บทที่ 72 ฮันนี่แบดเจอร์ลายเพลิง

“ฝ่ายเราส่งสุนัขเมฆาเพลิงของเฉิงอวิ๋นลงสนามก่อน ไม่ทราบว่าทางฝ่ายท่านจัดตัวผู้เล่นไว้หรือยัง?”

“อู๊ดๆ!”

เจ้าหมูป่าเขี้ยวไฟตัวกลมดิ๊ก เนื้อตัวอวบอัด แต่ดันมีเขี้ยวแหลมคมโง้งออกมา เดินอาดๆ ลงสนามมาด้วยท่าทางมั่นใจ ศักยภาพระดับจารชน เลเวล 11

ธาตุดินสายถึกทนงั้นเหรอ?

ท่ามกลางสัตว์อสูรธาตุพืชและธาตุแมลงที่เกลื่อนกลาดเต็มป่า ดันส่งธาตุดินที่หาตัวจับยากออกมาสู้แบบนี้ แสดงว่าในกองทัพสัตว์อสูรต้องมีกุนซือสมองเพชรแฝงตัวอยู่แน่ๆ!

กองทัพสัตว์อสูรเฉพาะกิจกลุ่มนี้ เดิมทีก็เป็นแค่พวกมวยวัดจากรอบนอก ความเก่งกาจรายตัวไม่ได้โดดเด่นอะไรนัก จากที่ฉินหมิงสังเกตการณ์มาก่อนหน้านี้ ส่วนใหญ่เลเวลยังไม่แตะ 20 ด้วยซ้ำ

ที่ผ่านมาชนะได้ก็เพราะใช้จำนวนเข้าข่ม รุมทึ้งจนพวกฉินหมิงต้องหนีหางจุกตูด

ด้วยเหตุนี้ ทุกคนถึงได้สรรเสริญเยินยอข้อเสนอท้าดวลตัวต่อตัวของฉินหมิงกันยกใหญ่ แถมยังยอมรับกติกาการต่อสู้แบบเวียนเทียนที่จำนวนไม่เท่ากันได้อีกต่างหาก

แต่ไอ้ตัวที่ลงสนามมาดันเป็นหมูป่าปถพีหนังเหนียวตายยาก ส่วนพวกมดฝูงใหญ่กลายเป็นกองเชียร์ข้างสนามซะงั้น เรื่องนี้ทำเอาฉินหมิงคาดไม่ถึงเหมือนกัน

ถึงเจ้าตัวนี้จะเป็นแค่หมูน้อยยังไม่โตเต็มวัย แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าน้องมาเที่ยวคนเดียว หรือยกโขยงมาทั้งครอบครัว พ่อแม่นั่งเชียร์อยู่ขอบสนามรึเปล่า?

ฉินหมิงมองออกไปทางป่าทึบสีทึมๆ ในระยะไกล เริ่มสังหรณ์ใจไม่ดีกับทิศทางของสงครามครั้งนี้ซะแล้ว

กองทัพสัตว์อสูรคงไม่เล่นตุกติก ปรับเปลี่ยนตัวผู้เล่นหน้างานตามสถานการณ์หรอกมั้ง?

สัตว์อสูรที่แสนซื่อบริสุทธิ์ คงไม่มีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวขนาดนั้นหรอก... ใช่ไหม!??

ฉินหมิงอยากจะเชื่อแบบนั้นใจจะขาด แต่สัญชาตญาณมันกรีดร้องเตือนภัยรัวๆ ว่า... ชิบหายแล้ว!

“ฉันกับพี่ชายใช้สุนัขเมฆาเพลิงที่เป็นฝาแฝดกัน พวกมันสามารถถ่ายโอนพลังงานให้กันและกันได้ในช่วงเวลาสั้นๆ ถ้าไม่สังเกตดีๆ ดูไม่ออกหรอก”

“เมื่อกี้ฉันแอบสั่งให้สุนัขเมฆาเพลิงของฉัน ส่งพลังไปบัฟให้ตัวของพี่ชายเรียบร้อยแล้ว”

“ถึงในการแข่งเป็นทางการจะถือว่าผิดกติกา แต่สถานการณ์ตอนนี้ใครจะไปสนล่ะ”

เฉิงเฟิงกระซิบกระซาบอวดสรรพคุณความเกรียนของสองพี่น้องให้ฉินหมิงฟังอย่างภาคภูมิใจ

และก็เป็นไปตามคาด ในสนามประลอง เปลวเพลิงสีแดงฉานที่พ่นออกมาจากปากสุนัขเมฆาเพลิงของเฉิงอวิ๋น มีประกายแสงสีเขียวเจือปนอยู่ในแกนกลาง บ่งบอกถึงอุณหภูมิที่สูงลิบลิ่ว

เปลวไฟที่ลุกโชนทำให้อากาศรอบข้างบิดเบี้ยว ไอร้อนแผ่ซ่านออกมาจนสัมผัสได้แม้ไม่ต้องเข้าไปใกล้

ฉินหมิงประเมินว่าในสภาวะนี้ การโจมตีธาตุไฟทุกรูปแบบของสุนัขเมฆาเพลิงน่าจะรุนแรงขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ

น่าสนใจแฮะ เทคนิคนี้ในตำราเรียนไม่มีสอน มิน่าล่ะเฉิงเฟิงถึงได้มั่นหน้าท้าพนันขนาดนั้น

พอเข้าใจลูกเล่นนี้แล้ว ฉินหมิงก็ปรายตามองเฉิงเฟิงด้วยสายตาเหยียดหยามนิดๆ ตัวเองไม่ได้ลงแข่งแท้ๆ แทนที่จะเอาเวลาไปเตรียมความพร้อม ดันมัวแต่มายืนยืดอกภูมิใจกับผลงานชาวบ้านอยู่ได้

แต่เฉิงเฟิงผู้กำลังเมามันกับการขิง ดันไม่รับรู้ถึงรังสีอำมหิตนั้นซะนี่ น่าหงุดหงิดชะมัด!

ด้วยอานุภาพของเปลวไฟความร้อนสูง เพียงไม่กี่กระบวนท่า เฉิงอวิ๋นก็คว้าชัยชนะมาได้อย่างสวยงามสมราคาคุย

“เห็นไหมล่ะ ฉันบอกแล้วว่าพี่ชายฉันเอาอยู่! สองพี่น้องร่วมใจ เหล็กกล้ายังตัดขาด ชนะใสๆ หนึ่งยก ลุยต่อเลยลูกพี่!” เฉิงเฟิงทำหน้าที่กองเชียร์จำเป็นได้ดีเยี่ยม

แต่ฉินหมิงไม่ได้มองโลกในแง่ดีแบบคนตาบอดอย่างเฉิงเฟิง สายตาของเขาจับจ้องไปที่ผู้เข้าแข่งขันรายต่อไป แล้วร่างที่คุ้นตาก็ปรากฏขึ้น—

หมูป่าปถพีอีกตัว ศักยภาพระดับจารชน เลเวล 12

ข่าวดีคือ พ่อแม่หมูไม่ได้มา

ข่าวร้ายคือ พี่ชายหมูมาแทน

ว่าแต่... มันคงมีพี่ชายแค่ตัวเดียวใช่ไหม?

ฉินหมิงเริ่มจมอยู่ในห้วงความคิด

การขยายเผ่าพันธุ์ของสัตว์อสูรนั้นยากลำบากกว่าสัตว์ทั่วไปหลายเท่า ฉากแม่หมูลูกดกครอกละเก้าตัวสิบตัวแบบชาติก่อนคงเป็นไปไม่ได้ ครอบครัวนี้น่าจะเป็นครอบครัวเดี่ยวตามปกติแหละมั้ง?

ดวงเราคงไม่ซวยซ้ำซ้อนขนาดนั้นหรอกน่า... ฉินหมิงปลอบใจตัวเอง เลิกคิดฟุ้งซ่าน

ดูจากฝีมือที่เฉิงอวิ๋นแสดงออกมาเมื่อครู่ การเก็บชัยชนะในรอบนี้คงไม่ใช่เรื่องยาก ฉินหมิงเลยเลิกสนใจการต่อสู้ตรงหน้า

เขาเริ่มกวาดสายตามองหาพวกตัวอันตรายที่อาจแฝงตัวอยู่ในกองทัพสัตว์อสูร

ไม่ดูไม่เท่าไหร่ พอได้ดูเท่านั้นแหละ... แม่เจ้าโว้ย!

กองทัพจับฉ่ายของพวกนาย เลื่อนยศกันไวไปไหมเนี่ย?

ช้างพงไพรตัวนั้นโผล่มาจากไหน! ตัวเท่าบ้านขนาดนั้นจะมาลงแข่งเบบี้คัพรุ่นเล็กแบบนี้เนี่ยนะ เหมาะสมเหรอถามจริง!?

แล้วไอ้ตัวข้างๆ นั่นอีก ฮันนี่แบดเจอร์ลายเพลิง! หุ่นอาจจะไม่บึ้ก แต่กิตติศัพท์เรื่อง 'ไม่ยอมใคร ใส่เดี่ยวได้หมด' นี่ดังระเบิดระเบ้อจนลงหนังสือเรียนไปแล้ว ใครบ้างจะไม่รู้จัก?

ลูกพี่ระดับนั้นลดตัวลงมาเล่นในลีกอบต.แบบนี้ ไม่เสียศักดิ์ศรีแย่เหรอครับ!?

นาทีนี้ฉินหมิงไม่มีกะจิตกะใจจะมาชื่นชมความเทพของเฉิงอวิ๋นบนเวทีแล้ว ต่อให้เฉิงเฟิงจะพากย์มันส์แค่ไหน เขาก็ไม่อิน

นายชนะบนเวทีได้ แต่ไอ้พวกกองเชียร์ตาดุๆ ข้างล่างนั่น นายจะไหวเหรอ?

ถ้าไม่ไหว ก็หุบปากไปซะ!

ฉันหมายถึงนายนั่นแหละ เฉิงเฟิง!

ฉินหมิงส่งสายตาพิฆาตไปให้ เฉิงเฟิงที่กำลังพล่ามน้ำไหลไฟดับยอมสละเวลาหันมามองตามสายตาฉินหมิง... วินาทีต่อมา เขาก็รูดซิปปากสนิท

“พวกมันเล่นสกปรกอะ!” เฉิงเฟิงทำหน้ามุ่ย

แต่มุ่ยไปก็เท่านั้นแหละ!

“นายกับพี่ชายยังมีไม้ตายก้นหีบเหลืออีกไหม?” ฉินหมิงถามเพื่อประเมินสถานการณ์ เผื่อจะช่วยแบ่งเบาภาระได้บ้าง

“ก็... ที่โชว์ไปบนเวทีนั่นแหละ หมดหน้าตักแล้ว...” เฉิงเฟิงก้มหน้าตอบเสียงอ่อย ท่าทางอึกอัก

โอเค หมดมุกแล้วสินะ เข้าใจตรงกัน

เมื่อเห็นว่าตัวละครลับฝั่งตรงข้ามเริ่มจะเดาทางยากขึ้นทุกที ฉินหมิงตัดสินใจว่าต้องรีบลงมือ ปิดเกมให้เร็วที่สุด เพื่อลดความเสี่ยง

“รอบหน้าฉันลงเอง!” ฉินหมิงตบไหล่เฉิงเฟิงเบาๆ

“หา... นาย...” เฉิงเฟิงพูดไม่ออก ในสถานการณ์เสียเปรียบแบบนี้ เขาเองก็ไม่กล้าพูดอวดเก่งว่าจะแบกทีมสองคนพี่น้องไหวอีกแล้ว

“ระวังตัวด้วยนะ!”

“รู้แล้วน่า” พอถึงเวลาต้องลงสนามจริงๆ ฉินหมิงกลับรู้สึกสงบนิ่งอย่างประหลาด

“ฉันบอกให้เข่อต๋าระวังตัวต่างหาก ไม่ได้บอกนาย!”

“ปัญญาอ่อน!”

ฉินหมิงแค่นหัวเราะ คอยดูเถอะ เดี๋ยวพอนายต้องมากราบกรานเรียกฉันว่าพ่อ จะยังกล้าปากดีแบบนี้อีกไหม!

ด้วยความตื่นเต้นลึกๆ ที่อัดอั้นอยู่ข้างใน ฉินหมิงเดินลงสนามไปเปลี่ยนตัวกับเฉิงอวิ๋นที่เพิ่งแพ้ลงมาแบบเงียบๆ ไม่มีใครสนใจ

หลังจากล้มสองพี่น้องหมูป่าไปได้ เฉิงอวิ๋นก็พ่ายแพ้ให้กับฮันนี่แบดเจอร์ลายเพลิงอย่างน่าเสียดาย ถือว่าทำผลงานได้ไม่เลวเลย

ต้องเข้าใจว่าสู้ติดพันขนาดนั้น แถมเลเวลสุนัขเมฆาเพลิงก็แค่ 9 อาการบาดเจ็บสะสมกับเรี่ยวแรงที่ร่อยหรอ มันยื้อต่อไปไม่ไหวจริงๆ

ใช่ว่าทุกคนจะมีวาสนาเหมือนเจ้าเป็ดเข่อต๋าซะเมื่อไหร่ ที่เลเวลแค่นี้ สกิลก็มีอยู่หยิบมือ แต่ดันมีท่าไม้ตายสายฮีลติดตัวมาด้วย

<ชื่อ: เป็ดวารีลี้ลับ (เข่อต๋า) >

<ธาตุ: น้ำ >

<ระดับเผ่าพันธุ์: ยอดขุนพลระดับกลาง (10/100)>

<เลเวล: 12>

<ทักษะ: ปืนฉีดน้ำ (สมบูรณ์แบบ), สะสมพลัง (พื้นฐาน), สัมผัสการต่อสู้ (พื้นฐาน), น้ำทิพย์ชโลมวิญญาณ (เชี่ยวชาญ)>

เวลาผ่านไปไม่กี่วัน ความชำนาญสกิลอาจจะยังไม่เห็นผลชัดเจน แต่เลเวลของเข่อต๋าอัปขึ้นมาอีกหนึ่งขั้นแล้ว

เจอฮันนี่แบดเจอร์ลายเพลิงงั้นเหรอ... งานนี้เข้าทางโจร!

“ปืนฉีดน้ำ!”

ฮันนี่แบดเจอร์ลายเพลิงผู้ไม่เคยก้มหัวให้ใคร พุ่งเข้าใส่ตรงๆ แบบไม่มีลีลา

มันดุดัน!

แววตามุ่งมั่นของมันฟ้องชัดว่า ไม่เกรงกลัวการแพ้ทางธาตุแม้แต่น้อย!

ช่างเป็นจิตวิญญาณนักสู้ที่น่ายกย่องจริงๆ!

แล้วมัน...

มันก็ขิต...

น่าจะเป็นเพราะอาการบาดเจ็บสะสมจากรอบก่อน พอมาโดนดาเมจคริติคอลดอกเน้นๆ เข้าไปเต็มหน้า ก็เลยร่วง

การต่อสู้จบลงรวดเร็วปานสายฟ้าแลบจนฉินหมิงยังยืนงง

เฉิงเฟิงที่กำลังประคองพี่ชาย และเตรียมจะปรึกษาแผนการรบต่อ แค่ก้มหน้าลงไปแป๊บเดียว เงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็พบว่าสถานการณ์ในสนามเปลี่ยนไปจนตามไม่ทัน

นี่ฉันพลาดอะไรไป?

ตกลงฉันเชียร์ฝั่งไหนกันแน่เนี่ย??

เฉิงเฟิงเริ่มเบลอ สงสัยว่าตัวเองจะโดนวางยาเข้าให้แล้ว