขาก็เข้าใจดีกว่าว่า การที่อิทาจิลงมือกับอุจิวะนั้นก็เพื่อโคโนฮะ

หรือจะกล่าวว่า เขามองว่านี่คือเพื่อโคโนฮะ

แต่การลงมือก็คือการลงมือ จะบอกว่าอิทาจิไม่มีความรู้สึกผิดในใจเลยก็คงเป็นเรื่องตลก—แม้แต่ในมหาสงครามนินจาครั้งที่สี่ เขาก็ยอมรับความล้มเหลวของตัวเองอย่างตรงไปตรงมาต่อหน้ายาคุชิ คาบูโตะ และเสียใจกับการตัดสินใจที่หละหลวมในตอนนั้นอย่างสุดซึ้ง

แม้ว่าตอนนี้จะยังเร็วไป แต่ความรู้สึกผิดในใจของเขาก็ไม่ได้หายไปไหน

ดังนั้น อย่าว่าแต่อิทาจิจะปฏิเสธภารกิจของตระกูลอุจิวะเลย เขาย่อมจะทำภารกิจนี้ให้สำเร็จอย่างสมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่จะทำได้!

“หวังว่าอิทาจิจะทำได้ดีกว่านี้ ข่มขวัญตระกูลนินจาเหล่านั้นให้มากขึ้น” นัตสึฮิโกะหัวเราะเบาๆ

แล้วมองไปข้างหลัง

ช่วงนี้มีนินจาหญิงคุณภาพสูงหลายคนเข้าร่วมครอบครัวใหญ่ของอุจิวะ

บางคนถึงกับตั้งครรภ์แล้วด้วยซ้ำ

แน่นอน สิ่งที่ทำให้นัตสึฮิโกะมีความสุขยิ่งกว่าคือ...

นินจาหญิงกลุ่มของอุซึกิ ยูงาโอะ คลอดแล้ว!