ตอนที่ 11 ว่าจ้างแสงอุษา พิทักษ์อุจิวะ!

ตอนที่ 11 ว่าจ้างแสงอุษา พิทักษ์อุจิวะ!

“มาแล้ว!”

นัตสึฮิโกะตาเป็นประกาย

วินาทีต่อมา จักระอันมหาศาลพลุ่งพล่านออกมาจากร่างกาย แขนขาพลันมีพละกำลังขึ้นมาทันที แม้แต่เสียงหัวใจเต้นก็ยังแข็งแรงขึ้นหลายส่วน

แม้จะเป็นเพียงแค่ ‘+1’ แต่เขากลับรู้สึกว่าจักระที่เพิ่มขึ้นมาใหม่นั้นเกือบจะเท่ากับจักระเดิมของนัตสึฮิโกะเลยทีเดียว!

ทั้งที่ตระกูลอุจิวะแม้จะเทียบตระกูลเซ็นจูหรืออุซึมากิที่ร่ำรวยมหาศาลไม่ได้ แต่ก็เป็นตระกูลนินจาที่มีจักระจำนวนมากไม่ใช่หรือ!

“‘+1’ นี่มันเพิ่มให้หนึ่งกะรัตเลยรึเปล่าเนี่ย?” นัตสึฮิโกะคิดในใจ

พร้อมกันนั้น ความทรงจำเกี่ยวกับ ‘คาถาไฟ: เพลิงทำลายล้าง’ ก็ผุดขึ้นในสมองของนัตสึฮิโกะ

อันที่จริงตระกูลอุจิวะมีม้วนคัมภีร์วิชานินจาของ ‘คาถาไฟ: เพลิงทำลายล้าง’ และยังบันทึกความรู้ที่ซับซ้อนมากมาย รวมถึงจุดสำคัญในการฝึกฝนของบรรพบุรุษไว้อย่างละเอียด

แต่ความรู้ที่ปรากฏในสมองของนัตสึฮิโกะในตอนนี้กลับไม่เหมือนกัน มันมีชีวิตชีวา ราวกับว่าเขาได้เคยใช้วิชานินจานี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

แม้กระทั่งครอบคลุมเทคนิคมากมายในการใช้ ‘คาถาไฟ: เพลิงทำลายล้าง’ ในการต่อสู้ จังหวะการใช้ และวิธีเร่งการประสานอิน...

นัตสึฮิโกะเชื่อว่า หากตอนนี้ให้เขาใช้วิชานินจานี้ เขาจะต้องทำได้อย่างคล่องแคล่วและเชี่ยวชาญอย่างสมบูรณ์แน่นอน!

พลังเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล!

และนี่เป็นเพียงแค่เด็กคนเดียวเท่านั้นเอง!

นัตสึฮิโกะมองดูข้อความแจ้งเตือนของระบบอย่างละเอียด

“‘การประเมินศักยภาพโดยรวม’... ดังนั้นจึงไม่ได้เน้นแค่ปริมาณ แต่ยังต้องเน้นคุณภาพด้วยสินะ?”

“ดูเหมือนว่าข้าจะต้องพยายามหานินจาหญิงคุณภาพสูงของโคโนฮะให้ได้แล้ว!”

นัตสึฮิโกะอดไม่ได้ที่จะหันไปมองยูงาโอะและคนอื่นๆ ที่กำลังตั้งครรภ์อยู่ข้างๆ

...

ตระกูลอุจิวะมีสมาชิกใหม่เพิ่มขึ้นอีกแล้ว!

นี่ถือเป็นเรื่องใหญ่สำหรับตระกูลที่มีอุจิวะสายเลือดบริสุทธิ์เพียงสองคน

ซาสึเกะวิ่งมาดูทารกน้อยคนนี้ทุกวันหลังเลิกเรียน ติดต่อกันเป็นเวลาหนึ่งเดือนโดยไม่ขาด

ด้วยความรู้สึกผิดที่พี่ชายทำลายตระกูลอุจิวะ การได้เห็นอุจิวะรุ่นใหม่จึงเปรียบเสมือนการไถ่บาปให้ตัวเอง...

เขามักจะซื้อของเล่นมากมายที่ทารกน้อยยังเล่นไม่ได้ และของอร่อยที่ทารกยังกินไม่ได้ทุกวัน ด้วยวิธีการที่ดูไร้เดียงสาแต่เต็มไปด้วยความห่วงใย เพื่อดูแล ‘หลานชาย’ ของเขา

นัตสึฮิโกะรู้สึกว่าท่าทางของซาสึเกะในตอนนี้ คล้ายกับความห่วงใยที่อุจิวะ อิทาจิเคยมีต่อซาสึเกะในอดีต

เมื่อพิจารณาถึงคุณสมบัติ ‘คลั่งน้องชาย’ และ ‘คลั่งพี่ชาย’ ที่สมาชิกตระกูลอุจิวะส่วนใหญ่มี

แม้ว่าซาสึเกะในเนื้อเรื่องต้นฉบับจะไม่ได้แสดงคุณสมบัติ ‘คลั่งน้องชาย’ ออกมา แต่ก็เป็นเพราะเขาไม่มีน้องชายเลย!

ตอนนี้...

เอ่อ เอาเถอะ

นัตสึฮิโกะมองซาสึเกะวัยเจ็ดขวบที่กำลังเล่นกับทารกแรกเกิด

แม้ว่าอายุจะห่างกันไม่มากนัก แต่เมื่อพิจารณาถึงลำดับญาติของทั้งคู่ บางทีอาจจะต้องเปลี่ยนชื่อเป็น ‘คลั่งหลานชาย’ แทน?

...

เขตที่พักอาศัยตระกูลอุจิวะ

“เหมียว เป็นแบบนี้แหละเหมียว” ลูกแมวลายขาวดำตัวหนึ่งเลียอุ้งเท้าพลางพูดว่า “เดือนนี้เหมืองโดนโจมตีไปสามครั้งแล้วเหมียว คนงานเหมืองเสียหายไปไม่น้อยเลยเหมียว”

“นัตสึฮิโกะ จะทำยังไงดีเหมียว?”

“โดนโจมตีอีกแล้วสินะ” นัตสึฮิโกะหรี่ตาเล็กน้อย “ดูเหมือนว่าตระกูลนินจาและขุนนางบางส่วนของแคว้นแห่งไฟจะอดทนไม่ไหวแล้วสินะ”

ตระกูลอุจิวะในฐานะตระกูลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในอดีต มีทรัพย์สินไม่ได้จำกัดอยู่แค่เงินสดและอสังหาริมทรัพย์ในโคโนฮะเท่านั้น

เหมืองแร่ที่ผลิตวัตถุดิบสำหรับคุไน ร้านขายอุปกรณ์นินจาที่แพร่หลายในหมู่บ้านนินจา ห้างร้านที่อยู่ภายใต้การคุ้มครองของอุจิวะ...

เมื่อเทียบกับค่าตอบแทนภารกิจแล้ว อุตสาหกรรมเหล่านี้คือแหล่งรายได้ที่แท้จริงของอุจิวะ

ตระกูลใหญ่อื่นๆ ก็คล้ายกัน เช่น ตระกูลนาราควบคุมฐานผลิตสมุนไพรครึ่งหนึ่งของแคว้นแห่งไฟ ตระกูลยามานากะควบคุมช่องทางจัดจำหน่ายยาพิษและดอกไม้เจ็ดส่วนในสิบส่วน ตระกูลอาคิมิจิก็มีร้านอาหารเครือข่ายขนาดใหญ่หลายแห่ง...

แค่พึ่งภารกิจ จะหาเงินได้เท่าไหร่กัน?

แน่นอนว่าตระกูลใหญ่ที่แท้จริงจะไม่คลุกคลีกับกลุ่มพ่อค้าที่อ่อนแออย่างเปิดเผย

เช่น ตระกูลอุจิวะก็อาศัยตระกูลนินจาแมวซึ่งเป็นพันธมิตรที่แข็งแกร่งเป็นนอมินี คอยควบคุมอุตสาหกรรมเหล่านี้อย่างลับๆ เพื่อรวบรวมข่าวสารและทำกำไรมหาศาล

อย่างไรก็ตาม อุตสาหกรรมเหล่านี้ย่อมมั่นคงเมื่ออุจิวะแข็งแกร่ง แต่เมื่ออุจิวะอ่อนแอลงในปัจจุบัน ย่อมดึงดูดฝูงหมาป่าเข้ามานับไม่ถ้วน

พวกเขาส่งนินจาไปโจมตีเหมือง โจมตีกองคาราวาน สร้างความวุ่นวายในร้านค้า...

เหตุการณ์ต่างๆ เกิดขึ้นไม่หยุดหย่อน!

อันที่จริง หากไม่ใช่เพราะโฮคาเงะรุ่นที่สามพิจารณาว่าตระกูลอุจิวะเพิ่งได้รับความเสียหายอย่างหนัก และไม่อนุญาตให้มีการกดดันอุจิวะที่อ่อนแอลง ซึ่งจะส่งผลกระทบต่อความสามัคคีของโคโนฮะ เหตุการณ์เหล่านี้คงเกิดขึ้นนานแล้ว

แน่นอนว่าซารุโทบิ ฮิรุเซ็นก็ไม่ได้ใจดีอะไร

นัตสึฮิโกะเชื่อว่าเขาก็ใช้เวลานี้สำรวจพื้นฐานของอุตสาหกรรมอุจิวะไปไม่น้อย และตระกูลซารุโทบิก็จะเข้ามาอย่างเงียบๆ ในไม่ช้า เพื่อเป็นผู้ชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในงานเลี้ยงอันโอชะครั้งนี้...

“เหมียวซัง ด้วยกำลังของตระกูลอุจิวะในตอนนี้ ไม่มีทางที่จะปกป้องอุตสาหกรรมเหล่านี้ได้หรอกเหมียว” นัตสึฮิโกะพูดกับลูกแมวลายขาวดำตรงหน้าอย่างตรงไปตรงมาว่า “จ้างนินจาสิ”

“แต่ว่านัตสึฮิโกะ แบบนั้นก็เท่ากับส่งเงินให้หมู่บ้านไม่ใช่หรือเหมียว?” เหมียวซังขมวดคิ้วแน่น ขนปุยๆ นุ่มนิ่มน่าลูบไล้

“มันต่างอะไรกับการดื่มยาพิษเพื่อดับกระหาย? มันก็เหมือนกับเหมียวเข้าปากเสือชัดๆ เลยเหมียว!”

ตอนนี้ผู้ที่กำลังเคลื่อนไหวส่วนใหญ่ล้วนมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลนินจาในหมู่บ้านโคโนฮะไม่มากก็น้อย—มิฉะนั้นพวกเขาก็คงไม่สามารถหานินจามาโจมตีเหมืองที่มีการป้องกันอย่างเข้มงวดได้!

หากจ้างนินจาโคโนฮะ เชื่อว่าผู้โจมตีเหล่านั้นก็จะ ‘หายตัวไป’ อย่างเป็นธรรมชาติ

แต่เมื่อภารกิจสิ้นสุดลง ไม่นานพวกเขาก็จะปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง...

วนเวียนไปมา สุดท้ายก็เท่ากับเชือดเนื้อเถือหนังให้เสือ ดื่มยาพิษเพื่อดับกระหาย

ทว่านัตสึฮิโกะกลับส่ายหน้า

“ใครบอกว่าข้าจะเชิญนินจาในหมู่บ้านกัน?”

“เหมียวซัง ข้าเชื่อในความภักดีของตระกูลนินจาแมวที่มีต่ออุจิวะ และเชื่อในความสามารถในการหาข่าวสารใต้ดินของตระกูลนินจาแมว... ท่านช่วยใช้ช่องทางของท่านติดต่อ ‘องค์กรแสงอุษา’ ให้ข้าได้หรือไม่?”

มุมปากของนัตสึฮิโกะยกขึ้น

“ข้าจะจ้างนินจาจากองค์กรแสงอุษามาคุ้มครองอุจิวะ!”