EP.12 Farewell

EP.12 Farewell

"...อาริอัส ?"

เคร็ก ชายคนนั้นลุกขึ้นยืนอย่างโซเซ โดยได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยจากการชนเข้ากับเฟอร์นิเจอร์อย่างรุนแรง

"อาริอัส ?! ได้ยังไง ?! เคร็ก เกิดอะไรขึ้น ?!" หญิงคนนั้นแสดงอาการหวาดกลัวอย่างสุดขีดเมื่อสามีของเธอเอ่ยชื่อนั้นออกมา เธอไม่สามารถมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นอีกด้านนึงได้ เนื่องจากเธอติดอยู่ด้านนึง

*แงงงงง~*

เด็กในอ้อมแขนของอาริอัสถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงดัง ซึ่งทำให้เคร็กที่เพิ่งลุกขึ้นยืนหน้าซีดเผือด

"จอห์นนี่! ไม่นะ ได้โปรด อย่าทำร้ายลูกฉันเลย!" หญิงคนนั้นดิ้นรนและกังวลใจมากขึ้นไปอีกจนร้องไห้ออกมา

"เงียบซะ ไม่งั้น..." ดิมิทรีรีบยกปืนขึ้นจ่อหญิงสาวที่กำลังดิ้นรนทันที หลังจากที่อาริอัสเหลือบมองเธอ เมื่อโลหะเย็นเฉียบสัมผัสกับเส้นผมและผิวหนังของเธอเธอก็ร้องออกมาด้วยความตกใจ

“อาริอัส หยุดนะ! ครอบครัวฉันไม่เกี่ยวอะไรด้วย-นาย ต้องการฉัน! ได้โปรด ฉันขอร้อง” เคร็กทรุดลงกับพื้น หมดหนทางที่จะเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ เขาอยู่ในสถานการณ์ที่ลูกของเขาและหญิงที่เขารักกำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตได้ทุกเมื่อ และไม่มีอะไรที่เขาจะทำได้เพื่อเข้าไปช่วยเหลือ

"ดิมิทรี ปล่อยเธอไป แล้วใช้กุญแจมือตรงนั้นใส่เขาซะ"

จนกระทั่งเรื่องราวเริ่มคลี่คลาย ดิมิทรีจึงตระหนักว่า ชายตรงหน้าพวกเขาคือตำรวจคนเดียวกันกับที่ยิงใส่พวกเขาในคลับก่อนหน้านี้ ตอนนั้นเขาคิดว่าเป็นแค่ตำรวจเลวคนนึงที่ทำงานให้เอริค แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าชายคนนี้ทรยศอาริอัส และเกือบจะฆ่าพวกเขาทั้ง 2 คน

'เขาคงไม่คิดจะฆ่าลูกของหมอนี่จริงๆหรอกใช่ไหม?' ดิมิทรีคิดในใจขณะที่ใส่กุญแจมือให้เครก

“อาริอัสได้โปรด ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่นายเหมือนคนในครอบครัว... ถ้านายต้องการเงินหรืออะไรก็ตามบอกได้เลยนะ ฉันขอร้อง ได้โปรดอย่าทำร้ายลูกชายของฉันเลย” หญิงคนนั้นซึ่งดูเหมือนจะรู้จักอาริอัส เธออ้อนวอนด้วยเสียงเบาและน้ำตาคลอเบ้า สายตาจ้องมองไปที่ทารกในอ้อมแขนของอาริอาส

"ฉันไม่ได้โกรธแค้นเธอเลย ซาวันนา แต่ฉันก็ไม่อาจมองข้ามความจริงที่ว่าสามีของเธอพยายามฆ่าฉันได้"

พอได้ยินเช่นนั้น เคร็กก็ยิ่งกระสับกระส่ายด้วยความ ประหม่ามากขึ้น

"พวกเขาไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้เลย! เอาฉันไปแทนเถอะ!" เคร็กตะโกนด้วยความเจ็บปวด แต่ดูเหมือนอาริอัสจะไม่สะท้อนอารมณ์ใดๆ

"เอาล่ะ ในเมื่อนายก็ทำงานเป็นลูกน้องให้แก๊งอาชญากรมาตลอด นายก็คงมีข้อมูลสำคัญที่พวกเขาไม่อยากให้ใครรู้ เอาข้อมูลนั้นมาให้ฉัน แล้วทุกอย่างก็จะจบลง" อาริอัสไม่ได้พูดด้วยน้ำเสียงเป็นศัตรู และน้ำเสียงของเขาก็อ่อนลง ทำให้รู้สึกว่าเขาสบายใจขึ้น

"ถ้าพวกเขารู้ว่าฉันให้ข้อมูลนั้นกับนาย พวกเขาจะฆ่าฉัน และครอบครัวของฉัน! นายก็รู้!" เคร็กทำหน้าบิดเบี้ยว อย่างหมดหนทาง เมื่อรู้ว่าเขาหมดหนทางอื่นแล้ว

อาริอัสเพียงแค่ยิ้มตอบ "ดูเหมือนจะเป็นเรื่องส่วนตัวนะ นายจะใช้ชีวิตวันนี้แล้วค่อยกังวลเรื่องอนาคต หรือนายและครอบครัวจะตายตอนนี้เลยก็ได้ ทางเลือกเป็นของนายแล้ว เคร็ก"

ขณะรอคำตอบ อาริอัสชักปืนออกมาและเล็งไปที่หญิงคนนั้น

เคร็กพยักหน้าช้าๆ ขณะที่ดวงตาเริ่มมีน้ำตาคลอ “ตกลง ฉันจะให้ทุกอย่างกับนาย ในลิ้นชักด้านล่างมีกล่องเล็กๆที่มีแฟลชไดรฟ์สองสามอัน นั่นคือข้อมูลทั้งหมดที่ฉันมีเกี่ยวกับแก๊งอาชญากร รวมถึงตำรวจที่ทุจริตทั้งหมดในกรมตำรวจก็อตแธม และบทบาทของพวกเขาในการปฏิบัติการบางอย่าง”

เมื่อดิมิทรีทำตามคำแนะนำของเคร็ก เขาก็พบกล่องเครื่องประดับเล็กๆที่เต็มไปด้วยแฟลชไดรฟ์ เขาตรวจสอบแฟลชไดรฟ์เหล่านั้นบนคอมพิวเตอร์ที่อยู่ใกล้ๆเพื่อดูว่ามีการเข้ารหัสหรือไม่ และยืนยันว่าเป็นของแท้

"มันดูเหมือนจริงมาก" ดิมิทรีพึมพำ

อาริอัสพยักหน้าตอบรับ

"งั้นเรื่องก็จบกันแค่นี้" ขณะที่ซาวันนาเริ่มคิดว่าทุก อย่างจบแล้ว เขาก็พึมพำก่อนจะเหนี่ยวไกและยิงเธอเข้าที่ศีรษะตรงๆ

"ไม่!!"

*ปัง~*

กระสุนปืนเข้าที่ขาทำให้เคร็กหยุดชะงักขณะที่เขากำลังพยายามลุกขึ้นยืน

ดิมิทรีตกตะลึงเมื่อจ้องมองร่างไร้ชีวิตของหญิงสาวและเห็นเลือดไหลซึมออกมาจากรูในสมองของเธอ เขาพูดไม่ออก

"นายสัญญาแล้วว่าจะไม่ทำร้ายพวกเขา!" เคร็กตะโกน แต่สายตาของอาริอัสยังคงเย็นชาขณะที่เขาวางเด็กไว้บนเตียง

"จริงเหรอ ? น่าเสียดายจัง" อาริอาสไม่ได้พูดอะไรต่อก่อนจะชักปืนออกมาอีกครั้งแล้วยิงเครกเข้าที่ศีรษะ เคร็กทรุดลงกับพื้น ใบหน้าของเขายังคงแสดงความหวาดกลัวอย่างชัดเจน

"ไปกันเถอะ เสียงปืนนั่นต้องมีคนโทรแจ้งตำรวจแน่ๆ" หลังจากหยิบกล่องเครื่องประดับแล้ว อาริอัสก็ลดปืนลง

"แล้วเด็กล่ะ ?" ดิมิทรีถามด้วยเสียงเบาและไม่แน่ใจ ขณะที่อาริอัสกำลังจะออกจากห้อง

"การฆ่าเด็กทารกไม่มีประโยชน์อะไร เพราะเด็กทารก ไม่ สามารถเป็นพยานได้"

ดิมิทรีฟังเสียงร้องของทารกอยู่ครู่นึงก่อนจะพาอาริอัสออกจากบริเวณนั้นไป พวกเขารีบกลับไปที่รถผ่าน ทางเดินด้านหลังอย่างรวดเร็ว ขณะที่ได้ยินเสียงไซเรนของตำรวจดังมาจากระยะไกล

...

แทนที่จะพาพวกเขากลับไปที่อพาร์ตเมนต์ของเขาหลัง จากที่พวกเขาหนีออกจากที่เกิดเหตุ อาริอัสกลับขับรถพาพวกเขาไปยังท่าเรือที่ใกล้ที่สุด เขาเอาอิฐก้อนใหญ่ไปวางไว้บนคันเร่งและสตาร์ทรถ เมื่อทั้ง 2 ลงจากรถ พวกเขาก็เห็นรถราคาล้านดอลลาร์ถูกโยนลงทะเลในทันที

"ไปกันเถอะ วันนี้เราพอแค่นี้" เมื่อรถจมลงไปจนหมดแล้ว อาริอัสก็ถอนหายใจและหันหลังเดินจากไป

ดิมิทรีมองอาริอัสเดินจากไปพลางเงียบไปครู่นึงก่อนจะพูดขึ้น

"ฉันทำไม่ได้หรอก อาริอัส ฉันอยู่แบบนี้ต่อไปไม่ได้ มันมากเกินไป"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น อาริอัสจึงหยุดชะงักก่อนหันไปมองดิมิทรีที่ยังคงเอามือล้วงกระเป๋าอยู่เฉยๆ

"แล้วนายจะทำยังไงต่อไป ?"

เมื่อดิมิทรีได้ยินคำถามนั้น เขาก็ส่ายหัวและโค้งคำนับ

"ฉันไม่แน่ใจ แต่การทำให้คนอื่นทุกข์ทรมานก็เหมือนกับการทำในสิ่งที่เราเคยถูกกระทำนั่นแหละ ไม่ว่าฉันจะโกรธแค้นแค่ไหน ฉันก็ฆ่าใครไม่ได้ ดังนั้นตอนนี้ ฉันจะออกจากเมืองก็อตแธมไปตามหาแม่ก่อน บางทีอาจจะช่วยเหลือคนอื่นๆที่ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับเราด้วย... ใครจะรู้ ฉันขอโทษ"

หลังจากมองดมิทรีเป็นครั้งสุดท้าย อาริอัสก็ยิ้มและส่ายหัว

"ไม่เลย ฉันต่างหากที่ควรขอโทษ ฉันเข้าใจผิดที่คิดว่าวิถีชีวิตแบบนี้จะเหมาะกับนาย ฉันขออวยพรให้นายโชคดี"

ดิมิทรีพยักหน้าและยิ้มตอบ

"ขอบคุณ ฉันขอให้นาย-"

*ปัง~*

คำพูดของดิมิทรีถูกตัดขาดด้วยภาพที่พร่ามัว และเลือดที่ไหลหยดลงมาจากหน้าผาก เขาตกตะลึงเมื่อหัน ไปมองอาริอัสและเห็นว่าเพื่อนสนิทในวัยเด็กกำลังจ่อปืนมาทางเขา ก่อนที่จะรู้สาเหตุ...หัวใจของเขาก็หยุดเต้น และเขาก็หลับตาลง

อาริอัสยังคงเล็งปืนไปข้างหน้า ควันยังคงพวยพุ่งออกมาจากลำกล้อง และมองดูร่างของดิมิทรีร่วงลงสู่พื้น

"สุดท้ายแล้ว การปล่อยให้นายมีชีวิตอยู่ต่อไปนั้น มันเสี่ยงเกินไป"

อาริอัสพึมพำเบาๆ แล้วมองสำรวจท่าเรือเพื่อหาวัตถุหนักอื่นๆ ในที่สุดเขาก็พบโซ่สมอเรือหนาๆ ซึ่งเขาใช้มันมัดร่างของดิมิทรี ก่อนจะโยนมันลงไปในท่าเรืออีก

'คงต้องใช้เวลาอีกสักพักก่อนที่พวกเขาจะเริ่มคิดที่จะมาค้นหาที่นี่ นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เมืองก็อตแธมวุ่นวายไปหมด'

โปรดติดตามตอนต่อไป.

_______________