บทที่ 40 กระเบนปีกมาร

กระเบนปีกมาร ปลาที่มีปีกขนาดยักษ์

แน่นอนว่าปีกที่ว่าจริงๆ แล้วก็คือครีบปลา ไม่มีขนแต่อย่างใด ไม่อย่างนั้นฉินหมิงคงหันหลังกลับทันที แต่ถ้าเป็นครีบปลาเรียบลื่นและเหนียวหยุ่นน่ะไม่มีปัญหา

ครีบอกที่พัฒนาจนถึงขีดสุด ทำให้สัตว์อสูรชนิดนี้มีความเป็นไปได้ที่จะบินขึ้นสู่ท้องฟ้า

เขาว่ากันว่า กระเบนปีกมารที่โตเต็มวัยสามารถแหวกว่ายได้อย่างอิสระทั้งในทะเลลึกและบนฟากฟ้า เป็นสัตว์อสูรที่หายากและล้ำค่าระดับแรร์ไอเทม

แต่ทั้งหมดที่ว่ามาไม่ใช่เหตุผลหลักที่ฉินหมิงเลือกมันหรอก เหตุผลสำคัญที่สุดคือกระเบนปีกมารหน้าตาเหมือนปลากระเบนในดาวเคราะห์สีน้ำเงินเด๊ะ

พูดง่ายๆ ก็คือ... พรมสี่เหลี่ยมผืนหนึ่งบวกหางยาวๆ อีกเส้น

และความมหัศจรรย์อีกอย่างคือ ตาและปากของมันอยู่ข้างล่าง ในมุมมองหนึ่ง ถ้าวาดภาพมุมสูงอวัยวะพวกนี้ก็ตัดทิ้งไปได้เลย

สรุปคือ แค่สี่เหลี่ยมผืนผ้าบวกเส้นอีกหนึ่งเส้นก็จบงาน นี่มันงานหมูๆ แค่มีมือก็ทำได้ชัดๆ ไอเดียฉินหมิงพุ่งกระฉูดอีกแล้ว

แต่มีแค่ไอเดียยังไม่พอ คนรอบคอบและมีความรับผิดชอบอย่างฉินหมิงจำเป็นต้องรู้ข้อมูลให้มากกว่านี้ เพื่อใส่งานสร้างสรรค์ของเขาให้มีจิตวิญญาณยิ่งขึ้น

เมื่อล็อกเป้าหมายแล้ว ฉินหมิงก็เดินเข้าไปหาศิษย์พี่หญิงใหญ่ที่กำลังประคองตู้ปลาใบน่ารักเอาไว้

เจ้ากระเบนปีกมารตัวนี้เห็นชัดเลยว่าเป็นเบบี๋ ยังไม่มีพรสวรรค์ในการลอยตัว และครีบอกก็ยังไม่พัฒนาเต็มที่ เลยยังบินไม่ได้

ส่วนใหญ่เลยต้องใช้ชีวิตอยู่ในน้ำไปก่อน

จริงๆ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ไม่งั้นถ้าเป็นสัตว์อสูรที่บินอยู่บนหัวตลอดเวลา แล้วฉินหมิงฝืนวาดมุมสูงออกมา มันคงดูแปลกๆ พิลึก

แต่ตอนนี้ตัวเล็กๆ บินไม่ขึ้นแบบนี้แหละ กำลังดีเลย

“ศิษย์พี่หญิงใหญ่ครับ พอจะมีเรื่องราวเกี่ยวกับกระเบนปีกมารเล่าให้ฟังบ้างไหมครับ?”

สัตว์อสูรทุกตัวที่ถูกนำมาโชว์ตัวในวันนี้ ถือว่าเจ้านายเต็มใจให้ฉินหมิงเอาไปเป็นแบบวาดรูปแลกกับผลึกควบแน่นค่ายกลอยู่แล้ว ฉินหมิงเลยถามตรงๆ

“แน่นอนจ้ะ กระเบนปีกมารตัวนี้ฉันบังเอิญได้ไข่ที่เสียหายมาตอนไปทำภารกิจของมหาวิทยาลัยริมทะเลตอนปีหนึ่ง”

“ตอนนั้นไม่มีใครคิดเลยว่าจะฟักออกมาเป็นสัตว์อสูรหายากขนาดนี้”

ศิษย์พี่หญิงใหญ่เล่าที่มาของกระเบนปีกมารแบบผ่านๆ แต่แววตาฉายแววสะเทือนใจ

“กว่าจะฟักออกมาได้อย่างยากลำบากก็เมื่อครึ่งปีก่อนนี่เอง ถึงจะเกิดมาร่างกายอ่อนแอตัวเล็กไปหน่อย แต่จริงๆ แล้วฉลาดมากนะ เวลาหิวจะชอบเอาตัวตีขอบอ่างเรียก”

“หางน้อยๆ นี่ก็ขยับคล่องแคล่วเชียว อย่างตอนนี้ที่ส่ายดุ๊กดิ๊กไปมาแปลว่ากำลังดีใจจ้ะ” พูดจบ ศิษย์พี่หญิงใหญ่ก็ยิ้มด้วยความเอ็นดู

“น่ารักแล้วก็ติดคนมากด้วยนะ ชอบจับมือกับคนแบบนี้”

ศิษย์พี่หญิงใหญ่สาธิตด้วยการยื่นนิ้วชี้ไปที่ขอบอ่าง เจ้ากระเบนปีกมารที่เกาะขอบอ่างอยู่ก็ใช้ครีบขวาแตะนิ้วเบาๆ อย่างรู้งาน

“เธอลองดูก็ได้นะ เสี่ยวฝูอวี๋ (ปลากระเบนน้อย) เป็นเด็กอ่อนโยนจ้ะ”

ฉินหมิงยื่นมือออกไป

ตามคาด เจ้ากระเบนปีกมารมองหน้าฉินหมิงแวบหนึ่ง แล้วใช้ครีบซ้ายแตะมือเขาเบาๆ

นุ่มนิ่ม ลื่นมือ

ถึงจะเย็นสดชื่นเหมือนกัน แต่เทียบกับงูหลามพานภูเขาแล้ว ผิวสัมผัสต่างกันลิบลับ

ฉินหมิงไม่กล้าออกแรงเลย ดูทรงแล้วยังเป็นเด็กน้อยจริงๆ “แล้วแบบนี้เขาจะรับผลึกควบแน่นค่ายกลระดับกลางไหวเหรอครับ?”

“ไหวจ้ะ อย่าเห็นว่าตัวแค่นี้ จริงๆ กินเก่งมาก แต่กินเท่าไหร่ก็ไม่โตสักที อาจจะเป็นเพราะร่างกายเสียหายแต่กำเนิด ฉันก็หวังว่าพลังงานอ่อนโยนในผลึกควบแน่นค่ายกลจะช่วยชดเชยส่วนที่ขาดหายไปได้บ้าง”

มิน่าล่ะ ของคนอื่นเป็นสัตว์อสูรตัวเบ้งๆ เต็มวัยกันหมด มีแต่ของศิษย์พี่หญิงใหญ่ที่เป็นเบบี๋

พอมองเจ้าตัวเล็กน่ารักที่ตาหยีเป็นสระอิ แล้วนึกถึงต้นกำเนิดที่ดูจะลำบากยากเข็ญ ฉินหมิงก็รู้สึกสงสารจับใจ ต้องทุ่มสุดตัวซะแล้ว!

“เข้าใจแล้วครับ แล้วพอจะมีคลิปวิดีโอเก่าๆ ไหมครับ? เผื่อเอามาใช้เป็นข้อมูลอ้างอิง”

ศิษย์พี่หญิงใหญ่ที่ดูตื่นเต้นดีใจมาตลอดตั้งแต่ฉินหมิงเลือกกระเบนปีกมาร จู่ๆ ก็เหมือนชะงักไป

“มี... มั้ง? เดี๋ยวลองหาดูนะ”

มือขวาที่ล้วงโทรศัพท์ดูลังเลและสั่นเทานิดๆ

สุดท้าย ศิษย์พี่หญิงใหญ่ก็เปิดรูปเก่าๆ ให้ดูแค่ไม่กี่รูป ซึ่งไม่ได้ช่วยจุดประกายไอเดียอะไรให้ฉินหมิงเลย

ก็ปกติแหละ เจ้าตัวเล็กเพิ่งฟักออกมาไม่นาน เผลอๆ จะอายุน้อยกว่าเข่อต๋าด้วยซ้ำ

“งั้นไม่มีปัญหา ผมเริ่มเลยนะครับ?” ฉินหมิงยืนยันกับศิษย์พี่หญิงใหญ่

ศิษย์พี่หญิงใหญ่พยักหน้า

ฉินหมิงหลับตา เรียบเรียงความคิด ร่างกายที่ยืดหยุ่นทรงสี่เหลี่ยม... หรือพูดให้ถูกคือทรงขนมเปียกปูน แล้วก็ลากหางยาวๆ

ตัวนิ่มๆ เส้นสายก็ต้องมีความอิสระหน่อย โอเค เก็ทละ

ฉินหมิงเริ่มลงมือสร้างค่ายกลรวมวิญญาณรุ่นคัสตอมเมดประจำวันนี้

ทันทีที่ฉินหมิงเริ่มวาดค่ายกล ทั้งโรงฝึกก็ตกอยู่ในความเงียบสงัดที่คุ้นเคย

แต่ความเงียบก็ไม่อาจขัดขวางการเม้าท์มอยและสอดรู้สอดเห็นของทุกคนได้ มีทั้งส่งสายตาวิ๊งๆ แบบดั้งเดิม และแชตผ่านเทคโนโลยี

[ศิษย์พี่รอง: สรุปแล้วสเปกสัตว์อสูรของฉินหมิงคือแบบไหนกันแน่? มีใครพอจะเดาทางออกบ้าง?]

[ศิษย์พี่ห้า: เมื่อวานทุกคนนึกว่าเขาชอบตัวใหญ่ๆ วันนี้เลยขนตัวเบ้งๆ มาประชันกัน แต่เขากลับเลือกตัวเล็กที่สุดเฉยเลย]

ชัดเจนว่าหลายคนยังงงเป็นไก่ตาแตก

เจิ้งเหวินเจี๋ยที่แอบส่องแชตแสยะยิ้มมุมปาก ฉินหมิงน่ะชอบสัตว์อสูรที่แปลกและวาดง่ายต่างหาก

ในฐานะคนสนิทที่สุดของฉินหมิง ย่อมรู้ข้อมูลวงในเป็นธรรมดา แต่เรื่องอะไรจะยอมบอกฟรีๆ ล่ะ?

เจิ้งเหวินเจี๋ยผู้กุมความลับระดับท็อปซีเคร็ต วันนี้เลยวางมาดขรึม ไม่เข้าไปร่วมวงเม้าท์ด้วย

แต่พอนึกขึ้นได้ว่า ฉินหมิงไม่ชอบสัตว์อสูรขนเยอะ

ทันใดนั้น ความเศร้าก็ถาโถมเข้าใส่เจิ้งเหวินเจี๋ย รอยยิ้มมุมปากที่เคยยกขึ้นก็ค่อยๆ ตกลงมาโดยอัตโนมัติ

สรุปคือ วันนี้มีคนเศร้าเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งอัตรา

แต่ความกลัดกลุ้มเหล่านี้ ฉินหมิงที่กำลังสร้างสรรค์ผลงานไม่ได้รับรู้ด้วยเลย

หลังจากผ่านขั้นตอนการวาดเส้นค่ายกลอันน่าเบื่อหน่ายมาได้ ก็ถึงช่วงเวลาปล่อยของที่ฉินหมิงโปรดปรานที่สุด

เริ่มจากวาดครีบซ้าย สามเหลี่ยมหนึ่งอัน ต่อด้วยครีบขวา สามเหลี่ยมอีกอันให้สมมาตรกัน

เพื่อให้ได้ทรงขนมเปียกปูนที่เป๊ะปัง ฉินหมิงเลือกใช้รูปทรงที่มั่นคงที่สุดอย่างสามเหลี่ยม นี่คือรูปธรรมของความใส่ใจในรายละเอียดและไม่หยุดพัฒนาของฉินหมิง

แล้วเรื่องก็เกิด สามเหลี่ยมสองอันดันใหญ่ข้างเล็กข้าง เจ้ากระเบนปีกมารดูสุขภาพไม่ค่อยดีเลยแฮะ!

ยังดีที่ยังไม่ได้วาดหาง ยังพอแก้ทัน

อันเล็กถือซะว่าเป็นลวดลายบนผิว ฉินหมิงวาดครีบกระเบนปีกมารทับลงไปอีกรอบ

แต่ก็ยังไม่ค่อยถูกใจ ขนาดพอได้ แต่องศายังไม่ได้

ฉินหมิงปาดไปปาดมา ครีบสองข้างยิ่งวาดยิ่งใหญ่ ยิ่งวาดยิ่งดำ

ถึงกระบวนการจะขลุกขลักไปบ้าง แต่สุดท้ายฉินหมิงก็ค้นพบครีบคู่ที่เขาคิดว่าสวยที่สุดจนได้

แถมยังเข้ากับสตอรี่ชีวิตของกระเบนปีกมารเป๊ะๆ จุดเริ่มต้นอาจจะไม่สมบูรณ์แบบ ต้องเจออุปสรรคบ้าง แต่ขออวยพรให้อนาคตสดใส!

ถึงจะวาดไม่ลื่นไหลเท่าไหร่ ออกจะทุลักทุเลหน่อยๆ แต่ฉินหมิงที่รู้สึกว่าได้ท้าทายตัวเองและทำสำเร็จในที่สุด ก็รู้สึกพอใจกับภาพรวมมาก

ผลงานชิ้นเอกเสร็จสมบูรณ์ ปิดจ็อบได้!

ฉินหมิงลงนามอวยพร: ขอให้เสี่ยวฝูอวี๋เติบโตอย่างแข็งแรง!

ผลึกควบแน่นค่ายกลเริ่มก่อตัว ฉินหมิงทำเต็มที่แล้ว ที่เหลือก็แล้วแต่วาสนา

เขาลองสำรวจพลังจิตที่เสียไป การแก้ไขหลายรอบกินพลังงานมากกว่าเมื่อวานเยอะ โชคดีที่การทะลวงระดับต่อเนื่องทำให้ฉินหมิงมีพลังจิตเหลือเฟือให้ผลาญเล่น

ศิษย์พี่หญิงใหญ่จ้องมองผลึกควบแน่นค่ายกลตรงหน้า ดูใกล้ๆ ก็ไม่เหมือนเสี่ยวฝูอวี๋ของเธอสักนิด แต่พอมองไกลๆ ดันมีกลิ่นอายคล้ายคลึงอย่างน่าประหลาด

ถึงจะทำใจมาดีแล้ว แต่พอเห็นของจริง โลกก็หมุนติ้วจนหน้ามืดไปวูบหนึ่ง!