บทที่ 14 การฝึกครั้งแรก

ความจริงแล้วฉินหมิงเต็มใจที่จะแบกหวังอวี่โม่ให้บินไปด้วยกันนะ แต่ในเมื่อเงื่อนไขพื้นฐานมันต่างกันเกินไป ก็ช่วยไม่ได้จริงๆ

อย่างไรก็ตาม ฉินหมิงคิดว่าการแชร์ความคืบหน้าของตัวเองให้หวังอวี่โม่รู้บ้าง น่าจะเป็นแรงกระตุ้นที่ดี

ดูอย่างหวังอวี่โม่สิ ทั้งที่มีค่ายกลรวมวิญญาณระดับเบื้องต้น แถมยังสอบวัดระดับความรู้เรื่องสัตว์อสูรได้คะแนนเต็ม แต่เจ้าตัวก็ไม่เคยหลงระเริง ยังคงขยันหมั่นเพียรทุกวัน

ไม่มีมาดอัจฉริยะขี้เก๊กเลยสักนิด อย่างมากก็แค่ปากดีไปวันๆ ทั้งหมดนี้ต้องยกความดีความชอบให้ฉินหมิงคนนี้แหละ!

ฉินหมิงรู้สึกว่าตัวเองนี่มันพ่อพระชัดๆ! ห่วงใยอนาคตเพื่อนขนาดนี้!

ด้วยเหตุนี้ ฉินหมิงจึงพาเข่อต๋าเดินออกจากสมาคมผู้อัญเชิญอสูร ทิ้งความวุ่นวายที่ยังคงคึกคักและไม่รู้ว่าจะลากยาวไปอีกนานแค่ไหนไว้เบื้องหลัง

พอกลับถึงบ้าน สิ่งแรกที่ฉินหมิงเช็กคือสถานะการยืนยันตัวตน... ผ่านแล้ว!

เขาเปิดแอปฯ ตรวจวัดระดับพลังงานขึ้นมาทันที เล็งกล้องไปที่นกเมฆาเขียวที่บินผ่านหน้าต่างแล้วกดสแกน

“เฮ้ย อย่าเพิ่งไปสิ!”

สงสัยจะเป็นครั้งแรกเลยยังไม่คล่อง ฉินหมิงสแกนไม่ทัน นกเมฆาเขียวบินหนีไปซะก่อน

เอาใหม่ๆ!

[รหัส PKM-007 ชื่อเผ่าพันธุ์: เป็ดวารีลี้ลับ ระดับเผ่าพันธุ์อ้างอิง: จารชนระดับกลาง ธาตุ: น้ำ เลเวล: 5 ค่าพลังงานปกติ: 70 (ค่าเฉลี่ย 25) ประเมินค่า: ยอดเยี่ยม]

ระดับจารชนระดับกลางคือระดับมาตรฐานของเผ่าพันธุ์เป็ดวารีลี้ลับ ไม่ใช่ศักยภาพเฉพาะตัวของเข่อต๋า

ดังนั้นคำประเมินว่า 'ยอดเยี่ยม' จึงอยู่ในความคาดหมายของฉินหมิง แต่ที่เซอร์ไพรส์คือ... เข่อต๋า นายเลเวล 5 แล้วเหรอเนี่ย!

โดยปกติ สัตว์อสูรที่เลเวลต่ำกว่า 5 จะถือว่าเป็นวัยทารก หน้าที่หลักคือ กิน นอน และมีความสุขกับวัยเด็กอันไร้เดียงสา

ไม่จำเป็นต้องฝึก และยังฝึกไม่ได้ด้วย

แต่นี่แหละคือช่วงเวลาทองในการปลูกฝังทัศนคติและสร้างความผูกพันระหว่างผู้อัญเชิญอสูรกับสัตว์อสูร ถ้าพลาดช่วงนี้ไป เตรียมตัวเจอชีวิตที่วุ่นวายขายปลาในอนาคตได้เลย

แน่นอนว่าเข่อต๋าเป็นเด็กดี พ่อเป็ดแม่เป็ดอบรมสั่งสอนมาอย่างยอดเยี่ยม แถมยังเข้าขากับฉินหมิงได้เป็นปี่เป็นขลุ่ย

งั้นก็... เริ่มฝึกกันตั้งแต่วันนี้เลยแล้วกัน ฝึกเองไปก่อน แล้วค่อยไปเรียนต่อที่โรงฝึกยุทธ์

ผู้อัญเชิญอสูรสายเลือดร้อนบางคนอาจเชื่อว่า 'การต่อสู้จริงคือครูที่ดีที่สุด'

แต่นั่นมันสไตล์ใครสไตล์มัน ฉินหมิงขอเลือกสายเพลย์เซฟ ฝึกให้ชัวร์ก่อนแล้วค่อยไปลุย... ก็แหม ตีกันเจ็บตัวเปล่าๆ ไม่ใช่เหรอ?

เจ็บที่ตัวเป็ด แต่ปวดที่ใจพ่อนะครับ!

“เข่อต๋า ความแรงของปืนฉีดน้ำขึ้นอยู่กับปริมาณน้ำและความเร็วของกระแสน้ำ เพราะฉะนั้น...”

“ก้าบ?” (เป็ดงง...)

เข่อต๋าเอียงคอทำหน้าสงสัย

หัวกลมๆ ขนฟูๆ ดวงตากลมโตดำขลับ... โอ๊ย น่ารักใจเจ็บ~

ความน่ารักกระแทกตาจนฉินหมิงไปต่อไม่ถูก... เมื่อกี้พูดถึงไหนแล้วนะ...

“ช่างเถอะ เอาเป็นว่านายลองยิงปืนฉีดน้ำแบบเต็มแรงสัก 10 ครั้งนะ ถ้าเหนื่อยก็พักได้” ฉินหมิงเอามือปิดตา ตัดขาดสิ่งยั่วยวนสายตา เริ่มต้นที่ตัวเอง

ฉินหมิงไม่ได้กะจะโหดใส่เข่อต๋าตั้งแต่เริ่ม การฝึกมันเหนื่อย ขืนไปกดดันตั้งแต่แรกเดี๋ยวจะพาลเกลียดการฝึกไปซะเปล่าๆ

แต่ฉินหมิงก็สังเกตเห็นว่า การให้เข่อต๋ายืนพ่นน้ำอยู่ตัวเดียวมันดูน่าเบื่อพิลึก เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมบางคนถึงชอบพาไปสู้จริง... ก็มันเร้าใจกว่าเยอะนี่หว่า

“เหล่าหวัง พรุ่งนี้มาซ้อมด้วยกันไหม?”

“อ้าว เข่ออวิ๋นของนายเพิ่งเลเวล 3 เหรอ... งั้นพยายามเข้านะเพื่อน”

หวังอวี่โม่คงพึ่งพาไม่ได้ในระยะสั้น ฉินหมิงก้มมองร่างกายน้อยๆ ของตัวเอง แล้วนึกถึงสภาพเป้าไม้ที่ระเบิดเป็นจุณเมื่อเช้า... ในใจเกิดการต่อสู้กันอย่างดุเดือด!

“เข่อต๋า เดี๋ยวฉันจะโยนหินลงน้ำ นายพยายามใช้ปืนฉีดน้ำยิงให้โดนนะ”

ฉินหมิงผู้ชาญฉลาดและรักตัวกลัวตาย งัดแผนสำรองออกมาใช้อย่างรวดเร็ว

“ก้าบ~” เข่อต๋าตาเป็นประกาย หยุดพ่นน้ำแบบซังกะตาย แล้วหันมาจ้องฉินหมิงเขม็ง

ฉินหมิงหยิบหินขนาดกำลังดีขึ้นมา กะน้ำหนักในมือ แล้วขว้างออกไปสุดแรง

เข่อต๋าตาไวปากไว แต่กว่ากระสุนน้ำจะเดินทางไปถึง หินก็ร่วงลงน้ำไปก่อนแล้ว... เฉียดไปนิดเดียว

“ก้าบ!” (เอาใหม่!)

ไฟในการต่อสู้ลุกโชนในดวงตาของเข่อต๋า ฉินหมิงเห็นแล้วก็ยิ้มแก้มปริ

ก้อนที่สอง... เร็วไป!

ก้อนที่สาม... อีกนิดเดียว!

“ก้าบ!” (เอาอีก!)

เข่อต๋าคึกสุดๆ ฉินหมิงก็พลอยสนุกไปด้วย นี่ถือเป็นการฝึกความแม่นยำล่วงหน้าได้ไหมนะ?

หรือจะเป็นการฝึกการคาดคะเนการเคลื่อนไหวขั้นพื้นฐาน?

แถมยังเห็นได้ชัดว่าเข่อต๋าพ่นน้ำได้เร็วขึ้นเรื่อยๆ ความแม่นยำก็เริ่มมาแล้ว

“ก้าบ!” (โดนแล้ว!)

ฉินหมิงกับเข่อต๋ามองหน้ากันแล้วหัวเราะ เฮฮากันยกใหญ่... เอาอีก!

หินกองข้างเท้าฉินหมิงเริ่มร่อยหรอ ระยะการขว้างของฉินหมิงก็เริ่มแกว่งๆ

แต่เข่อต๋าคิดว่านี่คือบททดสอบความยากที่ผู้อัญเชิญอสูรจงใจสร้างขึ้น เลยไม่ได้ใส่ใจ ตั้งหน้าตั้งตายิงต่อไป

“ก้าบ!” (เอาอีกๆ!)

ไฟในตายังคงลุกโชน

ฉินหมิง... แอบนวดแขนที่เริ่มล้าเบาๆ แล้วพูดอ้อมๆ

“เข่อต๋า หินหมดแล้ว วันนี้พอแค่นี้ก่อนดีไหม?”

เข่อต๋ายังไม่หนำใจ แต่ความจริงก็คือความจริง... หินหมดแล้ว มันหยุดคิดนิดนึง

“ก้าบ~” (ผู้อัญเชิญอสูรรอแป๊บ เดี๋ยวเป็ดไปงมในทะเลสาบให้)

หินตกลงไปในน้ำ ก็แค่ไปงมขึ้นมา... ตรรกะการแก้ปัญหาของเข่อต๋านั้นเรียบง่ายและชัดเจนมาก

ฉินหมิง Σ(ﾟ∀ﾟﾉ)ﾉ

ลืมไปสนิทเลย... เป็ดมันว่ายน้ำได้นี่หว่า!

เจอสายตาเว้าวอนขนาดนั้นเข้าไป ฉินหมิงจะใจแข็งปฏิเสธลงได้ยังไง

“งั้นระวังตัวด้วยนะ ถ้าเหนื่อยก็รีบขึ้นมาล่ะ”

มองดูก้อนหินที่ถูกโยนขึ้นฝั่งมาทีละก้อนๆ ฉินหมิงลอบกลืนน้ำลาย

อาศัยจังหวะที่เข่อต๋าดำน้ำมองไม่เห็น ฉินหมิงรีบยืดเส้นยืดสาย... แขนขวาหมดแรง แต่แขนซ้ายยังไหวนี่นา?

เดี๋ยวพอแขนซ้ายล้า แขนขวาก็น่าจะฟื้นตัวพอดีมั้ง?

แผนการของฉินหมิงช่างแยบยล... การฝึกครั้งแรก (หรือจะเรียกว่าเล่นด้วยกันครั้งแรกดี?) จะทำให้เด็กเสียอารมณ์ไม่ได้เด็ดขาด!

ฉินหมิงสะบัดแขนสะบัดขา แต่ยังไม่ทันไร เข่อต๋าก็โผล่ขึ้นมาแล้ว... เร็วเวอร์! สมแล้วที่อยากเล่นจัด

จะทำไงได้... ก็แค่ปาหินไม่ใช่เหรอ? ปาไปสิวะ!

ซ้ายหมด... สลับขวา... ขวาหมด... สลับซ้าย...

ต้องใช้แรงส่งจากเอว บิดตัว แล้ว... ขว้าง!

พอก้อนหินกองที่สองหมดเกลี้ยง ฉินหมิงรีบเบรกเข่อต๋าไว้ก่อน

“รู้ไหมการฝึกที่ดีต้องรู้จักพักผ่อนนะ เรากลับไปพักกันก่อนไหม?”

“ก้าบ~” (ผู้อัญเชิญอสูรเคยบอกเองนะ ว่าหัวใจของการฝึกคือความสม่ำเสมอ! เป็ดไม่เหนื่อย! เป็ดยังไหว!)

ฉินหมิง: ...

แต่ปัญหาคือผู้อัญเชิญอสูรจะไม่ไหวแล้วโว้ย เข่อต๋า...

ไม่ได้ๆ... นึกถึงบัตรผู้อัญเชิญอสูรที่เพิ่งได้มาวันนี้สิ นายต้องเป็นผู้อัญเชิญอสูรที่ยอดเยี่ยมนะฉินหมิง!

จะมาทำตัวเหยาะแหยะให้เสียภาพพจน์ฮีโร่ในใจเข่อต๋าไม่ได้!

นายทำได้ อดทนไว้ ฉินหมิง!

ภายในใจฉินหมิงกำลังกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง แต่ภายนอกยังต้องเก๊กหน้าขรึม... ทั้งหมดนี้ก็เพื่อภาพลักษณ์ล้วนๆ!

แต่ยิ่งปา... แววตาของฉินหมิงก็ยิ่งเลื่อนลอย รู้สึกเหมือนจะปาตัวเองลงทะเลสาบตามหินไปให้รู้แล้วรู้รอด...

ฟ้าจะมืดแล้วนะเข่อต๋า... กลับบ้านกันเถอะ...

มันสนุกขนาดนั้นเลยเหรอ?

อ๊ากกก!!!