บทที่ 34 หงส์อ่อน มังกรหลับ

“มูว~” เสียงร้องทุ้มต่ำดังขึ้น

“แกบอกว่าไม่มีผู้เข้าแข่งขันผ่านเข้ามาในบึงโคลนเลยเหรอ?” ปู่ฉินเลิกคิ้ว สายตาที่มองมายังฉินหมิงฉายแววสงสัยอย่างชัดเจน

“ผมบินข้ามมาครับ!”

คราวนี้ฉินหมิงรีบชิงตอบอย่างไว เห็นได้ชัดว่าเรียนรู้จากบทเรียนคราวที่แล้วมาดี

เพียงแต่ตอบเร็วไปหน่อย เลยดูรุกรนจนอาจจะอธิบายไม่เคลียร์

ปู่ฉินกวาดตามองรูปร่างผอมบางไร้เรี่ยวแรงของฉินหมิงแล้วส่ายหน้า ดูทรงแล้วไม่น่าใช่พวกที่ปลุกพลังพรสวรรค์สายกายภาพมาแน่ๆ

แล้วหันไปเช็กสัตว์อสูรของอีกฝ่ายซ้ำอีกรอบ ข้างหลังเจ้าเข่อต๋าก็ไม่ยักกะมีปีกที่มองไม่เห็นงอกออกมา

ความสงสัยในใจไม่ได้ลดน้อยลง แต่กลับทวีคูณ ปู่ฉินหัวเราะเบาๆ

“แล้วเจ้าหนูบินมาได้ยังไงล่ะ?”

รอยยิ้มบนใบหน้าของชายชรายังดูผ่อนคลายและเป็นธรรมชาติ เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เก็บคำพูดของฉินหมิงมาใส่ใจจริงจัง

ในจังหวะที่ฉินหมิงกำลังจะควักใบไม้ใหญ่สองใบที่เพิ่งพับเก็บไว้อย่างดีออกมาสาธิตประกอบคำบรรยายให้เห็นภาพ ทางฝั่งเสี่ยวจื้อก็ประมวลผลเสร็จพอดี

“ตรวจสอบบันทึกการแข่งขันช่วงสุดท้ายย้อนหลังสามวันเรียบร้อยแล้ว ผลการตรวจสอบมีดังนี้: ผู้เข้าแข่งขันฉินหมิง ปรากฏตัวในภาพการแข่งขันช่วงสุดท้ายเมื่อ 5 นาทีที่แล้ว ต้องการเล่นวิดีโอหรือไม่?”

5 นาที?

พอได้ยินกรอบเวลาที่ดูผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด ปู่ฉินก็ขมวดคิ้วมุ่น เริ่มตระหนักแล้วว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา!

หักลบเวลาที่ยืนคุยกันเมื่อกี้ออกไป ต่อให้ไม่ได้บินมา ก็คงเร็วพอกัน นี่การออกแบบการแข่งขันมีช่องโหว่อะไรหรือเปล่าเนี่ย?

“เล่นวิดีโอ!” ปู่ฉินออกคำสั่งเสียงเข้ม

ดูเหมือนจะมีกล้องมุมสูงจากบุคคลที่สามจับภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ไว้ได้ การเล่นย้อนหลังในตอนนี้จึงชัดเจนระดับ 4K

ปู่ฉินเริ่มดูตั้งแต่ตอนที่ฉินหมิงวิ่งส่งตัวแล้วกระโดด ในภาพเห็นเส้นเลือดปูดโปนขึ้นที่คอของฉินหมิง ก่อนจะดีดตัวผึงออกไป...

อืม... ท่าทางการออกแรงยังมีปัญหา สมรรถภาพร่างกายก็แค่ระดับทั่วไป กะดูแล้วระยะทางคงไปได้ไม่ไกลหรอก ก็ระดับมาตรฐานคนปกตินั่นแหละ

ปู่ฉินเล่นภาพช้าพลางวิเคราะห์ด้วยสายตาจับผิด ประเมินอยู่ในใจเงียบๆ

แต่พอเห็นจังหวะที่เข่อต๋าพ่นปืนฉีดน้ำออกมาตอนที่กระโดดถึงจุดสูงสุด ปู่ฉินตาวาววับ ไอเดียน่าสนใจนี่หว่า ถือว่ามีไหวพริบ!

แต่พอตระหนักว่าปืนฉีดน้ำกระแทกพื้นจนแตกกระจาย แล้วแรงดีดสะท้อนมหาศาลส่งให้ฉินหมิงบินว่อน

สายตาของปู่ฉินก็เปลี่ยนไปทันที ทักษะที่รุนแรงขนาดนี้?

เขาไม่อยากจะเชื่อสายตาจนต้องเลื่อนแถบเวลากลับไปดูซ้ำแล้วซ้ำอีก นี่มันทักษะระดับเชี่ยวชาญแล้วใช่ไหม?

ผู้อัญเชิญอสูรที่เก่งกาจและสายตาเฉียบคม แค่ดูจากภาพก็ประเมินความรุนแรงของทักษะได้อย่างแม่นยำ

แต่นาทีนี้ ปู่ฉินยอมสงสัยตัวเองดีกว่า

ถึงฉันจะเห็นระดับทักษะมาเยอะก็เถอะ แต่เด็กตัวแค่นี้จะถือดาบใหญ่เกินตัว มันก็ออกจะผิดที่ผิดทางไปหน่อยไหม?

ในร่างกายเล็กจิ๋วนั่น เอาพลังงานมหาศาลขนาดนี้มาจากไหนกัน?

นี่มันก็แค่เป็ดวารีลี้ลับหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู ไม่ใช่สัตว์อสูรในตำนานปลอมตัวมาซะหน่อย?

ปู่ฉินแอบชำเลืองมองเข่อต๋าอีกที ขนเงางาม เลี้ยงดูมาดีจริงๆ นั่นแหละ แต่ยังไงซะมันก็เป็นแค่เป็ดระดับกึ่งเหนือสามัญ (ต่ำกว่าเลเวล 10) เองนะ...

ฉินหมิงมองปู่ฉินที่เลื่อนดูคลิปไปมาด้วยท่าทีจริงจังตั้งใจทำงาน แล้วก็รู้สึกเข้าใจและชื่นชม

มันต้องอย่างนี้สิ การแข่งขันทุกประเภทในชาติที่แล้ว กรรมการก็ต้องใช้วิดีโอตัดสิน (VAR) มาดูซ้ำๆ เทียบกันช็อตต่อช็อตเพื่อความแม่นยำกันทั้งนั้น

ดังนั้นฉินหมิงเลยรับได้สบายมาก เพราะยังไงซะ ฉากต่อไปนี่แหละคือช็อตเด็ดของฉัน!

เห็นแค่ชายหนุ่มในภาพกางใบไม้สีเขียวขนาดยักษ์ออกสองข้าง การกระทำนี้ช่วยชะลอการตกและรักษาระดับการพุ่งไปข้างหน้าได้อย่างได้ผลชะงัด

แต่เดี๋ยวนะ สภาพนั่นมันอะไร?

ฉินหมิงรู้สึกหดหู่ขึ้นมาตงิดๆ ไอ้ตัวมอธยักษ์สีเขียวนั่นใคร แล้วทำไมท่ามกลางลมกรรโชก หน้าตาฉันถึงได้คุมไม่อยู่ขนาดนั้น?

ชายหนุ่มที่ลอยอยู่กลางอากาศพออ้าปากพูด ลมก็ตีเข้าปากจนแก้มกระพือพับๆ หน้าตาดูไม่ได้เหมือนคนสติไม่ดีเลยแฮะ!

ฉินหมิงรับไม่ได้อย่างแรงกับความแตกต่างระหว่างความจริงกับจินตนาการ ใบหน้าหล่อเหลาและมาดเท่ที่วาดฝันไว้ หายวับไปกับตา

คุณปู่ครับ เลิกกรอซ้ำได้แล้ว ตรงนี้ไม่มีประเด็นสำคัญหรอก แล้วมันก็ไม่ได้น่าดูด้วย!

ปู่ฉินผู้รอบคอบและละเอียดลออยังคงดูซ้ำหลายรอบ จนในที่สุดก็ยืนยันได้ว่าใบไม้สีเขียวใหญ่นั่นคืออะไร และเข้าใจวิธีการผ่านด่านของฉินหมิงอย่างถ่องแท้

คลิปทั้งหมดมีความยาวแค่ 30 วินาที ซึ่งฉินหมิงใช้วิ่งส่งตัวกระโดดไปแล้ว 25 วินาที

ส่วนที่เหลือต่อให้จะยอดเยี่ยมแค่ไหน น่าดูซ้ำสโลว์โมชั่นยังไง ปู่ฉินก็ดูจบแล้ว และดูชัดเจนหมดเปลือก

แต่เพราะดูเข้าใจแล้วนี่สิ ปู่ฉินถึงได้เงียบกริบไปหลายนาที รอยยิ้มสดใสบนใบหน้าจางหายไปตอนไหนก็ไม่รู้

ชั่วขณะหนึ่ง เขาไม่รู้ว่าจะตบมุกเรื่องความแรงเกินเบอร์ของทักษะเข่อต๋า หรือจะถามฉินหมิงดีว่าไปเอาความคิดหลุดโลกแบบนี้มาจากไหน...

หงส์อ่อน มังกรหลับ (คู่หูอัจฉริยะกับมือใหม่) พลังทำลายล้างช่างเหลือร้ายจริงๆ

“เอ่อ คือว่า ยืนยันอันดับการแข่งขันของผมได้หรือยังครับ?”

ฉินหมิงที่ได้สติกลับมาเพราะรับไม่ได้กับภาพลักษณ์อันเลวร้าย นึกขึ้นได้ว่าตัวเองมาทำอะไรที่นี่

อีกอย่าง เขาไม่อยากยืนตากแดดเปรี้ยงๆ ต่อไปแล้ว รีบกลับไปพักผ่อนไม่ดีกว่าเหรอ?

“ได้แน่นอน!” ปู่ฉินสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วมองฉินหมิงอย่างพิจารณาลึกซึ้ง “ไอ้หนู นายคือที่หนึ่งของรอบนี้!”

“ตามฉันมารับรางวัลเถอะ”

ผลวิญญาณบริสุทธิ์ตกมาอยู่ในมือโดยไม่มีอะไรพลิกโผ ฉินหมิงปฏิเสธคำชวนร่วมกิจกรรมหลังแข่งอันอบอุ่นของปู่ฉินอย่างสุภาพ แล้วแลกเปลี่ยนคอนแทกต์กันไว้เท่านั้น

ไม่ใช่ว่าฉินหมิงไม่มีมารยาท แต่เขารู้จักสังขารตัวเองดี

ถึงตอนนี้ใจจะยังสู้ แต่ร่างกายเริ่มจะประท้วงแล้ว อาการปวดเมื่อยไปทั้งตัวไม่ใช่เรื่องตลก และดูท่าจะหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ

สิ่งที่เขาต้องทำตอนนี้ คือรีบกลับบ้านให้ไวที่สุดก่อนที่แขนขาจะหมดสภาพจริงๆ

ขืนช้ากว่านี้ เกรงว่าจะกลับไม่ไหวเอา นี่เป็นครั้งแรกที่ออกกำลังกายหนักหน่วงขนาดนี้ แต่สัญชาตญาณที่แม่นยำมาตลอดของฉินหมิงเตือนว่าลางไม่ดีกำลังมาเยือน

ฉินหมิงคลานกลับเข้าบ้านด้วยสภาพหมดสภาพดูไม่ได้ และไม่อยากจะนึกถึงมันอีก

คราวหน้า ฉันจะย้ายไปอยู่ชั้นหนึ่ง!

ความเคียดแค้นบางอย่างยังวนเวียนอยู่ในหัว ฉินหมิงทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียง ยังไม่ทันจะได้ทำสมาธิ พอหลับตาลงก็จมดิ่งสู่ห้วงนิทราทันที

......

คืนนั้น ฉินหมิงฝันเป็นตุเป็นตะซึ่งไม่ได้เกิดขึ้นมานานแล้ว

เขาฝันว่าตัวเองเหมือนจะหลุดไปอยู่ดาวเคราะห์ประหลาด แล้วถูกบังคับให้วิ่งหนีตาย

เพราะใครวิ่งช้าจะโดนสัตว์ประหลาดจับกิน เขาเลยวิ่งแบบไม่คิดชีวิต วิ่งแล้ววิ่งอีก วิ่งขึ้นเนิน วิ่งลงเนิน วิ่งลงเนินเสร็จก็วิ่งขึ้นเนินอีก...

ความรู้สึกเหมือนวิ่งเท่าไหร่ก็ไม่จบไม่สิ้น ราวกับต้องชดใช้กรรมจากการโดดวิชาพละเมื่อชาติที่แล้วให้หมดในรวดเดียว

ทุกครั้งที่ฉินหมิงถอดใจไม่อยากวิ่งแล้ว คิดว่าช่างมันเถอะ ก็จะมีเสียง “ก้าบๆ~” น่ารักๆ ของเข่อต๋าดังอยู่ข้างๆ ทำให้เขาต้องกัดฟันสู้ต่อ

พอลากสังขารวิ่งลงเนินรอบที่ล้านแปด แล้วเงยหน้ามองทางขึ้นเนินสูงชันชวนสิ้นหวังตรงหัวโค้ง ฉินหมิงก็วิ่งไม่ไหวอีกต่อไป เขาล้มตึงลงตรงนั้น

จากนั้น ตัวมอธยักษ์สีเขียวก็พุ่งเข้ามาหา ที่น่ากลัวกว่านั้นคือ มันทำหน้าเลียนแบบเขาด้วย!

แล้วฉินหมิงก็สะดุ้งตื่นสุดตัว

พอพลิกตัว ก็กลิ้งตกลงมาจากเตียง

โอ๊ย… เจ็บ!

ไม่สิ มันคืออาการปวดระบม!

“ในที่สุดฉันก็หนีรอดแล้ว? ฉันไม่อยากวิ่งอีกแล้วนะ!”

สมองของฉินหมิงยังมึนงงกึ่งหลับกึ่งตื่น

นอกหน้าต่างตอนนี้ ฟ้าสว่างจ้าแล้ว ไม่รู้ว่าวันเดือนปีอะไร