บทที่ 63 เล่นกับไฟ

ท้ายที่สุด ฉินหมิงผู้มีความรอบคอบเป็นที่ตั้งก็เลือกที่จะหยุดความคิดอันตรายนี้ไว้แค่ในจินตนาการ ไม่ได้มือบอนยื่นออกไปลองของจริงๆ

แน่นอนว่าเขาตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าวันข้างหน้าจะต้องคอยจับตาดูให้ดี ถ้าหากเจ้าตัวเล็กมีขนหรือเกล็ดร่วงหล่นลงมาเมื่อไหร่ เขาจะต้องตามเก็บสะสมไว้อย่างดีแน่นอน!

“กินอิ่มดื่มพอแล้ว มาประลองกันสักตาไหม?”

เจิ้งเหวินเจี๋ยที่ได้ลิ้มรสแค่ฝีมือการทำอาหารอันย่ำแย่ของตัวเอง ตอนนี้มองใครก็ขัดหูขัดตาไปหมด เลยเลือกจิ้มคนที่ดูจะเคี้ยวง่ายที่สุดมาสักคน

“อย่าหาว่าฉันรังแกนายนะ ฉันจะใช้สัตว์อสูรตัวที่สาม แมลงปอนักถักทอวารี ระดับสิบแปด”

“ได้สิ!”

แน่นอนว่าฉินหมิงไม่มีทางปฏิเสธโอกาสการประลองที่หาได้ยากแบบนี้อยู่แล้ว ถือเป็นโอกาสดีที่จะได้ทดสอบระดับฝีมือของเข่อต๋าหลังการทะลวงระดับด้วย

“เข่อต๋า พร้อมหรือยัง?”

“ก้าบ!” เข่อต๋าขานรับเสียงดังฟังชัด ฮึกเหิมเต็มที่

เมื่อรอให้สัตว์อสูรของทั้งสองฝ่ายเข้าประจำที่ ฉินหมิงก็ออกคำสั่งทันที

“ปืนฉีดน้ำ!”

ฉินหมิงย่อมไม่เกรงใจเจิ้งเหวินเจี๋ยอยู่แล้ว สิ่งที่เขาต้องการคือการช่วงชิงจังหวะลงมือก่อน

“แมลงปอนักถักทอวารี หลบ!” เจิ้งเหวินเจี๋ยรีบสั่งการตามไปติดๆ

“ตาประกอบของแมลงปอนักถักทอวารีทำให้ทักษะการสังเกตการเคลื่อนไหวของมันมีข้อได้เปรียบที่เหนือชั้นกว่าสัตว์อสูรในระดับเดียวกันแบบทิ้งห่าง”

“บวกกับความคล่องตัวของประเภทบิน ฉินหมิง มุขนี้ใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอก!”

เจิ้งเหวินเจี๋ยเต็มไปด้วยความมั่นใจ ประกาศก้องอย่างถือดี

“งั้นเหรอ?”

ฉินหมิงมองดูแมลงปอนักถักทอวารีที่ตอบสนองต่อคำเตือนของเจิ้งเหวินเจี๋ยได้อย่างรวดเร็วและหลบหลีกไปได้จริงๆ แต่เข่อต๋าจะไม่มีแผนสำรองเลยเชียวหรือ?

“เข่อต๋า!”

เข่อต๋ารู้ใจทันที สายน้ำกลางอากาศเริ่มเปลี่ยนทิศทางอย่างน่าพิศวง

“เชี่ยเอ๊ย! สกิลบ้านายมันผิดหลักวิทยาศาสตร์ชัดๆ!”

เจิ้งเหวินเจี๋ยเห็นสายน้ำลำหนาหักเลี้ยวกลางอากาศอย่างกระชั้นชิด ล็อคเป้าแม่นยำและไล่กวดแมลงปอนักถักทอวารีอย่างกัดไม่ปล่อย หลังจากบ่นอุบแล้วเขาก็รีบสั่งการต่อทันที

“แมลงปอนักถักทอวารี ร่างแยกวารี!”

ทันใดนั้น ละอองน้ำกลางอากาศก็ก่อตัวขึ้น ปรากฏร่างแมลงปอนักถักทอวารีที่เหมือนจริงทุกระเบียดนิ้วขึ้นมาหลายตัวพร้อมกัน มองแวบแรกแยกไม่ออกเลยว่าตัวไหนคือร่างจริง

เมื่อเห็นท่าทางสับสนของเข่อต๋า ฉินหมิงประเมินว่าสัมผัสการต่อสู้คงยังไม่สามารถเจาะทะลวงทักษะประเภทร่างแยกได้ หรือไม่ก็ระดับความชำนาญยังไม่มากพอ ถ้าอย่างนั้นก็...

“ปูพรมเต็มพื้นที่ ปืนฉีดน้ำพลังทำลายสูงสุด!”

จนตรอกให้เล็งเป้า รวยหน่อยก็ปูพรมยิงกราด! ฉินหมิงเข้าใจหลักการนี้ดี

คราวนี้ดูซิว่านายจะหลบยังไง?

“เฮ้ย นายเล่นใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ!”

สายน้ำที่พุ่งพล่านเต็มท้องฟ้าไม่เปิดช่องว่างให้แมลงปอนักถักทอวารีหลบเลี่ยงได้เลยแม้แต่น้อย

หลังจากดิ้นรนอย่างทุลักทุเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดแมลงปอนักถักทอวารีก็ถูกล้อมกรอบหน้าหลังจนหมดหนทางหนี

มุมปากของเจิ้งเหวินเจี๋ยกระตุกยิกๆ รู้สึกว่าต่อจากนี้คงมองความน่ารักตะมุตะมิของเข่อต๋าได้ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว นี่มันภาพลักษณ์พังทลายชัดๆ

“ก็ฉันจะล้มมวยให้นายไม่ได้นี่นา! ต้องทำให้สมกับความตั้งใจและความพยายามตอนฝึกซ้อมของเข่อต๋าสิ!” ฉินหมิงตอบกลับอย่างหัวเสีย

“งั้นนายระวังตัวไว้ให้ดี ฉันก็จะปล่อยท่าไม้ตายเหมือนกัน!”

เจิ้งเหวินเจี๋ยสัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากการประลอง เลิกทำท่าทีเล่นทีจริง อาจเป็นเพราะความมั่นใจในอานุภาพของทักษะถัดไป เขาจึงเอ่ยเตือนฉินหมิงล่วงหน้า

“ดาหน้าเข้ามาเลย” ฉินหมิงและเข่อต๋าเตรียมรับมืออย่างเคร่งเครียด

“แมลงปอนักถักทอวารี ระเบิดไอน้ำ!”

ฟังแค่ชื่อก็รู้ว่าเป็นทักษะดาเมจสูงที่เกิดจากการผสานพลังธาตุน้ำและไฟ ไม่รู้ว่าจะรุนแรงสมคำร่ำลือเหมือนที่เคยได้ยินมาหรือเปล่า

เบื้องหน้าแมลงปอนักถักทอวารีปรากฏกลุ่มแสงสองกลุ่ม สีฟ้าและสีแดง กลุ่มแรกคือพลังธาตุน้ำที่สงบนิ่งลึกล้ำ กลุ่มหลังคือพลังธาตุไฟที่เกรี้ยวกราดร้อนแรง

เมื่อพลังงานสองสายที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลย ซ้ำยังเป็นขั้วตรงข้าม ถูกบีบให้หลอมรวมกันด้วยแรงภายนอก พลังงานที่บ้าคลั่งและอันตรายอย่างยิ่งยวดก็เริ่มก่อตัวขึ้น...

พอมองออกว่าแมลงปอนักถักทอวารียังไม่เชี่ยวชาญกระบวนการหลอมรวมนี้นัก แม้ฉินหมิงจะมีโอกาสเข้าไปขัดจังหวะ แต่เขาก็เลือกที่จะไม่ทำ

เขาให้เข่อต๋ารีบฉวยโอกาสสะสมพลัง เพราะเขาเองก็อยากเห็นเหมือนกันว่าอานุภาพที่แท้จริงของท่าไม้ตายสัตว์อสูรตัวอื่นในขั้นนี้จะเป็นอย่างไร

วัดกันไปเลยว่าใครจะเหนือกว่า

ในขณะที่สถานการณ์ตึงเครียดถึงขีดสุด ทั้งสองคนไม่กล้าวอกแวกแม้แต่วินาทีเดียว เจ้าตัวเล็กที่อยู่ข้างสนามกลับเริ่มหงุดหงิดขึ้นมา

‘โฮก~’ เสียงคำรามเล็กๆ ดังขึ้น

(ใครกล้าลงมือกับลูกน้องของข้า!?)

ฉินหมิงมองดูก้อนพลังงานอันบ้าคลั่งและอันตรายกลางอากาศที่จู่ๆ ก็เกิดอาการกระตุกกึก

วินาทีถัดมา พลังงานธาตุไฟในนั้นก็ถูกสูบออกไปในพริบตา เหมือนน้ำเดือดที่กำลังจะพุ่งพล่าน จู่ๆ ก็หยุดส่งไอร้อน ไม่เพียงแค่ไม่ร้อนแล้ว แต่มันยังจับตัวเป็นน้ำแข็ง สงบนิ่งชนิดที่ว่าไม่มีอะไรจะนิ่งไปกว่านี้ได้อีกแล้ว...

เจิ้งเหวินเจี๋ยที่เมื่อครู่นี้ยังตื่นเต้นอยู่ มองทักษะที่จู่ๆ ก็ด้านไปเสียดื้อๆ ด้วยเครื่องหมายคำถามเต็มหน้า: ???

ไม่ใช่แค่เจิ้งเหวินเจี๋ยที่งง ฉินหมิงยังมองเห็นความสับสนงุนงงในตาประกอบเล็กๆ ของแมลงปอนักถักทอวารีได้เลย

มันพยายามเบ่งพลังจนสุดตัว แต่แปลกฉิบหาย พลังธาตุไฟออกมาปุ๊บหายปั๊บ ออกมาปุ๊บหายปั๊บ... จนสุดท้าย แมลงปอนักถักทอวารีที่หมดเรี่ยวแรงแทบจะพยุงตัวบินไม่ไหว

ฉินหมิงเองก็รู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง จึงไม่ได้ให้เข่อต๋าที่สะสมพลังจนเต็มเปี่ยมและสภาพพร้อมรบเต็มร้อยลงมือซ้ำเติมในจังหวะนี้

เขารู้สึกว่าแมลงปอนักถักทอวารีก็น่าสงสารเหมือนกัน ผิดที่เจิ้งเหวินเจี๋ยมันไม่ได้เรื่องเองนั่นแหละ!

กล้ามาเล่นกับไฟต่อหน้าเจ้าตัวเล็ก ช่างกล้าจริงๆ!

เจ้าตัวเล็กจะมีตวามผิดอะไรได้ ทั้งหมดเป็นเพราะเจิ้งเหวินเจี๋ยมันบื้อ!

“ยังจะสู้อีกไหม?”

แม้ฉินหมิงจะไม่คิดให้เข่อต๋าลงมือสังหารโหด แต่ก็ต้องยืนยันผลแพ้ชนะสักหน่อย

“พอเถอะ รู้ผลแล้ว”

ผลความพ่ายแพ้ของเจิ้งเหวินเจี๋ยนั้นชัดเจนไร้ข้อกังขา แต่กระบวนการกลับพิลึกพิลั่นจนจับต้นชนปลายไม่ถูก

เวลานี้เขากอดแมลงปอนักถักทอวารีด้วยท่าทางขวัญเสีย ซึ่งตัดกับความมั่นใจเปี่ยมล้นก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

“อาจเป็นเพราะพื้นที่แถวนี้มีสนามพลังพิเศษ ห้ามใช้ไฟมั้ง!”

ฉินหมิงเดาความผิดปกติออกและรู้สึกว่าชนะแบบไม่ค่อยสมศักดิ์ศรีเท่าไหร่ เลยเข้าไปปลอบใจตามมารยาท

“งั้นไอ้ปลาย่างที่นายกินเมื่อเที่ยง มันมาได้ยังไงวะครับ?” เชฟเจิ้งเหวินเจี๋ยหน้าตาบูดบึ้งถามกลับอย่างหัวร้อน

เฮ้อ… อุตส่าห์หาทางลงให้แล้วไม่ยอมลง ฉินหมิงก็จนปัญญาแล้วเหมือนกัน

ฉินหมิงไม่อยากจะสนใจเจิ้งเหวินเจี๋ยที่กำลังหัวฟัดหัวเหวี่ยงอีกต่อไป ตอนนี้เขาสนใจอาการของเจ้าตัวเล็กมากกว่า เจ้าตัวเล็กนี่เทพขนาดนี้เชียวเหรอ?

บทจะดับไฟก็ดับได้ดั่งใจ เท่ระเบิด!

แล้วแบบนี้หมายความว่า เจ้าตัวเล็กชอบเขากับเข่อต๋ามากๆ เลยใช่ไหม เพราะในเมื่อดับไฟได้ ก็ต้องทำให้ไฟลุกโชนกว่าเดิมได้แน่ๆ

ฉินหมิงรู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาทันที หากมองข้ามสถานะที่ปกปิดไว้ของเจ้าตัวเล็ก เขาก็ค่อนข้างชอบเจ้าตัวแสบที่แอบซึนเดเระแต่น่ารักตัวนี้จริงๆ

กินจุได้ก็กินไปเถอะ ไม่ใช่ว่าไม่เคยเลี้ยงพวกตัวกินล้างผลาญมาก่อน ฉินหมิงมีประสบการณ์โชกโชน

แต่บางเรื่องก็ต้องพูดกันให้รู้เรื่อง

“ถึงแม้ชัยชนะที่ได้มาง่ายๆ เมื่อกี้จะทำให้รู้สึกดี”

“แต่ว่า ถ้าเป็นการดวลที่ดุเดือดเลือดพล่าน ได้เห็นศักยภาพสูงสุดของคู่ต่อสู้ มันก็เป็นเรื่องที่ดีมากๆ เหมือนกันนะ”

ฉินหมิงใช้มือลูบตัวเจ้าตัวเล็กเบาๆ พลางพูดเป็นนัย

“ถ้าคราวหน้าตกอยู่ในสถานการณ์เป็นตาย แล้วยังมีความโชคดีแบบวันนี้อีกก็คงจะดีไม่น้อยเลย!”

ใบ้ให้ขนาดนี้แล้วชัดเจนพอหรือยังนะ ฉินหมิงแอบสังเกตท่าที

เจ้าตัวเล็กพยักหน้าอย่างสบายอารมณ์

โฮก~

(เจ้าเด็กนี่พูดมากจริง แต่นวดได้น้ำหนักดี เอาตรงนี้อีกหน่อยซิ~)

เมื่อเห็นเจ้าตัวเล็กพยักหน้าหงึกหงักทำท่าเหมือนครุ่นคิด ฉินหมิงคิดว่ามันน่าจะฟังรู้เรื่องแล้วแหละ

จะว่าไป ตอนนี้ถิ่นที่อยู่ของสัตว์อสูรธาตุไฟในป่า สำหรับเข่อต๋าแล้วจะถือว่าเป็นแหล่งเก็บเลเวลชั้นยอดได้หรือยังนะ?

เรื่องธาตุชนะทางที่ทำให้สู้ง่ายก็ส่วนหนึ่ง แต่ประเด็นสำคัญคือมีขาใหญ่คอยคุ้มกะลาหัวตลอดทางนี่สิ!

ใครขัดหูขัดตา ดับไฟ!

รังแกเด็ก ดับไฟ!

พูดถึงนายนั่นแหละ ห้ามเล่นกับไฟ!